Καλοκαιρινό σεξ χωρίς… σεξ

«Δώσε μου τη δύναμη να κάνω το καλό. Δεν θέλω περισσότερα, φτάνουν αυτά που
έχω» κάνει μια ευχή στον Δία που μπαίνει στο ζώδιο του Λέοντα η φίλη και
συνάδελφος Παρασκευή Κατημερτζή του διπλανού γραφείου στην εφημερίδα που
τυχαίνει πολλές φορές να «συναντιόμαστε»… Κάπου πιο… πέρα ο Τζος Χάρτνετ
του «Περλ Χάρμπορ» αρπάζει την ευκαιρία να εξαγνιστεί με την έναρξη της
Σαρακοστής αποφασίζοντας να απέχει από το σεξ επί «40 ημέρες και 40 νύχτες»
(«40 days and 40 nights»)!

Ως «σεξοκωμωδία χωρίς σεξ» λανσάρεται το φιλμ του Μάικλ Λίμαν, που δύο
καλοκαίρια πριν είχαμε δει την ταινία του «Η αλήθεια για τους σκύλους και τις
γάτες» με τις Τζανίν Γκαριφάλο, Ούμα Θέρμαν, αλλά η σημερινή του είναι πιο
ολοκληρωμένη. Πιθανόν αυτό να οφείλεται στο αρκετά πρωτότυπο σενάριο του
Ρόμπερτ Πέρεζ. Ήρωάς του είναι ένας νεαρός που διανύει περίοδο αχορτασίλας στο
σεξ προσπαθώντας να ξεπεράσει το σοκ που έπαθε όταν τον άφησε η μεγάλη του
αγάπη, ενώ εμφανίζει και συμπτώματα ψυχοπαθολογικών παρακρούσεων νομίζοντας
ότι το ταβάνι σκίζεται στη μέση κι ετοιμάζεται να τον καταπλακώσει την επίμαχη
στιγμή του σεξ! Για να γιατρευτεί, αποφασίζει να απέχει από κάθε μορφή σεξ –
πράξη, αυνανισμός, φαντασίωση, ακόμα κι από τις… ονειρώξεις! – επί 40
ημέρες, όσες και της Σαρακοστής… Η απόφασή του θα μαθευτεί από τους
συνομήλικους φίλους του που ανήκουν στην «φυλή» των ιντερνετοχτυπημένων και
όλη η πόλη του θα τζογάρει στο Διαδίκτυο αν θα αντέξει ή όχι! Και σαν να μην
του έφταναν όλα αυτά του ταλαίπωρου Τζος Χάρτνετ – από τις νέες φατσούλες του
Χόλιγουντ που μπορεί να εκτιναχθεί – εμφανίζεται στη ζωή του η Σανίν Σόσαμον
που παρά τη φευγάτη μουρίτσα της έχει όλα τα φόντα για μία νέα σοβαρή ερωτική
περίπτωση – βρήκε την ώρα κι αυτή!

«40 μέρες και 40 νύχτες» χωρίς σεξ είναι το στοίχημα, και ο Μάικλ Λίμαν σκηνοθετεί μια σεξοκωμωδία χωρίς… σεξ

«Σε μια εποχή όπου όλοι μιλούν για το σεξ, ενώ αυτό απουσιάζει, αφήνοντας στη
θέση του το ομοίωμά του, κάτι σαν φετίχ κοινοκτημοσύνης στα λόγια, είναι υπέρ
το δέον έξυπνη και γαργαλιστική η σεναριακή ιδέα αυτής της σεξοκομεντί χωρίς
σεξ. Αν είχε περισσότερο ταλέντο ο σκηνοθέτης της, θα μπορούσαμε να έχουμε μια
μαύρη κωμωδία τού στυλ “Σεξ, ψέματα και βιντεοταινίες” σε πιο ανάλαφρη εκδοχή.
Το αποτέλεσμα θυμίζει τις κλασικές νεανικές χοντροφάρσες με σεξουαλικό
καλαμπουράκι στο πιο εκλεπτυσμένο» λέει η Αντιγόνη μετά τη δημοσιογραφική
προβολή της ταινίας καθώς περπατάμε στην έρημη Αθήνα όπου η υγρή ζέστη κολλάει
επάνω σου, και γυρίζοντας προς εμένα και τον φίλο μας τον Δημήτρη συμπληρώνει:
«Ό,τι πρέπει αυτή η ταινία για σας, που την ερχόμενη εβδομάδα θα πάτε στο
Άγιον Όρος…».

Συνηθισμένα φιλιά

Η μετασοβιετική περίοδος έφτασε στον δωδέκατο χρόνο της, αλλά δεν… ακούμπησε
στον κινηματογράφο της. Και τα «27 κλεμμένα φιλιά» της Νάνα Τζορτζάτζε («27
missing kisses»), υποψήφιας το ’97 για Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας με τον
«Ερωτευμένο μάγειρα», είναι αφορμή να σταθούμε σ’ αυτή τη διαπίστωση. Ηρωίδα
της μια 14χρονη που φτάνει για καλοκαιρινές διακοπές στις Όμορφες Πάπιες, μια
τυπική επαρχιακή πόλη στη Δημοκρατία της Γεωργίας όπου οι κάτοικοι εργάζονται
σκληρά, πίνουν πολύ και ονειρεύονται μια καλύτερη ζωή. Η ωραία επαρχιακή πόλη,
όπου δεν πλήττει μόνο η 14χρονη, θα σαλέψει καθώς οργιάζουν οι φήμες για μια
μυστική προβολή της ερωτικής ταινίας «Εμμανουέλλα», ενώ από την άλλη η ατίθαση
έφηβη θα ερωτευτεί έναν άντρα κατά 27 ολόκληρα χρόνια – τα «27 κλεμμένα φιλιά»
του τίτλου; – μεγαλύτερό της…

«Μία ιλουστρασιόν εκδοχή του γνωστού από τις προηγούμενες δεκαετίες γεωργιανού
και, γενικότερα, ρωσικού ταμπεραμέντου… Αλλοπαρμένη έως αλλούτερη και
φευγάτη συμπεριφορά των ηρώων, λυρικά τοπία με εικαστικό περίβλημα την
Ορθοδοξία και μια έμφυτη τάση στον ποιητικό ρεαλισμό και σουρεαλισμό, που ο
Κουστουρίτσα την… ξεχαρβάλωσε επαναλαμβάνοντάς την στις ταινίες του. Σ’ αυτό
βάζει το χεράκι του και ο Γκόραν Μπρέγκοβιτς που έχει γράψει την μουσική της
ταινίας» διαπιστώνει ο Δημήτρης και συμφωνούμε μαζί του. Η φωτογραφία είναι
του δικού μας Φαίδωνα Παπαμιχαήλ, ενώ μεγάλο μέρος της ταινίας έχει γυριστεί
στην Ελλάδα (Αστεροσκοπείο Αθηνών, Καλάβρυτα, Αστακό).

Φολκλόρ

Τα νερά, το φως και το χρώμα του Αιγαίου δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στον
κόσμο… Ως εκ τούτου, η Σύμη κλέβει άνετα την παράσταση στο «Καλοκαίρι της
Άννας» («Anna’s summer») της Ζανίν Μέραπφελ που μένεις με το στόμα ανοιχτό από
τις ομορφιές της, οι οποίες έχουν φωτογραφηθεί διάφανα από τον Ανδρέα Σινάνο.
Και η ταινία; Ένα ψηφιδωτό ωραίων αιγαιοπελαγίτικων πλάνων που θέλει – άλλο
πόσο το καταφέρνει… – να συγχωνεύει αναμνήσεις, αρώματα και ήχους της
Μεσογείου με αυτοσχεδιαστική τζαζ μουσική με παραδοσιακά ηχοχρώματα από τον
σαξοφωνίστα Φλώρο Φλωρίδη. Η πενηντάχρονη Άντζελα Μολίνα, η πάλαι ποτέ μούσα
του Μπουνιουέλ, είναι η ηρωίδα της ταινίας με ελληνικές ρίζες που φτάνει στο
νησί για να διευθετήσει μια υπόθεση κληρονομιάς και μέσα από το παλιό μπαούλο
του πατρικού αρχοντικού σπιτιού της ξεπηδούν μνήμες που την φέρνουν αντιμέτωπη
με το παρελθόν. «Νέα… πενηντάρα και μόνη ψάχνει. Ένα “γυναικείο φολκλόρ” με
διάθεση ανεξαρτησίας για να καλύψει τη συναισθηματική μοναξιά. Για να βγουν
όλα αυτά, όμως, δεν αρκεί να περιφέρει την ωραία ωριμότητά της η Άντζελα
Μολίνα, χρειάζεται και σκηνοθετική ωριμότητα, που η Ζανίν Μέραπφελ δεν την
έχει. Πάλι καλά που υπάρχουν οι σκηνές με τους Δημήτρη Καταλειφό, Μαρία
Σκουλά» κρίνει η Αντιγόνη και συμφωνούμε ότι πρέπει το γρηγορότερο να
επισκεφτούμε τη Σύμη….