Διαστάσεις Αμοιβαία τύφλωση

Σούζαν Γκόλντενμπεργκ: μία από τις πιο ευαίσθητες ανταποκρίτριες σε έναν από
τους πιο ευαίσθητους τόπους του πλανήτη. Πλήγμα για όλους μας – και πρώτα για
τους Παλαιστίνιους – η μετάθεσή της στην πληκτική Ουάσιγκτον.

Αριέλ Σαρόν: «Υπήρχε μια μύγα στον τοίχο…» (από την εφημερίδα «Neues Deutschland» του Βερολίνου)

Τρία σημεία ξεχωρίζουν στην τελευταία ανταπόκριση της Σ.Γ. από την Ιερουσαλήμ,
η οποία δημοσιεύτηκε στο προχθεσινό φύλλο της εφημερίδας της, της βρετανικής
Γκάρντιαν. Το πρώτο σημείο αφορά την εξοικείωσή της με τη βία, κατά
τους 22 μήνες που εργάστηκε στην περιοχή. Οι Ισραηλινοί, που είναι όλο και
συχνότερα θύματα επιθέσεων αυτοκτονίας, μπορούν τουλάχιστον να ταυτίζονται με
τον τόπο: μια διαδρομή λεωφορείου, ένα καφέ, ένα μαγαζί που φτιάχνει φελάφελ.
Οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν ούτε αυτό το προνόμιο. Κι όλοι μπορούν να διηγηθούν
από μια ιστορία βίας: τον αδελφό, τον πατέρα ή τον συγγενή που σκοτώθηκε από
ισραηλινές σφαίρες, τη βιαιότητα των στρατιωτών στα σημεία ελέγχου, τις
κατεδαφίσεις σπιτιών και την απαγόρευση της κυκλοφορίας.

Ένα άλλο σημείο που ξεχωρίζει τους Ισραηλινούς και τους Παλαιστίνιους από τους
πολίτες των δυτικών χωρών είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν υποφέρουν από
αμφιβολίες, αλλά από βεβαιότητες. Οι Ισραηλινοί αρνούνται να δουν ή να
ακούσουν οτιδήποτε έρχεται σε αντίθεση με τη δική τους εκδοχή της Ιστορίας:
«Εμείς είμαστε τα θύματα, αυτοί είναι οι τρομοκράτες, κι όλος ο κόσμος έχει
στραφεί εναντίον μας». Όποιος Ισραηλινός – ειρηνιστής, δημοσιογράφος,
καθηγητής Πανεπιστημίου – αμφισβητεί αυτή την εκδοχή κινδυνεύει να καταλήξει
στα δικαστήρια. «Δεν αντιμετωπίζουμε μια απλή εχθρότητα», λέει ο Τζεφ Χάλπερ,
ένας Αμερικανός ειρηνιστής που ζει στην Ιερουσαλήμ από το 1973. «Απλώς μας
απορρίπτουν. Δεν μας ακούνε καν. Δεν έχουν ιδέα για τι πράγμα μιλάμε. Είναι
απολύτως βέβαιοι ότι εκείνοι είναι οι καλοί και οι άλλοι είναι οι τρομοκράτες
που θέλουν να τους σκοτώσουν».

Οι Παλαιστίνιοι, με τη σειρά τους, θεωρούν, όπως είναι φυσικό, ότι εκείνοι
είναι τα μοναδικά θύματα αυτής της κρίσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι λίγες
μέρες μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, τόσο οι Παλαιστίνιοι όσο και οι
Ισραηλινοί εκδήλωναν τη συμπαράστασή τους προς τα θύματα με τα ίδια λόγια:
«Ξέρουμε πώς νιώθετε, είμαστε κι εμείς θύματα της τρομοκρατίας».

Το τρίτο πράγμα που συγκλόνισε τη Βρετανίδα δημοσιογράφο είναι η αμοιβαία
άρνηση του ανθρώπινου χαρακτήρα του αντιπάλου. «Μόνο ένα ζώο θα μπορούσε να
κάνει κάτι τέτοιο», είπε μια νέα γυναίκα στον (παράνομο) εβραϊκό οικισμό
Εμάνουελ την ημέρα που Παλαιστίνιοι εξτρεμιστές σκότωσαν εννιά ανθρώπους σε
μια ενέδρα. “Ούτε τα ζώα δεν σκοτώνουν για πλάκα, όπως κάνουν αυτοί εδώ” Και
οι Παλαιστίνιοι όμως λυπούνται όλο και λιγότερο για τους αμάχους που πέφτουν
θύματα των καμικάζι. Γι’ αυτούς, πρόκειται για «παράπλευρες απώλειες» ενός
δίκαιου πολέμου.

Αυτή η αμοιβαία τύφλωση, πολύ παλιότερη από την τελευταία ιντιφάντα, είναι που
προκαλεί τη μεγαλύτερη απαισιοδοξία.