Σκοτώνοντας μια θεούσα

Από τότε που έσκασε η είδηση, κανείς στη Σχολή μας δεν μπορεί να το πιστέψει.
Λίγο να στήσεις αυτί στα γραφεία καθηγητών, γίνεσαι ωτακουστής διαλόγων σαν
αυτούς:

– Είναι δυνατόν; Ο Πασχάλης! Τον φυσούσες κι έπεφτε. Πώς έγινε;

– Τον γοήτεψε η θεούσα… Μικροκαμωμένη σαν κότσυφας, αλλά βυζαρού!

– Θα ‘ταν δέκα χρόνια μεγαλύτερή του. Σίγουρα τα είχαν;

– Τι ερώτηση! Κάθε Παρασκευή εκείνη ανέβαινε απ’ την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη,
έριχναν μερικά πηδήματα στο πατρικό του στο Πανόραμα, μεθούσαν στα σκυλάδικα
κι έπειτα τον άφηνε να πάει δίπλα, στο μοναστήρι. Είχε έναν πνευματικό εκεί,
κι η εβδομαδιαία εξομολόγηση της χρειαζόταν. Ψυχικό λουτρό για τον βόρβορο που
θ’ ανακάτωνε πάλι, από Δευτέρα, στην πρωινή τηλεόραση.

– Τελευταία, όμως, είχε ξεπέσει πολύ. Μ’ εκείνο τον τραγουδιστή και τον γάμο
για να καλύψει την ομοφυλοφιλία του, η Μανίτα το παρατράβηξε. Μήπως έβαλε ο
τραγουδιστής να την απαγάγουν και να τη σκοτώσουν; Ως και τον δάσκαλό του από
το Δημοτικό είχε κουβαλήσει, για να αποδείξει πως ήταν «γκέι» από
δωδεκάχρονος.

– Γι’ αυτό ονόμαζε το πρόγραμμά της: «εκ-πομπές»! Η διπλή σημασία της «πομπής»
ταίριαζε στη θεούσα όσο και στην κουτσομπόλα.

– Το λογοπαίγνιο τη μάρανε!

– Η μονοτονία τη μάρανε. Η τηλεθέασή της είχε πιάσει πάτο.

Στους διαδρόμους επίσης, οι φοιτητές μας το ίδιο θέμα πραγματεύονται. Ως
φοιτητές δημοσιογραφίας, δεν βρίσκονται εκτός περιεχομένου σπουδών.

Με τον Πασχάλη, συγκλίναμε στη Σχολή με εξίσου άσχετα διδακτορικά: για το
νεορεμπέτικο εκείνος, για τη λογοτεχνία του αμερικάνικου Νότου μετά τη Χάρπερ
Λι, εγώ. Πριν από τρία χρόνια είχαμε διοριστεί, εικοσιεπτάχρονοι λέκτορες με
όλες τις βαθμίδες της ακαδημαϊκής καριέρας μπροστά μας.

Η Μανίτα Πάνου ήταν ήδη τηλεοπτική σταρ. Το «θεούσα» της κόλλησε από τους
καθημερινά καλεσμένους ιερείς στις «εκ-πομπές» κι από τον τεράστιο σταυρό που
άστραφτε πάντα στα ντεκολτέ της. Αυτή προώθησε την πρόσφατη προαγωγή του
Πασχάλη, χάρη στη γνωριμία με την κυρία Λιάγα – πρωτοβάθμια καθηγήτρια
Νομικής, πρόεδρο της Σχολής και σύμβουλο προγράμματος στο ίδιο κανάλι.

Παρά τη λυμφατική όψη του, ο Πασχάλης διέθετε ρωμαλέες φιλοδοξίες. Πρώτη του
ερώτηση, μόλις γνωριστήκαμε, ήταν αν γράφω συχνά άρθρα σε επιστημονικά
περιοδικά κι αν θέλω να αλληλοπαραπέμπουμε σε εργασίες μας ώστε να έχουμε
πλούσιο «σαϊτέισον ίντεξ», να γίνουμε πρωτοβάθμιοι προτού σαρανταρίσουμε.
Τήρησα τη συμφωνία, καίτοι δεν ήταν εύκολο να χρησιμοποιώ το νεορεμπέτικο στη
βιβλιογραφία μου. Έκανε κι εκείνος ανάλογα. Μόνο που εκείνος προήχθη σε
επίκουρο, ενώ εγώ ακόμη περιμένω θετικό σημάδι της Λιάγα, ώστε να υποβάλω
αίτηση προαγωγής.

***

Η ιστορία ξεκίνησε πριν από δύο εβδομάδες. Εκεί που η τηλεθέαση της Μανίτας
είχε «πιάσει πάτο», εκεί που οι εφημερίδες είχαν κορυφώσει τις βολές στα
τηλεσκουπίδια της, κι εκεί όπου ακόμη και η Λιάγα είχε ακουστεί να σχολιάζει
πως η Μανίτα: «ντροπιάζει τον σταυρό που φοράει», η Πάνου έγινε πρώτο θέμα.
Όχι με νέες αποκαλύψεις για το ποιος λαϊκός βάρδος είναι παιδόφιλος, ποιος
πολιτικός είναι σαϊεντολόγος ή σατανιστής κ.ο.κ., αλλά με την απαγωγή της.

Ετοιμαζόταν να παρκάρει μπρος στο σπίτι της, στο Κολωνάκι, όταν, σύμφωνα με
κάποιον γείτονα που κάπνιζε στο μπαλκόνι του, «ένας αδύνατος άνδρας» την
έσπρωξε ξανά στο αυτοκίνητό της κι εξαφανίστηκαν. Η μαρτυρία δόθηκε αργότερα,
μόλις μαθεύτηκε ότι την είχαν απαγάγει και ζητούσαν «τρία εκατομμύρια ευρώ»
από το κανάλι της για να μην τη σκοτώσουν, ενόσω βούιζαν οι τηλεοπτικές
εκπομπές (χωρίς ενδιάμεση παύλα) για τηλεστάρ που θα πρέπει να τους συνοδεύουν
σωματοφύλακες ή για την εγκληματικότητα που ανεβαίνει λόγω μεταναστών. Το
αυτοκίνητό της εντοπίσθηκε εγκαταλειμμένο δίπλα στο γήπεδο της λεωφόρου
Αλεξάνδρας.

Η πρόεδρός μας βγήκε σε τηλεοπτικό «παράθυρο», να ζητήσει να καταβληθούν τα
λύτρα, παρότι δεν ενέκρινε «την εκτροπή των εκ-πομπών της Πάνου».
Εξακολουθούσε όμως να πιστεύει πως: «οι ανώνυμοι δικαιούνται να πρωταγωνιστούν
σε τηλεοπτικά προγράμματα, όπως κάποτε οι βασιλιάδες έπαιζαν θεατρικούς
ρόλους, αρκεί η πρόσβαση στη διασημότητα να μην καταλήγει σε διαπόμπευση». Με
πίεση του παρουσιαστή, ομολόγησε πως όταν υποστήριζε τη Μανίτα: «βρισκόταν
στην επικαιρότητα η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες και η κυρία
Πάνου, τότε, προωθούσε με πάθος τη θέση της Εκκλησίας» – πάθος που η σεπτή
πρόεδρός μας συμμεριζόταν.

Πώς θα καταβάλλονταν τα λύτρα δεν διευκρινίσθηκε ποτέ, καθώς η αστυνομία μπήκε
γρήγορα στη μέση. Οι απαγωγείς πρέπει να ήταν αφελείς εάν περίμεναν να
εκβιάσουν τηλεοπτικό κανάλι χωρίς κανείς να «διαρρεύσει» την είδηση. Κι η
μαρτυρία του καπνιστή γείτονα – για έναν «αδύνατο άνδρα» – έκαψε τον Πασχάλη.
Όχι πως είναι ο μόνος αδύνατος στον κόσμο, μα ο γείτονας είχε διακρίνει το
σουλούπι του άλλη μία φορά. Άρα ο απαγωγέας ήταν γνωστός της απαχθείσης.

Όλα πήγαν στραβά μέσα στην πρώτη εβδομάδα κι αμέσως μετά τη διαρροή και αυτής
της είδησης οι πάντες σκέφθηκαν πως η απαγωγή ήταν κόλπο, για να ανεβεί η
δημοφιλία μιας τηλεστάρ την ώρα που συντριβόταν η δημοφιλία των προγραμμάτων
της. Σε εφημερίδες και τηλεόραση άρχισαν ανοιχτοί υπαινιγμοί για το πως, όπου
να ‘ναι, η Μανίτα θα επανεμφανισθεί παριστάνοντας ότι δραπέτευσε από το
καταφύγιο των απαγωγέων της σαν θηλυκός Ράμπο.

Οι σχετικές εικασίες κόπηκαν μαχαίρι όταν βρέθηκε το πτώμα της να επιπλέει
πίσω από το Μέγαρο Μουσικής. Η ιατροδικαστική έκθεση έδειξε πως ο θάνατος είχε
«επέλθει δι’ απαγχονισμού» και το πτώμα ρίχτηκε κατόπιν στη θάλασσα. Το πράγμα
σοβάρεψε. Δεν ήταν παιχνίδι πλέον, ήταν πραγματικός φόνος. Κι ώσπου να
αρχίσουν νέες εικασίες, για το αν ο τραγουδιστής ή άλλος διαπομπευμένος
έστειλε το σημείωμα των λύτρων έχοντας εξαρχής πρόθεση να σκοτώσει την
τηλεστάρ αλλά την κράτησε μια εβδομάδα ζωντανή για να απολαμβάνει την αγωνία
της, ήρθε – άλλη μεγάλη έκπληξη – η σύλληψη του Πασχάλη.

Από τη μαρτυρία του καπνιστή, ο Πασχάλης εντάχθηκε στον κατάλογο υπόπτων για
την απαγωγή. Μετά τον φόνο, κάποιος διέταξε έρευνα του αυτοκινήτου του. Στο
πορτμπαγκάζ βρέθηκαν ίχνη από το φόρεμα με το οποίο η Μανίτα επέπλεε στη
θάλασσα.

Σύντομα αναγκάσθηκε να ομολογήσει ότι οι δυο τους σχεδίασαν την απαγωγή, για
λόγους τηλεθέασης. Δεν σκόπευαν ν’ αποσπάσουν χρήματα. Η πρόβλεψη ήταν να
επιστρέψει η Μανίτα λέγοντας πως της έδεσαν τα μάτια, την έβαλαν σε άλλο
αυτοκίνητο και την πήγαν σε άγνωστο μέρος, σε απόσταση τριών ωρών από την
Αθήνα. Έπειτα τρόμαξαν και προτίμησαν να την απελευθερώσουν. Στο μεταξύ, ναι,
ο ίδιος είχε προσποιηθεί πως την μπάζει βίαια στο αυτοκίνητό της και την
απάγει. Ήθελαν να υπάρξουν μάρτυρες γύρω. Δεν περίμεναν, όμως, ότι μάρτυρας θα
είναι ο μόνος που πριν από καιρό τον είχε δει να τη συνοδεύει στο διαμέρισμά
της.

Εκείνη ήθελε να εκτελέσουν αυτό το σχέδιο, δηλώνει συνεχώς. Του ορκιζόταν πως
ακόμη και να αποκαλύπτονταν, είχε άνθρωπο να τους προστατέψει από μπελάδες με
τη δικαιοσύνη. Με τη σειρά του, εκείνος ορκίζεται ότι δεν έχει ιδέα ποιον
εννοούσε η φίλη του. Είχε κάνει μόνο τον μεταφορέα. Έφερε τη Μανίτα στη
μονοκατοικία του, την έκρυψε και περίμεναν να κορυφωθεί ο τηλεοπτικός θόρυβος.
Οι ενδείξεις για στημένη απαγωγή θορύβησαν τους ίδιους. Θέλησαν να
επισπεύδουν. Τη νύχτα που γύρισε σπίτι του με σκοπό να την ξαναοδηγήσει κάπου
κοντά στη Λαμία και να την αφήσει σ’ έναν έρημο δρόμο όπου θα την έβρισκαν
περαστικοί, τη βρήκε κρεμασμένη από ένα δοκάρι της οροφής. Πανικοβλήθηκε. Αντί
να ειδοποιήσει αμέσως την αστυνομία, μετέφερε το πτώμα στο αυτοκίνητό του και
το έριξε στον Θερμαϊκό.

Αυτή ήταν όλη η ενοχή του, εξακολουθεί να δηλώνει, μα κανείς δεν τον πιστεύει.

– Μάλλον θα φοβήθηκε καταδίκη, αν αποκαλυπτόταν η συνεργία του σε ψεύτικη
απαγωγή, και τη σκότωσε.

– Αποκλείεται να κρεμάστηκε μόνη της;

– Η Μανίτα! Αστειεύεσαι;

– Μα να κάνει φόνο για να γλυτώσει μια μικρή καταδίκη; Κι έπειτα, μπορεί
εκείνη να αποσιωπούσε τη συνεργία του.

– Εάν τη δίκαζαν για σκηνοθετημένη απαγωγή, θα τον εξέθετε σίγουρα. Το
σημείωμα για λύτρα ήταν δικό του.

– Μην ξεχνάτε πως και με μια μικρή καταδίκη, θα έχανε τη θέση του στη Σχολή. Η
Λιάγα θα τον πετούσε κλωτσηδόν. Σε ζητήματα ηθικής του προσωπικού είναι εξίσου
θεούσα με τη «θεούσα».

– Κι ένιωθε εκτεθειμένη που συμβούλεψε τετραετές συμβόλαιο για τη Μανίτα, η
οποία πάτωσε από τον δεύτερο χρόνο. Ως ανάξια σύμβουλος, πώς θα μπορούσε να
μας λέει διαρκώς: «κάθε απεμπόληση αξιοκρατίας με σκοτώνει»;

***

Λίγο να στήσεις αυτί, τέτοιες κουβέντες εξακολουθείς να ακούς στα γραφεία
καθηγητών της Σχολής. Εγώ έχω καλά στημένο το αυτί μου. Τη μέρα του φόνου,
είχα ακούσει την κυρία Λιάγα να ρωτά στο τηλέφωνο του γραφείου της: «Δεν του
είπες τίποτα για μένα;». Κι αμέσως μετά: «Πού ακριβώς είναι το σπίτι;».

Προχθές, όσο η πρόεδρος έλειπε, έψαξα τα συρτάρια της. Παραβιάζοντας το μόνο
κλειδωμένο, βρήκα έναν σταυρό και τον έβαλα προσεκτικά σε μια νάιλον σακούλα.
Είναι αυτός που φορούσε η Μανίτα ώς την Πέμπτη, στην τελευταία της «εκ-πομπή».
Ο προστάτης, για τον οποίο μιλούσε στον Πασχάλη, πρέπει να παρέπεμπε στη
διαπρεπή νομικό σύμβουλο του καναλιού. Σύμβουλο σε επισφαλή θέση, με την
«εκτροπή» των προγραμμάτων της προστατευομένης της.

Δεν ξέρω ποιανού ιδέα ήταν το σχέδιο απαγωγής κι αν η αποκάλυψη της
προσποίησης έκανε τη Λιάγα να αποφασίσει τον φόνο ή εξαρχής υπολόγιζε να λύσει
έτσι το ζημιογόνο συμβόλαιο και να αποδεσμεύσει το κανάλι ανεβάζοντας,
επιπλέον, την τηλεθέασή του. Ούτε ξέρω πώς τα κατάφερε με τον απαγχονισμό.
Ίσως βρήκε τη Μανίτα μεθυσμένη. Σίγουρα, είναι πολύ πιο μεγαλόσωμη από
εκείνην.

Σημασία έχει πως από χθες που ανακάλυψε ότι ο σταυρός τον οποίο «ντροπιάζει η
κυρία Πάνου» λείπει από το συρτάρι της, κυκλοφορεί κάτωχρη. Μόλις δώσω σημάδια
για το ποιος τον έχει, είμαι βέβαιος πως θα υποστηρίξει (με πάθος) την αίτηση
προαγωγής μου. Με βλέπω πρωτοβάθμιο καθηγητή πολύ πριν από τα σαράντα.