Κοντσέρτο για πιάνο και… λιποθυμία

Ο πιανίστας Γιάννης Βακαρέλης και ο μαέστρος Ίαν Λάθαμ Κένιχ χαιρετούν το κοινό του Ηρωδείου, λίγο μετά το λιποθυμικό επεισόδιο, που συνέβη σε έναν μουσικό της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Στρασβούργου

Ε, βέβαια. Με τέτοια ζέστη στο Ηρώδειο, αλλά και με τόσο ήλιο που είχαν
«ρουφήξει» οι Γάλλοι μουσικοί το πρωί, ήταν φυσικό… Να λιποθυμήσει ένας τους
– ένα από τα πρώτα βιολιά -, κατά τη διάρκεια της δεύτερης συναυλίας της
Φιλαρμονικής του Στρασβούργου στο Ηρώδειο. Είχαν, όντως, παρα-εκτεθεί στον
ήλιο, με την άγνοια του τουρίστα για το τι εστί ελληνικός ήλιος… Και ήταν
ορατό διά γυμνού οφθαλμού: η μισή ορχήστρα είχε χρώμα… γαρίδας.

Η βραδιά, γενικώς, ως ατμόσφαιρα δεν ήταν από τις καλύτερες. Ίσως
έφταιγε η βαριά ζέστη. Και το τζιτζίκι στον ρωμαϊκό τοίχο του ωδείου λύσσαξε,
και κάμποσες «voices off», ήτοι φωνούλες έως φωνάρες και κραυγές, απέξω – από
τον πεζόδρομο; Από την Ακρόπολη; -, που ο απόηχός τους έφτανε μέσα, είχαμε,
και οι «πέριξ» αδέσποτοι σκύλοι, κάποια στιγμή, «τα έδωσαν όλα», και ένα – δυο
κινητά ήχησαν χαρμόσυνα – κύριε Κούκο τι τρέχει μ’ αυτούς τους
«απενεργοποιητές» κινητών, για τους οποίους πανηγύριζα σα μωρό, πολύ δεν
κρατάει η «πειραματική εφαρμογή» τους; -, και το νοήμον κοινό δεν έχανε την
ευκαιρία – παλαιότατο ελληνικό έθιμο που τηρείται με σεβασμό… – να
χειροκροτεί όταν τελείωναν τα μέρη – αλλά όχι και το έργο… – και στο
Κοντσέρτο και στη Συμφωνία του προγράμματος, και οι – πιο ενοχλητικοί –
«γνώστες» φώναζαν, στους «παρανομούντες», συριστικότατα «σσσσστ, σσσσστ,
σσσσστ»… Αφήστε πια την περιφερόμενη – με τέτοια ζέστη… – «γκλαμουριά»,
λόγω του φιλανθρωπικού χαρακτήρα της βραδιάς…

Πάντως, το πρόγραμμα που είχε επιλέξει η Φιλαρμονική του Στρασβούργου
για να παίξει κάτω από την Ακρόπολη – ο αρχαιοελληνικής έμπνευσης «Φαέθων» του
Γάλλου Σεν-Σανς, το λαοφιλές Δεύτερο Κοντσέρτο για πιάνο του Ραχμάνινοφ και ο
έξοχος καρπός της σκεπτόμενης γαλλικής μουσικής, η Συμφωνία σε ρε ελάσσονα του
Σεζάρ Φρανκ – ήταν πολύ έξυπνα συναρμολογημένο, όπως και το πρόγραμμα της
πρώτης συναυλίας, που δυστυχώς δεν άκουσα. Η ορχήστρα, υπό τον 49χρονο μαέστρο
και μόνιμο διευθυντή της, Καν Λάθαμ Κένιχ, είχε συνδυάσει γαλλική μουσική,
εμπνεύσεις Γάλλων από την αρχαία Ελλάδα, σύγχρονη ελληνική μουσική, έργα
δημοφιλή και έργα σπάνια παιζόμενα στην Ελλάδα, με τη συμμετοχή δύο διαπρεπών
Ελλήνων σολίστ του πιάνου – της Ελένης Μουζάλα και του Γιάννη Βακαρέλη.

Η συναυλία – 1.500 με 2.000 άτομα το κοινό – άνοιξε με τον «Φαέθοντα»
και συνεχίστηκε με το Κοντσέρτο του Ραχμάνινοφ, σε μια έγκυρη ερμηνεία από τον
Γιάννη Βακαρέλη, που έγινε «τολμηρότερος» στο τρίτο μέρος. Είχε μεσολαβήσει,
όμως, πέρα από την «αντίπραξη» που του έκανε ο τζίτζικας στο πρώτο μέρος, η
δυσάρεστη έκπληξη. Ένας από τους μουσικούς, στο τέλος του δεύτερου μέρους του
Κοντσέρτου, άρχισε να μην αισθάνεται καλά, ακούμπησε το βιολί του κάτω, ο
διπλανός συνάδελφός του το άφησε επίσης, με την πρόθεση να τον βοηθήσει να
απομακρυνθεί, αλλά δεν πρόλαβε.

Ο βιολονίστας έχασε τις αισθήσεις του, τον ξάπλωσαν στη σκηνή, «ένα
γιατρό!», ο γιατρός του Ηρωδείου έσπευσε, όπως και άλλοι παρευρισκόμενοι
γιατροί, οι ταξιθέτριες έτρεξαν με νερά, ενώ ο πιανίστας, «πλάτη» στο
επεισόδιο και ο μαέστρος, χωρίς να έχουν αντιληφθεί τι συμβαίνει, ολοκλήρωναν
το μέρος. Όλοι τρομάξαμε, αλλά, σε χρόνο ρεκόρ, ο μουσικός συνήλθε και
απομακρύνθηκε από τη σκηνή, υποβασταζόμενος αλλά και καταχειροκροτούμενος –
ένα χειροκρότημα ανακούφισης που δεν έτρεχε κάτι σοβαρό και συμπαράστασης, στο
οποίο ο μουσικός απάντησε με ευχαριστήριο νεύμα.

Το Κοντσέρτο, παρά την ταραχή, ολοκληρώθηκε, και ορχήστρα, μαέστρος και
πιανίστας – ο οποίος μας πρόσφερε ένα ασυνήθιστο αλλά υπέροχο «ανκόρ», το
«Γιουκάλι» του Κουρτ Βάιλ, μόνο για πιάνο – χειροκροτήθηκαν θερμά. Όπως, στο
τέλος, και η Συμφωνία του Σεζάρ Φρανκ, που ο νευρώδης Ίαν Λάθαμ Κένιχ,
διηύθυνε στιβαρά.