Ηγετικό στέλεχος των τροτσκιστών

Ενας από τους ηγέτες του Διεθνιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος, κομματικού
σχηματισμού που ανήκε στον χώρο των τροτσκιστών και ένας από τους πρώτους που
ανέλαβαν αντιδικτατορική δράση σχεδόν αμέσως μετά την επιβολή της δικτατορίας
το 1967 ήταν ο Θεολόγος Ψαραδέλλης. Το 1970 φυλακίστηκε στον Κορυδαλλό μετά
την καταδίκη του από Έκτακτο Στρατοδικείο για κομμουνιστική προπαγάνδα και
κατοχή εκρηκτικών.

Σύμφωνα με απόσπασμα βιβλίου του Αμερικανού ιστορικού Ρόμπερτ Αλεξάντερ με
τίτλο «Ο Τροτσκισμός στην Ελλάδα», που είναι δημοσιευμένο στο Ίντερνετ, το
Διεθνιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα, στο οποίο ηγετική θέση στα τέλη της δεκαετίας
του ’70 κατείχε ο Θεολόγος Ψαραδέλλης, δημιουργήθηκε τον Ιούλιο του 1946 σε
ένα ελληνικό ορεινό χωριό με τη συμμετοχή του Μιχάλη Ράπτη (Πάμπλο). Η ιστορία
της γέννησης του Κόμματος ξεκινά μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου
Πολέμου. Εκείνη η περίοδος βρίσκει τους Έλληνες τροτσκιστές διαιρεμένους σε
τέσσερις διαφορετικές ομάδες: το Εργατικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΕΔΚΕ), το
Διεθνιστικό Επαναστατικό Κόμμα Ελλάδος (ΔΕΚΕ), την Περιφερειακή Ανεξάρτητη
Οργάνωση της Μακεδονίας και μια ομάδα η οποία είχε αποσπασθεί από το
Σοσιαλιστικό Κόμμα της εποχής.

Συνένωση των τροτσκιστών

Σύμφωνα με τον Αλεξάντερ, το 1945, η Ευρωπαϊκή Γραμματεία της Τέταρτης
Διεθνούς, του διεθνούς οργάνου των τροτσκιστών, αποφάσισε να προσπαθήσει τη
συνένωση αυτών των ομάδων σε ένα ενιαίο κόμμα. Για τον λόγο αυτό απέστειλαν
στην Ελλάδα τον Μιχάλη Ράπτη μαζί με ένα ακόμη στέλεχος του τροτσκιστικού
κινήματος, τον Σέρι Μάνγκαν, ο οποίος ήταν γνωστός και με το όνομα Τέρενς
Φίλαν. Ο Μάνγκαν ταξίδεψε στην Ελλάδα εμφανιζόμενος ως δημοσιογράφος που
εργάζεται για τα περιοδικά «Time», «Life» και «Fortune». Οι δυο τους κατάφεραν
να οργανώσουν ένα ενωτικό συνέδριο που πραγματοποιήθηκε κρυφά σε ένα ελληνικό
ορεινό χωριό τον Ιούλιο του 1946 με την παρουσία του Ράπτη. Αποτέλεσμα του
συνεδρίου ήταν η ίδρυση του Διεθνιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Η κατάληψη
της εξουσίας από τους συνταγματάρχες στις 21 Απριλίου 1967 αποτέλεσε ένα βαρύ
πλήγμα για τους Έλληνες τροτσκιστές. Όχι μόνο τους οδήγησε – μαζί με όλες τις
άλλες πολιτικές ομάδες – «εκτός νόμου», αλλά επίσης προκάλεσε και μια μεγάλη
διάσπαση στις τάξεις του Διεθνιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Στο βιβλίο του
Αλεξάντερ, ο Ψαραδέλλης αναφέρεται ως ηγετικό στέλεχος του κόμματος ο οποίος
το 1972 έδωσε συνέντευξη στην οποία μιλούσε για τους λόγους της διάσπασης του
κόμματος μετά την επιβολή της δικτατορίας: «Αμέσως μετά το πραξικόπημα, το
ελληνικό τμήμα της Τέταρτης Διεθνούς υπέστη μια μεγάλη διάσπαση, με την
πλειοψηφία των μελών του να ακολουθούν τη γραμμή των αυθόρμητων βομβιστικών
ενεργειών, η οποία εκφράστηκε με τη δημιουργία των Δημοκρατικών Επιτροπών
Αντίστασης (ΔΕΑ). Αυτές οι ομάδες περιελάμβαναν όλες τις πολιτικές τάσεις –
σταλινικούς, δεξιές ομάδες και βασιλικούς… Λόγω του τύπου της οργάνωσης που
υιοθέτησαν οι νέοι ηγέτες που εγκατέλειψαν το ελληνικό τμήμα της Τέταρτης
Διεθνούς πολύ σύντομα βρέθηκαν στη φυλακή».

Εκεί βρέθηκε – στις φυλακές Κορυδαλλού – και ο ίδιος ο Θεολόγος Ψαραδέλλης τον
Ιούλιο του 1974 μετά την καταδίκη του από Έκτακτο Στρατοδικείο το οποίο του
επέβαλε ποινή φυλάκισης 13 χρόνων για κομμουνιστική προπαγάνδα και κατοχή
εκρηκτικών.

Η σύλληψη από τη χούντα

Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες, ο Θεολόγος Ψαραδέλλης συλλαμβάνεται από τη
χούντα το 1968 για κατοχή εκρηκτικών όπλων. Μία ιστορία που χαρακτηρίζεται
«στημένη».

Από το κελί που ήταν κρατούμενος, στο Τμήμα της Νέας Φιλαδέλφειας, δραπέτευσε
για τη Μυτιλήνη, απ’ όπου και καταγόταν. Από το νησί φεύγει νύχτα με βάρκα για
την Τουρκία, όπου συλλαμβάνεται και πάλι και μεταφέρεται σε στρατόπεδο
προσφύγων. Δραπετεύει και από εκεί, αυτή τη φορά με κατεύθυνση τη Βουλγαρία.

Συλλαμβάνεται και ανακρίνεται και πάλι επί τέσσερις μήνες από τις βουλγαρικές
αρχές, οι οποίες τον εκδίδουν στη χούντα το 1969. Σύμφωνα, πάντα, με τις ίδιες
πληροφορίες, ο Θεολόγος Ψαραδέλλης δεν βρισκόταν στη Γαλλία και συνεπώς δεν
πήρε μέρος στον Μάη του ΄68. Το 1972 αποφυλακίζεται με την αιτιολογία της
«ανηκέστου βλάβης» και φεύγει για το Παρίσι. Ουσιαστικά δραπετεύει, γιατί δεν
έχει διαβατήρια ώστε να πάει στη γαλλική πρωτεύουσα. Αμέσως μετά τη
μεταπολίτευση επιστρέφει στην Ελλάδα, όπου συνεχίζει τη δράση του στην
εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Συμμετέχει στην έκδοση του εντύπου «Οδόφραγμα»
και στα μέσα της δεκαετίας του ’80, εξαιτίας και του σοβαρού προβλήματος με
την καρδιά του, «αποσύρεται» από την ενεργό δράση. «Καταφύγιό» του, η Χιλιαδού Ευβοίας.