ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Το ταμπεραμέντο μας

Απ’ όλους τους οικολόγους προτιμώ εκείνους που μας βεβαιώνουν ότι όλοι όσοι
φοβούνται το μέλλον κάνουν λάθος, ότι η Γη δεν κινδυνεύει από την ανθρώπινη
δραστηριότητα. Σε κάθε δυσοίωνη πρόβλεψη βρίσκουν μια αντίπαλη θεωρία, μας
καθησυχάζουν, θα αντέξει ο πλανήτης, θα ξεπεράσει τις δοκιμασίες που
υφίσταται. Μας κάνουν να νιώθουμε ασήμαντοι ως είδος μεν, αφού δεν μπορούμε να
επηρεάσουμε το κλίμα ούτε και τίποτα άλλο, αλλά τουλάχιστον ασφαλείς. Το
φαινόμενο του θερμοκηπίου ειδικά δεν το πιστεύω καθόλου, μόνο που βρέχει πολύ
τώρα τελευταία και δυσκολεύομαι να παραμείνω δύσπιστη. Αν δεν έβρεχε
τουλάχιστον. Αν δεν χρειαζόταν να βλέπουμε κάθε μέρα τις εικόνες από τον
πλημμυρισμένο Έλβα, τον Δούναβη και τον Κηφισό. Αν δεν μας έλουζε έτσι
καθημερινά η λογική σκέψη, ότι σε ένα μέρος που θερμαίνεται μαζεύονται πολλοί
υδρατμοί, πολύ νερό κυκλοφορεί, πολλές βροχούλες πέφτουν, θα ήταν πιο εύκολο.
Τουλάχιστον να μη χαλούσαν φέτος τα μπάνια του λαού, να μην περνούσαν άδικα τα
διήμερα στα νοικιασμένα δωμάτια. Τα έχεις προπληρώσει για να αντιμετωπίσεις τη
ζέστη, κι αν σ’ αναγκάσει ο καιρός να κλειστείς μέσα, κοιτάς τους γυμνούς
τοίχους και σε λυγίζουν σκέψεις μαύρες κι απελπιστικές, τη νύχτα βλέπεις
εφιάλτες με θερμοκήπια. Πες ότι δεν είναι το φαινόμενο, αλλά ένα απλό, τοπικό,
θερμοκήπιο, πώς θα το αντιμετωπίσουμε; Πώς θα μάθουμε να ζούμε στα γκρίζα και
υγρά, με μπότες και ομπρέλες, εμείς οι θιασώτες του πολύχρωμου φουσκωτού, οι
καταναλωτές του απέραντου γαλάζιου; Χωρίς την απεραντοσύνη του ο χώρος μας
στενεύει, χωρίς την προοπτική του ο ελεύθερος χρόνος συρρικνώνεται. Ώσπου να
αλλάξει ο πλανήτης θα υποφέρει το ταμπεραμέντο μας.