ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ηλιοβασίλεμα στο Σούνιο

Υπολογίζοντας μία ώρα για την επίσκεψη στον ναό του Ποσειδώνα, στο Σούνιο,
πήγα τους ξένους φίλους μου εκεί, για να δουν το ηλιοβασίλεμα. Το φημισμένο,
τους είπα, παγκοσμίως, ηλιοβασίλεμα του Σουνίου. Μόνο που δεν χρειαζόταν η
ώρα. Η φήμη είναι φήμη φυσικά, αλλά το δεκάλεπτο φτάνει και περισσεύει.
Ανεβαίνεις την ανηφορίτσα, φτάνεις να δεις τον ναό ανφάς, κοιτάς και το προφίλ
του, γυρίζεις και από την άλλη πλευρά, κοιτάς και τον ήλιο, κοιτάς και το
ρολόι. Ας ατενίσουμε το πέλαγος όπως ο Αιγέας, προτείνω, αφού έτσι κι αλλιώς
δεν μπορείς να πλησιάσεις πια τον ίδιο τον χώρο του ναού. Εκεί επάνω ο Λόρδος
Μπάυρον έχει σκαλίσει την υπογραφή του, αναγγέλλω στους συμπατριώτες του, που
ξεναγώ, οι οποίοι μάλλον σοκάρονται. Α, τον βάνδαλο, λένε. Και θυμάμαι ότι
έτσι περνούσα κάποτε εκεί μία ολόκληρη ώρα. Πριν μπουν σκοινιά γύρω γύρω,
έψαχνα στα μάρμαρα την υπογραφή του Μπάυρον – και την έβρισκα. Τώρα όμως; Δεν
υπάρχει επιγραφή, κάποιο σχέδιο, αναπαράσταση, σκίτσο, κάτοψη, οτιδήποτε σε
πανό ή φυλλάδιο, να διαβάσει κανείς. Δεν υπάρχουν εξηγήσεις, κάτι να σε
καθυστερήσει στην επίσκεψη, να δώσει χρόνο στον ήλιο να κατέβει λίγο. Στο
βάθος η σιλουέτα της Μακρονήσου, μας χαρίζει άλλα πέντε λεπτά, να εξηγήσω για
ποιον λόγο πήγαιναν εκεί εξόριστοι στον εμφύλιο. Τέλος, το μαγαζάκι πριν από
την είσοδο στον αρχαιολογικό χώρο προσφέρει σμαλτωμένους μαιάνδρους σε βάζα
και τασάκια και διάφορες πρόστυχες καρτ ποστάλ από νησιά. Τόσο μεγαλειώδεις
κολόνες, τόση διασημότης, άξιζε κάτι παραπάνω σε χρόνο για να διατηρήσει την
αξιοπρέπειά της, τουλάχιστον. Να μη μπορείς να το ξεπετάξεις έτσι γρήγορα και βουβά.