ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Μετρώντας μέρες και ώρες

Πηγαίνοντας για μπάνιο, μ’ ένα ημίγυμνο παιδομάνι μέσα στο αυτοκίνητο, ακούμε
από το ραδιόφωνο ότι στην Τουρκία καταργήθηκε η θανατική ποινή, ύστερα από
συμφωνία πρωθυπουργού και προέδρου, και ότι η απόφαση περιλαμβάνει και τον
Οτζαλάν. Έτσι απλά, έτσι εύκολα, συνέβη αυτό που – πότε ήταν; πέρυσι; –
φαινόταν το αδιάβατο βουνό, το αξεπέραστο εμπόδιο. Ακόμα θυμάμαι τις
φωτογραφίες των διαδηλώσεων για καταδίκη του Οτζαλάν και κυρίως τη συζήτηση
που είχα μόλις ένα μήνα πριν με Τούρκο πανεπιστημιακό και του φαινόταν
απίθανο, εντελώς ουτοπικό. Ωστόσο, έτσι απλά, φαίνεται να τακτοποιήθηκε το
ζήτημα. Μόνο στις Πολιτείες της Αμερικής όπου εφαρμόζεται, φαίνεται τελικά
ακαταμάχητη η θανατική ποινή, εκεί που νομίζουν ότι έχουν φτάσει κάπου πολύ
ψηλά και δεν χρειάζονται βελτίωση. Την επόμενη μέρα, στην εφημερίδα, είδα τη
φωτογραφία ενός ρολογιού στην Άγκυρα, έξω από το κτίριο της Εθνοσυνέλευσης,
από αυτά που μετράνε ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα. Τέτοιο που είχαμε κι εμείς
στην Πανεπιστημίου και μετρούσε τις μέρες έως την επικράτηση του ευρώ. Εκεί
αυτό το ρολόι μετράει τις ώρες έως τη Σύνοδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον
Δεκέμβριο, η οποία θα κρίνει πότε θα αρχίσει η διαδικασία ένταξης για την
Τουρκία. Πότε ήταν που διάβαζα σε ελληνικές εφημερίδες ότι στην Τουρκία ο λαός
κουράστηκε να προσπαθεί μάταια για την ευρωπαϊκή ένταξη κι έχει γυρίσει την
πλάτη στην προοπτική αυτή; Πώς τα κλισέ τα παίρνει μακριά το αεράκι του
Αυγούστου. Είναι ωραίο να έχεις στόχους, αυτό που θέλεις να πετύχεις σού δίνει
ταυτότητα πιο ξεκάθαρη. Εδώ, έξω από την ΕΡΤ, ένας πίνακας μετράει τις μέρες
και τις ώρες που υπολείπονται έως τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004. Έχουμε
ακόμα ένα μικρό ταξίδι.