Δρόμοι

Μια έρευνα…

… που έγινε στη Βρετανία, με αφορμή την «ημέρα του παιχνιδιού», τις
προάλλες, αποκάλυψε πως υπάρχουν ένα σωρό πράγματα που οι μεγάλοι δεν αφήνουν
να κάνουν τα παιδιά για λόγους ασφαλείας. Τα περισσότερα παιδιά δεν μπορούν να
παίξουν με το νερό, να κάνουν ποδήλατο, να παίξουν κυνηγητό – για να πούμε
μόνο μερικά από τα απαγορευμένα. Και ακούγονται πολλές φωνές που κατακρίνουν
αυτή την απαγορευτική κουλτούρα των μεγάλων. Είναι μάλιστα κολλητική: τα
βρετανικά σχολεία φοβούνται πια να κάνουν ακόμη και ημερήσιες εκδρομές, γιατί
αν πάθουν τίποτα τα παιδιά, ποιος ακούει ύστερα τους γονείς; Αφήστε που είναι
ανά πάσα στιγμή έτοιμοι με μια μήνυση στο χέρι.

Οι «Τάιμς»…

… του Λονδίνου έγραψαν ένα κύριο άρθρο γι’ αυτό το ζήτημα: «Στα παιδιά
πρέπει να δώσουμε την ελευθερία να ζουν και να μαθαίνουν. Μολονότι η παιδική
ζωή ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο ασφαλής, οι γονείς και οι δημόσιες αρχές έχουν
κυριευτεί από παράνοια για την παιδική ασφάλεια. Ποιος υποφέρει; Τα ίδια τα
παιδιά». Όλη αυτή η συζήτηση για τα παιδιά δεν αφορά πραγματικά τα παιδιά,
υποστηρίζει η δημοσιογράφος Τζένι Μπρίστοου. Αφορά τους μεγάλους: το πώς
βλέπουμε ο ένας τον άλλον και πώς βλέπουμε τον εαυτό μας.

Η αλήθεια…

… είναι πως αυτή την απαγορευτική κουλτούρα δεν τη φτιάχνουν μόνοι τους οι
γονείς – είναι προϊόν της καθημερινής ζωής. Πολιορκημένοι από συνεχείς
προειδοποιήσεις για την ασφάλεια των παιδιών τους, για το πόσο κινδυνεύουν από
ξένους, από αυτοκίνητα, από ατυχήματα και από άλλα παιδιά, οι γονείς δεν
θέλουν να αφήσουν τα παιδιά τους από τα μάτια τους. Τόσο το χειρότερο για το
παιχνίδι και τα παιδιά. Στις 7 Αυγούστου, την ώρα που το BBC αναφερόταν στο
«δικαίωμα στο παιχνίδι», παρουσίαζε ρεπορτάζ για την εξαφάνιση δύο δεκάχρονων
κοριτσιών που έχει αναστατώσει την Αγγλία. Έτσι, στο ερώτημα «Υπάρχει ασφάλεια
στο παιχνίδι;», η τραγική εξαφάνιση έδινε από μόνη της την απάντηση.

Οι γονείς…

… δεν ξέρουν τι να κάνουν – και με το δίκιο τους. Δεν είναι να απορεί
κανείς, λοιπόν, που εμπιστεύονται ολοένα και λιγότερο τον εαυτό τους. Έτσι,
πολλοί από αυτούς πετούν το «μπαλάκι» στα σχολεία και στις αρχές – αν κάτι δεν
πάει καλά, μπορούν εύκολα να τους ζητήσουν τον λόγο. Η υπερπροστατευτική
κουλτούρα δεν εμπιστεύεται τους γονείς για να πάρουν τις κατάλληλες αποφάσεις.
Και οι γονείς δεν εμπιστεύονται τις αποφάσεις τους. Έτσι, τις αφήνουν στις
αρχές – που δεν εμπιστεύονται ούτε τον εαυτό τους ούτε τους γονείς. Αν τα
σημερινά παιδιά βγαίνουν «εκτός παιχνιδιού», είναι γιατί δεν υπάρχει
εμπιστοσύνη μεταξύ των μεγάλων.