ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η εκτέλεση…

Ο λόγος στους αναγνώστες: Ο Παν. Π. Λαμπρινάκος, Επτανήσου 81-83,
Αθήνα, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης, μέσα από τις τάξεις του ΕΑΜ Πειραιά,
θυμάται ένα συγκλονιστικό περιστατικό που συνέβη στο Χαϊδάρι, στις 21/7/44
(μεθαύριο συμπληρώνονται 58 χρόνια), όπου ήταν κρατούμενος των Γερμανών:

«Όταν παραταχθήκαμε, εκείνο το πρωί, στο προαύλιο του στρατοπέδου, η όλη
ατμόσφαιρα μύριζε εκτέλεση (μαύρη κούρσα τής Μέρλιν, φορτηγό, πολυβόλα
στραμμένα επάνω μας κ.λπ.). Σε μια απόλυτη σιγή, ένας Γερμανός άρχισε να
φωνάζει τα ονόματα των 54 παιδιών που θα εκτελούνταν στο Χαρβάτι, με
απαγχονισμό. Όποιος άκουγε το όνομά του, έλεγε “παρών” και έκανε ένα βήμα
μπροστά. Από τα ονόματα που ακούω και τα παιδιά που βλέπω, αισθάνομαι ότι
έφτασε το τέλος μου. Κι αυτό γιατί τα περισσότερα παιδιά ήταν γνωστά μου, από
το Κερατσίνι, την Υπαπαντή, τον Άγιο Δημήτριο και την Αγια-Σοφιά, συνοικίες
τις οποίες, επί πολλά χρόνια, επισκεπτόμουν ως γιατρός. Επιπλέον, ήμουν
γραμματέας του ΕΑΜ Ταμπουρίων, πριν βγω στην παρανομία. Έτσι, κι ενώ η αγωνία
με είχε κυριεύσει, ακούω τον Γερμανό να φωνάζει Λαμπρι… Αμέσως, βάζω το ένα
πόδι μπροστά και ετοιμάζομαι να φωνάξω “παρών”. Με το “πα” όμως, που λέω,
ακούω τον Γερμανό να φωνάζει “Λαμπρινίδης Ηλίας”! Είχα γλιτώσει, για την ώρα,
κι έφευγε για εκτέλεση ένας άλλος πατριώτης.

Είμαι 82 ετών. Και αν βρεθεί κάποιος να με ρωτήσει “ποια περίοδο της ζωής σου
θεωρείς πιο σημαντική”, θα απαντήσω, αμέσως: “Τη θητεία μου στην Αντίσταση και
ιδιαίτερα στο Χαϊδάρι”. Κι αυτό, γιατί έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία και η τιμή
να γνωρίσω τον ηρωισμό του ελληνικού λαού, το πνεύμα του αλτρουισμού και της
αλληλεγγύης, ένα πνεύμα που, ανθρωπάκους ασήμαντους, τους ανέβασε στο πιο ψηλό
σκαλοπάτι της ανθρώπινης αρετής, που είναι η αυτοθυσία για τη Λευτεριά, την
Ανεξαρτησία, τη Δημοκρατία. Και θεωρώ ακόμη πιο αξιόλογη αυτή την περίοδο της
ζωής μου, γιατί μου δόθηκε η ευκαιρία, όπως και σε άλλους γιατρούς, να βοηθήσω
να γλιτώσουν τη ζωή τους πάμπολλοι κρατούμενοι. Και εξηγώ το πώς: οι Γερμανοί
έχαναν τον πόλεμο και επειδή είχαν μεγάλη έλλειψη πολεμιστών άρχισαν, από τα
μέσα Ιουλίου, να προβαίνουν σε μαζικές συλλήψεις Ελλήνων, που τους έστελναν
στα γερμανικά εργοστάσια. Όλον αυτόν τον κόσμο τον έφερναν στο Χαϊδάρι και
είχαν δώσει διαταγή όλοι να εξεταστούν από κρατούμενους γιατρούς του
Χαϊδαρίου. Όσοι βρίσκονταν υγιείς, στέλνονταν στη Γερμανία, απ’ όπου ελάχιστοι
γύρισαν. Εμείς, οι γιατροί του στρατοπέδου (Φλούντζης, Ευθυμίου, Νοταράς,
Κορδέλης, Λαμπρινάκος), προσπαθούσαμε να βγάλουμε όσο πιο πολλούς μπορούσαμε
αρρώστους. Και το καταφέραμε, μολονότι ο παριστάμενος Γερμανός γιατρός ήταν
έτοιμος να μας στείλει στο απόσπασμα, σε περίπτωση που θα ανακάλυπτε ότι
κάναμε ψεύτικη διάγνωση».