Η βαρβαρότητα της «αθωότητας»

Άναυδους άφησε ο «Βασιλάκης» όσους τον γνώριζαν από τις παρέες των διακοπών, όπως και όλοι οι υπόλοιποι, αποκαλύπτοντας αιόλους μύθους της σύγχρονης πραγματικότητάς μας

Ο «Βασιλάκης» τρομοκράτης; Κατηγορούμενος για 7 τουλάχιστον δολοφονίες; Ο
αφελής συμπότης στα ταβερνάκια της Χιλιαδούς; Αυτός που δεν αγόραζε
εφημερίδες, που δεν έκανε κουβέντα για τα όσα συμβαίνουν γύρω μας με τους
δημοσιογράφους της παρέας, τους υποψιασμένους για όλους και όλα; Και το ζεύγος
Οικονόμου ή Γιωτόπουλου, και αυτοί χρυσοί άνθρωποι.

Στα τηλεπαράθυρα και τα ρεπορτάζ αποκαλύπτεται, με τρόπο οδυνηρό, από απλούς
πολίτες αλλά και «υποψιασμένους» λειτουργούς της ενημέρωσης, η άγρια
πραγματικότητα του κενού που δημιούργησαν παλιά δεδομένα και στερεότυπα.

Όλοι όσοι γνώριζαν τον «Βασιλάκη» και τους άλλους είχαν την ίδια
αντίδραση, σαν να ξυπνούσαν από νάρκωση. «Ήταν καλοί άνθρωποι», ακούγεται από
παντού. «Δεν ενοχλούσαν». Λες και όποιος δεν αστράφτει χαστούκι με το
«καλημέρα σας» αποκτά την ισόβια βούλα της καλοσύνης και της αγαθότητας.

Ο δημοσιογράφος Ανδρέας Ρουμελιώτης κάνει τον γύρο των τηλεπαραθύρων. Ήταν από
τους γνωστούς του «Βασιλάκη», το ίδιο και ο Κώστας Παπαπέτρου, που έχει και
την μακρά εμπειρία των σκοτεινών χώρων του εγκλήματος, μια και ειδικεύεται στο
ρεπορτάζ αυτής της κατηγορίας. Αυτομαστιγώνονται δημοσίως και δηλώνουν στο
εξής την ευπείθειά τους στις αστυνομικές μεθόδους, που έχριζαν τους αθώους στα
δικά τους μάτια «συνήθεις ύποπτους».

Σαν να βγήκε κάλπικη μια μεγάλη ηθική και συνειδησιακή επένδυση. Μέσα στη
φωτιά των εξελίξεων οι αντιδράσεις είναι παντού απόλυτες και ορμητικές.

Το εντυπωσιακό φαινόμενο που μας έχει μουδιάσει από το σοκ της έκπληξης,
ωστόσο, αποδεικνύει πόσο «κοντά μας» είναι το κακό, κομμάτι από την
καθημερινότητά μας, γιατί γλιστράει στα κενά της, στις δεδομένες ευκολίες μιας
ζωής που μοιάζει γνώριμη, αλλά δεν είναι, έχει αλλάξει χωρίς να την
προλάβουμε. Οι γείτονες έγιναν πρόσωπα της απλής καλημέρας, άνθρωποι με
παιδιά, με υποχρεώσεις όπως όλοι, άρα ίδιοι με μας.

Μάθαμε να ερμηνεύουμε τον κόσμο με τα γνώριμα δεδομένα. Ο αγαθός
φαινομενικά, φιλαράκος των διακοπών είναι καλός και υπεράνω υποψίας. Τόσο
βολικό για τον «φιλαράκο». Οι κακοί στη φυλακή. Οι «μπάτσοι» πονηροί, που δεν
σέβονται δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα και κυνηγούν ανθρώπους για τις
ιδέες ή για τον ατίθασο χαρακτήρα.

Και αίφνης αθωώνονται όλοι οι μηχανισμοί, γιατί αυτή η δημοκρατία έχει να
αντιμετωπίσει τους ίδιους τους αμφισβητίες της. Τους τρομοκράτες. Εδώ
χρειάζεται η ψυχραιμία. Η βαθιά πεποίθηση και υποστήριξη στους κανόνες, που
αυτοί οι άνθρωποι πολέμησαν.

Οι ραγδαίες εξελίξεις αναδεικνύουν ανάγλυφο το ουσιαστικότερο πρόβλημα της
εποχής, την εγκατάλειψη της κριτικής σκέψης στα μεταπολιτευτικά στερεότυπα,
στα παλιά κοινωνικά στερεότυπα του Καλού και του Κακού, στα στερεότυπα μιας
εθνικής φαντασίωσης για τις σχέσεις των Ελλήνων, υποτίθεται πιο ζεστές και πιο
ανθρώπινες, σε όλα όσα έχει εκμεταλλευτεί το τηλεοπτικό θέαμα για τις
φαντασμαγορικές υπνωτικές σκηνοθεσίες του μιας δημοσιογραφίας των μεθόδων του
Ζορό.

Προσκολλημένοι σε μια εφηβική αθωότητα, συνειδητοποιούμε πόσο βάρβαρη
μπορεί να γίνει, για μας τους «έφηβους» όταν όλα γύρω μας απαιτούν την
ενηλικίωση, την υπευθυνότητα.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος τώρα είναι να την αντικαταστήσουμε με την καχυποψία. Σε
αυτό ελπίζουν προφανώς απόψεις που νομίζουν ότι βρήκαν την ευκαιρία να
αποκαθαρθούν από τις χουντικές τους ρίζες, για να σπείρουν την αμφιβολία για
το μοναδικό σύστημα που μπορεί να αντιμετωπίσει τις αντιφάσεις του. Ο κ.
Καρατζαφέρης βρίσκει πρόσφορο έδαφος στο Alter, απέναντι στον Νίκο Ευαγγελάτο
να πει «ούτε μία ώρα δεν αφιέρωσε το ελληνικό Κοινοβούλιο στο θέμα της
τρομοκρατίας», μόνον αυτός έκανε επερώτηση και πιέζει τις εξελίξεις. Αλλιώς θα
αδιαφορούσαν οι Έλληνες βουλευτές, δεν επιθυμούν να επιλυθεί το μέγα πρόβλημα;
Οι εξελίξεις, φυσικά, απαντούν. Η επόμενη ημέρα θα είναι πιο απαιτητική από
όλες τις προηγούμενες.