Δρόμοι

Στον κατάλογο…

… με τα σοβαρά προβλήματα που βασανίζουν σήμερα τον κόσμο, προσθέστε και
αυτά που νομίζετε εσείς εδώ: (…………..). Δεν χωράνε, ε; Τοπικοί πόλεμοι,
μερικοί με τα πυρηνικά όπλα παρά πόδα, διεθνή δίκτυα ναρκωτικών, όπλων και
διαφθοράς, πανδημίες που κάνουν ακόμη πιο τραγική τη φτώχεια στη μισή
ανθρωπότητα. Ένας από τους ευχάριστους ιστορικούς μύθους λέει πως από τις
μεγάλες κρίσεις αναδύονται οι μεγάλοι ηγέτες. Μακάρι αυτός ο μύθος να έβγαινε
αληθινός. Θα ησύχαζε τότε ο κάθε νευρικός και πικραμένος, περιμένοντας από
στιγμή σε στιγμή να ξεπροβάλει από τη γωνία ο επόμενος Τσώρτσιλ ή ο επόμενος
Λένιν (ανάλογα με τις πολιτικές του πεποιθήσεις).

Δυστυχώς…

… όλα σήμερα δείχνουν πως η «ηγεσία» είναι το πρόβλημα και όχι η απάντηση.
Πολλοί από τους ηγέτες που ξεπηδούν μέσα από τις σύγχρονες κρίσεις δεν είναι
παρά δημαγωγοί και τύραννοι, που τις περισσότερες φορές κατασκευάζουν μόνοι
τους τις κρίσεις τις οποίες υποτίθεται πως καλούνται να λύσουν. Τα προβλήματά
μας είναι δύσκολα. Ίσως γι’ αυτό τα απλοποιούμε, «εμείς-αυτοί»,
«εχθροί-φίλοι», επισημαίνει η εφημερίδα «Κρίστιαν Σάιενς Μόνιτορ». Τι μπορεί
να κάνει λοιπόν ένας πολίτης σε μια εποχή που τα προβλήματά της είναι πιο
εντυπωσιακά από τους ηγέτες της; Να περιμένει μήπως φανεί στη γωνία ένας νέος
Τσώρτσιλ ή ένας νέος Λένιν; Μα τότε τα προβλήματα θα μαζευτούνε σωρός.

Ποδήλατο…

… Ας κάνει ποδήλατο. «Είναι σαν να κάνεις ποδήλατο», λέμε και εννοούμε πως
κάτι είναι πανεύκολο, παιχνιδάκι. Μα ο δημοσιογράφος Ρόμπερτ Κλόουζ δεν έχει
την ίδια γνώμη. Φαίνεται τόσο εύκολο, τόσο αυτόματο, που απορεί κανείς που οι
άνθρωποι είναι αναγκασμένοι να το μαθαίνουν. Θυμάται, όμως, ο Κλόουζ που
έβλεπε τον εξάχρονο γιο του να μαθαίνει ποδήλατο, να σφίγγει το τιμόνι, να
τρέμει, να πέφτει πάνω στα παρτέρια. Και θυμάται πώς του φώναζε, «Βοήθησέ με,
δώσε μου μια σπρωξιά», για να ξεκινήσει. Όταν μαθαίνεις ένα παιδί να κάνει
ποδήλατο, ξέρεις από την αρχή πως η επιτυχία είναι εξασφαλισμένη: θα μάθει να
κάνει ποδήλατο. Με τον καιρό θα μάθει να «στέκεται» στη σέλα, να κυλάει απαλά
πάνω στον δρόμο, να παίρνει γλυκά τις στροφές. Θα πέφτει ολοένα και λιγότερο.

Όταν ήταν παιδί…

… θυμάται ο δημοσιογράφος μας πως είχε βρει έναν μικρό κοκκινολαίμη που είχε
πέσει από τη φωλιά του. Τον έβαλε μέσα σε μια κούτα, τον τάιζε, τον ζέσταινε
στην παλάμη του και τον πετούσε προς τα πάνω σαν για να πετάξει. Μια μέρα, ο
κοκκινολαίμης πέταξε και χάθηκε μακριά. Έτσι μαθαίνονται όλα. Μέσα από μια
ζεστή παλάμη που, όμως, συχνά, αντί να τη φιλήσουμε, τη φτύνουμε. Γι’ αυτό
άραγε οι ηγέτες μας «πέφτουν» τόσο συχνά;