Το λυόμενο της Επιδαύρου…

Ακόμα δεν τον είδαμε και Γιάννη τον εβγάλαμε, λέει μια ελληνική παροιμία. Και
καθρεφτίζει καθαρά τις συμπεριφορές μας. Δανείζομαι τη σοφή λαϊκή ρήση, γιατί
«κολλάει» στο ζήτημα του μικρού λυόμενου θεάτρου της Επιδαύρου, που πριν ακόμα
δημιουργηθεί έχει ανάψει τα αίματα του θεατρικού κόσμου. Το ανοιχτό, λυόμενο
θέατρο, από μέταλλο και ξύλο, 1.500 θέσεων, που σχεδιάζεται να στηθεί πίσω από
το μεγάλο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, σε μια φυσική κοιλότητα, που εμποδίζει
την οπτική και ηχητική επαφή του αρχαίου με το νέο, προβλέπεται να απορροφήσει
εκείνες τις παραγωγές που έχουν πολύπλοκα, βαριά σκηνικά, πειραματικό και
ερευνητικό χαρακτήρα ή αφορούν ρεπερτόριο που άπτεται των αρχαίων μύθων. Με
δυο λόγια, εκεί θα πήγαινε, αν λειτουργούσε φέτος, η «Πενθεσίλεια» του Στάιν,
η τετραλογία του Θηβαϊκού Κύκλου, αλλά και η επερχόμενη «Λυσιστράτη» του Μίκη
Θεοδωράκη. Προβλέπω, όμως, κάθε χρόνο τέτοιο καιρό να δίνονται μάχες
διεκδίκησης του μνημείου και να αντιμετωπίζεται το λυόμενο ως καλλιτεχνικός
«Καιάδας», στον οποίο θα «ρίχνονται» δευτερευούσης σημασίας παραστάσεις.

…οι φόβοι και οι προοπτικές

Ίσως γι’ αυτό η έναρξη της λειτουργίας του το 2003 από την Πολιτιστική
Ολυμπιάδα (δικό της το έργο, με τη συμπαράσταση και την επίβλεψη του Κεντρικού
Αρχαιολογικού Συμβουλίου που θέλει να αποφορτίσει το αρχαίο θέατρο από τις
πολλές παραστάσεις – μήπως και να τις καταργήσει;) οφείλει να γίνει
προσεκτικά. Με πρώτης ποιότητας επιλογές, με ερεθιστικές παραστάσεις που θα
ανεβάζουν τον πήχυ. Ο ευρύτερος χώρος της Επιδαύρου διαθέτει δύο αρχαία
θέατρα, το μεγάλο και το μικρό, τα οποία είναι υπεραρκετά για την εγχώρια
παραγωγή. Δεν είναι όμως αυτά που μπορούν να δεχτούν τα πάντα. Ακόμα και
μεταμεσονύχτιες παραστάσεις θα μπορεί να γίνονται στο λυόμενο, για τους
φανατικούς του αρχαίου δράματος. Ας μη βιάζεται λοιπόν η θεατρική κοινότητα να
το υποβαθμίσει και να το βαφτίσει με ονόματα και χαρακτηρισμούς που το
περιορίζουν. Η φετινή μάλιστα υποδειγματική λειτουργία των σεμιναρίων του
Δικτύου, με υπεύθυνο τον θεατρολόγο Πλάτωνα Μαυρομούστακο, και η εξέλιξή του
σε θεσμό, ανοίγει μακροπρόθεσμα μια προοπτική ανάδειξης του επιδαύριου χώρου
σε θεατρική κοιτίδα αναβίωσης του αρχαίου δράματος και στην πράξη και στη
θεωρία.