Φεστιβάλ Καλαμάτας απόηχοι…

Το 8ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας ανήκει στο παρελθόν. Με τις εκπλήξεις
του, με τις εντυπωσιακές στιγμές του, με τις ουσιαστικές στιγμές του – εμένα
ας πούμε με γοήτευσαν οι δουλειές του Στίβεν Πετρόνιο και του Ράσελ (και όχι,
και πάλι, Στίβεν, όπως είχα απρόσεκτα γράψει στη σχετική κάλυψη…) Μάλιφαντ
-, με τα «τρελά» του, με τις νεανικές εκρήξεις του – όρα «Καφίγκ» -, με –
γιατί όχι; – τις απογοητεύσεις του – όρα Μερς Κάνινχαμ… Αλλά και με τη
γενική διαπίστωση ότι η δουλειά που γίνεται εκεί – καλλιτεχνική και οργανωτική
– από την καλλιτεχνική διευθύντριά του Βίκυ Μαραγκοπούλου και τους ανθρώπους
της ΔΕΠΑΚ βρίσκεται σε ένα εξαιρετικά υψηλό, και όχι μόνο για τα ελληνικά
δεδομένα, επίπεδο. Δεν μπορώ να προδικάσω τα αποτελέσματα των δημοτικών
εκλογών στην Καλαμάτα, αλλά όποια και να ‘ναι πιστεύω ακράδαντα ότι το
Φεστιβάλ όχι απλά και μόνον πρέπει να συνεχίσει απρόσκοπτα την πορεία του,
αλλά πρέπει με κάθε τρόπο να ενισχυθεί. Από τον Δήμο της Καλαμάτας. Και από το
υπουργείο Πολιτισμού. Πράγμα που έπρεπε να έχει ήδη γίνει. Αλλά υπουργό
Πολιτισμού, εγώ, στην Καλαμάτα, σε εκδήλωση του Φεστιβάλ, τρία καλοκαίρια τώρα
που πηγαίνω, δεν έχω δει. Ανθρώπους του υπουργείου Πολιτισμού έχω δει. Αλλά το
ίδιο είναι να του μεταφέρονται και οι καλύτερες των εντυπώσεων από το να τις
έχει ζωντανές ο ίδιος; Μόνον ο Θάνος Μικρούτσικος πήγε και είδε ο ίδιος τη
«Μήδεια» του Δημήτρη Παπαϊωάννου και της «Ομάδας Εδάφους» και κατάλαβε τι
ακριβώς συμβαίνει εκεί και έπραξε τότε αυτό που όφειλε να πράξει: να γίνει
ουσιαστικά γενναιόδωρος.

…και Φεστιβάλ Καλαμάτας ανάγκες

Το Φεστιβάλ, αυτή τη στιγμή, έχει άμεση και ζωτική ανάγκη το Μέγαρο Χορού που
του αξίζει. Ας μη μείνουν οι υποσχέσεις, «υποσχέσεις». Όπως και με τη σειρά
του νομίζω ότι οφείλει να συσφίγξει περισσότερο τις σχέσεις του με τους
ανθρώπους της Καλαμάτας. Και κυρίως με τη νεολαία της – επιμένω. Και
επανέρχομαι στην πρόταση που είχα κάνει πέρσι. Ένα περίπτερο του Φεστιβάλ, ένα
«κιόσκι», μια «τέντα», ένα «καφέ μπαλέ», στο κέντρο, κοντά στα στέκια της
νεολαίας, ουσιαστικά ελκυστικό, με προσωπικό νέους ανθρώπους ικανούς να
ενημερώσουν ζεστά, άμεσα, όχι «αφ’ υψηλού», με βίντεο, με έντυπο υλικό, με
βιβλία περί χορού, με «ελεύθερες» συναντήσεις με τους καλλιτέχνες που
συμμετέχουν, με χορό, με «χάπενινγκ», δεν θα βοηθούσε προς τον σκοπό αυτό;