ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ποδόσφαιρο

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό,
γράφει:

«Εδώ και 50 χρόνια, το ποδόσφαιρο διεθνώς εντάσσεται στις πιο κερδοφόρες
“επιχειρήσεις” του θεάματος. Το συγκριτικό πλεονέκτημά του σε σχέση με τους
υπόλοιπους τομείς του θεάματος είναι η εξασφαλισμένη μαζικότητα της απήχησής
του. Η μεγαλοαστική τάξη ανακάλυψε στο ποδόσφαιρο μία αστείρευτη πηγή κερδών
και, μέσα από τους ποικίλους μηχανισμούς της, φρόντισε να αξιοποιήσει τη
μαζική απήχηση του αθλήματος για τους δικούς της ιδεολογικούς και πολιτικούς
σκοπούς. Ειδικά οι Έλληνες καπιταλιστές και το κράτος χρησιμοποίησαν το
ποδόσφαιρο για να απομακρύνουν τη σκέψη του εργατικού κόσμου από τις
πραγματικές κοινωνικές συγκρούσεις, με αποκορύφωμα την εκμετάλλευση της
επιτυχίας του Γουέμπλεϊ από τη χούντα, που προσπάθησε να τονώσει το “εθνικό
φρόνημα” προς όφελός της.

Μάλιστα, πολλοί από τους εκπροσώπους των παραδοσιακών “τζακιών” του μεγάλου
κεφαλαίου εισέβαλλαν σταδιακά στο ποδόσφαιρο για να αποκτήσουν λαϊκά ερείσματα
και κύρος, αποπροσανατολίζοντας μεγάλα στρώματα της κοινωνίας από τον
αντιδραστικό κοινωνικό ρόλο που διαδραματίζουν όλοι αυτοί οι βαθύπλουτοι
επιχειρηματίες. Στη συνέχεια, με τη μάσκα του “παράγοντα”, ένας εσμός από
παρατρεχάμενους μισθοφόρους επιχειρηματικών συμφερόντων κατέκλυσε βαθμιαία τις
διοικητικές θέσεις στα πιο δημοφιλή σωματεία, τις ποδοσφαιρικές ενώσεις και
ομοσπονδίες. Και όλα αυτά στηριγμένα τάχα στην “αγάπη για την ομάδα”!! Με τη
δημιουργία του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, το πρωτάθλημα, ενταγμένο πλέον
επισήμως στη λογική του ανταγωνισμού της “ελεύθερης αγοράς”, απώλεσε σύντομα
κάθε έννοια αξιοπιστίας. Όπως και στις υπόλοιπες επιχειρήσεις τους, έτσι και
στο ποδόσφαιρο, οι μεγάλοι ιδιοκτήτες χρησιμοποίησαν τη δωροδοκία και κάθε
άλλο αθέμιτο μέσο για να αντεπεξέλθουν στον άγριο ανταγωνισμό.

Άραγε, τι επενδύσεις έχουν κάνει οι μεγάλοι “πρόεδροι” στο ελληνικό
ποδόσφαιρο; Μια ματιά στην κατάσταση των ελληνικών γηπέδων αρκεί για να μας
πείσει ότι οι “επενδυτές” αδιαφορούν ακόμη και για τη βασική υποδομή των
ομάδων και απλώς επιδίδονται σε “εντυπωσιακές” μεταγραφές παικτών για λόγους
εμπορικού γοήτρου. Το δε κράτος ευνοεί πολλαπλά τις ΠΑΕ, όπως π.χ. με την
ευνοϊκή ρύθμιση των ασφαλιστικών χρεών τους. Έτσι, οι “φίλαθλοι” επενδυτές
πιέζουν συνεχώς για μεγάλα ποσοστά από νέα παιχνίδια τζόγου. Το στημένο ματς
της λεγόμενης εξυγίανσης αποσκοπεί στην εξαγωγή ακόμη μεγαλύτερων κερδών, με
τις ευλογίες της κυβέρνησης.

Η πραγματική εξυγίανση του χώρου του ποδοσφαίρου μπορεί να έρθει μόνο από την
κατά μέτωπο σύγκρουση με τα συμφέροντα των μεγάλων αφεντικών της μπάλας».