Η έμπνευση ήρθε στην μπανιέρα!

Γραφομηχανή στην μπανιέρα; Γιατί όχι. Σε πολλούς μεγάλους συγγραφείες η έμπνευση έρχεται στα πιο απίθανα μέρη. Στο μπάνιο (Μπόρχες), σε εστιατόρια (Σαραμάνγκου) ή σε μπαρ (Μπενεντέτι)

Ο Ραούλ Κρεμάδες και ο Άνχελ Εστέμπαν, λάτρεις, γνώστες και διδάσκοντες την
Ισπανόφωνη Λογοτεχνία, έβαλαν στο μικροσκόπιο 16 μετρ της λογοτεχνίας του 20ού
αιώνα και χώρεσαν σ’ ένα βιβλίο τις συνήθειες, τα μυστικά, τις προλήψεις των
συγγραφέων, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο περνούν τις ιδέες τους στο χαρτί.

«Όταν φθάνουν οι Μούσες» («Cuando llegan las Musas») είναι ο τίτλος που
βιβλίου που κυκλοφόρησε στην Ισπανία (Εκδ. Espasa) με πλήθος μαρτυριών από
τους ίδιους τους συγγραφείς ή τους πολύ κοντινούς τους ανθρώπους, με στόχο να
ρίξει φως στη διαδικασία της δημιουργίας και στις «παραξενιές» των δημιουργών.

Η μεγαλύτερη έμπνευση για τον Μπόρχες ήταν τα όνειρά του. Γι’ αυτό
ξυπνούσε πολύ νωρίς το πρωί και βυθιζόταν στην μπανιέρα του για να διαλογιστεί
και να αποφασίσει αν αυτό που είχε ονειρευτεί το προηγούμενο βράδυ μπορούσε να
του χρησιμεύσει για να φτιάξει μια ιστορία ή ένα ποίημα. Όπως αφηγείται στους
συγγραφείς η Μαρία Κοδάμα, που υπήρξε σύζυγος του Αργεντινού συγγραφέα, ο
Μπόρχες χρειαζόταν να έχει την αρχή και το τέλος μιας ιστορίας, γιατί «το
κεντρικό μέρος τού ανοιγόταν εύκολα».

Σε λιγότερο οικείο μέρος έγραψε ο Ραφαέλ Αλμπέρτι ένα από τα ωραιότερα
ερωτικά του ποιήματα, το «Περιστέρι»: σε μια νύχτα μοναξιάς και θλίψης, σ’ ένα
σκοτεινό ραδιοφωνικό στούντιο της παρισινής του εξορίας. Ένα από τα κίνητρα
της έμπνευσής του ήταν ο φόβος του για τα αυτοκίνητα, τον οποίο μοιραζόταν με
άλλους δύο μεγάλους ποιητές και φίλους του: τον Πάμπλο Νερούντα και τον
Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Από αυτόν τον τρόμο γεννήθηκε, κατά τη
διάρκεια της διαμονής του στο Τραστεβέρε, την καρδιά της παλιάς πόλης της
Ρώμης, το βιβλίο του «Roma».

Στον δικό του μαγικό κόσμο ζει ο συγγραφέας τού «100 χρόνια μοναξιάς»,
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Πιστεύει σε αντικείμενα, καταστάσεις,
ανθρώπους, για τους οποίους μαντεύει καλούς ή κακούς οιωνούς και μετά κάτι
γίνεται… Η Μερθέδες, η σύζυγός του, βάζει κάθε μέρα στον τόπο εργασίας του
κίτρινα λουλούδια, επειδή «τού φέρνουν τύχη». Ο ίδιος πάντως, χρειάζεται
περίπου 500 φύλλα χαρτιού για να γράψει ένα διήγημα δώδεκα σελίδων!

Ο Μάριο Βάργκας Λιόσα ξυπνάει πολύ νωρίς, διαβάζει μια ώρα, βγαίνει έξω
για να περπατήσει λίγο, διαβάζει εφημερίδες, αλλά έως τις 9.00 βρίσκεται ήδη
στον χώρο όπου γράφει μέχρι το μεσημέρι. Τα απογεύματα προτιμά τις βιβλιοθήκες
για να αλλάξει περιβάλλον, αλλά και επειδή έχουν ησυχία, δεν τον ενοχλεί
κανένας και θεωρεί την ατμόσφαιρα διεγερτική. Στο Λονδίνο προτιμά τη Βρετανική
Βιβλιοθήκη.

Την ώρα που περίμενε να φθάσει το φαγητό του σ’ ένα εστιατόριο της Λισσαβώνας
ο βραβευμένος σήμερα με Νόμπελ Λογοτεχνίας Ζοσέ Σαραμάγκου δέχθηκε την
επίσκεψη των Μουσών. Εκείνη τη στιγμή ήξερε ότι θα έγραφε το «Περί
τυφλότητος». Έτσι έγραψε εκείνο το μυθιστόρημα με τον ρυθμό που έχει γράψει
και ολόκληρο το λογοτεχνικό του έργο: Δύο σελίδες την ημέρα. Ούτε γραμμή
παραπάνω.

Πάντως, η Ιζαμπέλ Αλιέντε αρχίζει να γράφει τα μυθιστορήματά της πάντα
στις 8 Ιανουαρίου!

Στα 80 του χρόνια ο Μάριο Μπενεντέτι, ο Ουρουγουανός συγγραφέας,
φροντίζει μερικές φορές να πηγαίνει στα ραντεβού του πολύ νωρίτερα, για να
επωφεληθεί και να γράψει. Ποτέ δεν έχει αισθανθεί άσχημα επειδή γράφει σε
καφετέριες και δημόσιους χώρους. Ήδη το 1959 δούλεψε μεγάλο μέρος του
μυθιστορήματός του «Η ανάπαυλα» σ’ ένα μπαρ του Μοντεβιδέο, κάνοντας το
διάλειμμά του ως υπάλληλος.

INFO

«Cuando llegan las Musas» Raul Cremades, Angel Esteban Εκδόσεις Espasa Τιμή:
16,25 ευρώ http: //www. espasa. com