Μοτίβα επαναλαμβανόμενα…

Είναι «in» ο Φίλιπ Γκλας. Ε, ναι. Είναι «in». Κακά τα ψέματα. Έτσι εξηγείται
πώς γέμισε ο Λυκαβηττός από κοινό, κατά κύριο λόγο, νεανικό, στη συναυλία του
συγκροτήματός του με τη μουσική του «Κογιαανισκάτσι», η οποία συνόδευε την
προβολή της ταινίας του Γκόντφρεϊ Ρέτζιο και η οποία, προ αρκετών ετών, έκανε
το συνθέτη γνωστό στις μεγάλες μάζες. Πολλές, όπως πάντα όταν υπάρχει μεγάλη
προσέλευση, οι δυσκολίες στην άνοδο προς το θέατρο του λόφου, αλλά η καλή
οργάνωση επέτρεψε την έναρξη με είκοσι μόνο λεπτών καθυστέρηση. Το πέταλο
έκλεινε ένα μεγάλο, χαμηλό πατάρι που πίσω του υψωνόταν η οθόνη. Στο πατάρι οι
έντεκα μουσικοί – χειριστές συνθετητών κυρίως -, με τον Φίλιπ Γκλας επικεφαλής
τους, συνόδευσαν «απνευστί» – γύρω στα ογδόντα λεπτά – την προβολή της
ταινίας, χωρίς «μεγάλες» κινήσεις, τόσο που ορισμένοι αναρωτιόνταν αν… όντως
παίζουν ή, μήπως, απλώς ακούμε την ηχητική «μπάντα» της ταινίας! Αεράκι
ευεργετικό που άρχισε να πνέει και να «σπάζει» τη βαριά ζέστη και να μας
δροσίζει, στην παλλόμενη από τον αέρα οθόνη – το μόνο λάθος της οργάνωσης, ότι
θα έπρεπε να την στερεώσουν καλά, γιατί, έτσι, η εικόνα έβγαινε παραμορφωμένη
και, αν τα μπωφόρ δυνάμωναν, θα την ψάχναμε στο Χίλτον… – εικόνες που
έτρεχαν – εικόνες ειδυλλιακές της φύσης στην αρχή, που σύντομα τις διαδέχονται
εικόνες οικολογικής καταστροφής, εικόνες υποδούλωσης στην τεχνολογία, εικόνες
μηχανοποίησης του σύγχρονου ανθρώπου, που ο σκηνοθέτης επιτείνει με ασθματικά
«αξελερέ»… -, οι μουσικές του Φίλιπ Γκλας που τις υπογράμμιζαν με τα
επαναλαμβανόμενα μοτίβα τους…

…και επαναλαμβανόμενα σκουπίδια

Και το κοινό, στην πλειονότητά του ενθουσιασμένο, να χειροκροτεί στο τέλος με
δύναμη, ενώ από τον «εξώστη» των διπλανών βράχων ακούγονταν σφυρίγματα
επιδοκιμασίας – μα πώς σκαρφαλώνουν εκεί; Βέβαια δεν έλειψαν και οι
επιφυλακτικοί που μιλούσαν για «εικόνες απλοϊκές», αμερικανικής νοοτροπίας και
μουσική που μόνον ο χρόνος θα δείξει αν αξίζει ή αν είναι καρπός αμηχανίας.
Εκείνο, πάντως, που πρόσεξα ήταν, παρά τα εξόφθαλμα οικολογικά μηνύματα της
ταινίας, παρά τα περίπτερα του «Αρκτούρου» έξω από το θέατρο – ναι, ναι, στον
«αύλειο χώρο»… – το σκουπιδαριό που άφησε πίσω του, στο «κοίλον», το κοινό.
Όταν η τέχνη δεν διδάσκει…