ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Λήθη για ’89

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Ν. Αθανασόπουλος, Κρέμμου 129, Καλλιθέα, γράφει:

«Αρκετές νύξεις γίνονται κατά διαστήματα για το λεγόμενο “βρώμικο ’89”, που
έγινε η γνωστή σύμπραξη για την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου και των συν
αυτώ στο Ειδικό Δικαστήριο και επειδή πολλοί επιστολογράφοι έχουν “κολλήσει”
στο “βρώμικο ’89” εκφράζοντες την αποστροφή και τον αποτροπιασμό τους, επιθυμώ
να καταθέσω τη δική μου ψύχραιμη συλλογιστική, με όλο τον σεβασμό που έχω στη
μνήμη του Ανδρέα Παπανδρέου.

Το δικαστήριο, ως γνωστόν, απάλλαξε τον (αείμνηστο) ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ με ψήφους
4-3. Όταν όμως ένας πρωθυπουργός αθωώνεται με τέτοια οριακή πλειοψηφία, σ’
εμένα τον απλό πολίτη δημιουργείται η αίσθηση ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο…
βασίλειο της Δανιμαρκίας και η Δικαιοσύνη, απλά, δεν ήθελε να δώσει
συνέχεια…

Επομένως, όταν μιλάμε για “βρώμικο ’89”, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί
στην απόδοση ευθυνών και όσον αφορά την προέλευση των “βρώμικων” γεγονότων.

Ο Σεφέρης είχε πει, “όπου κι αν πάω, η Ελλάδα με πληγώνει”. Και το παρελθόν
(σαν ένα κομμάτι της Ελλάδος), όταν το μνημονεύουμε μας πληγώνει, γι’ αυτό τον
λόγο, καλό είναι να μην παρελθοντολογούμε, μια και όλες οι παρατάξεις έχουν
(για τότε) το μερίδιο της ευθύνης τους.

Η λήθη σε τέτοιες περιπτώσεις ενεργεί καταπραϋντικά, για να ατενίζουμε
(αισιόδοξα) το παρόν και το μέλλον μας, σε εθνικο – ατομικό επίπεδο».

Ο Δ. Φράγκος, Κηφισίας 104, Αθήνα, γράφει:

«Άκουσα μία κυρία αντιπολιτευόμενη τον σοσιαλισμό να κατηγορεί πολιτικό της
αντίπαλο, ότι δεν είναι επαρκώς σοσιαλιστής. Βεβαίως, η κυρία αυτή υμνούσε τον
σοσιαλισμό, αν και δεν το καταλάβαινε. Αλλά φαίνεται ότι οι σοσιαλιστές τού
σήμερα τείνουν να απεμπολήσουν κάθε σοσιαλιστική ιδέα. Από καιρό, κρατικοί
οργανισμοί τείνουν να ξεφορτωθούν “ταπεινές” υπηρεσίες, όπως τον καθαρισμό,
και να τον αναθέσουν σε εργολάβους. Αλλά ο κλασικός καπιταλιστής διαθέτει
κάποιον παραγωγικό μηχανισμό και μ’ αυτόν δικαιολογεί την παρουσία του. Αυτός,
έστω και άθελα, υπηρετεί κοινωνικούς σκοπούς, άσχετα με ποιον τρόπο απέκτησε
τον μηχανισμό αυτόν. Αλλά ποιον παραγωγικό μηχανισμό διαθέτει ο εργολάβος της
καθαριότητας; Κάποτε, όταν το παραγωγικό εργαλείο ήταν ο δούλος, εργοδότης του
ήταν ο δουλοκτήτης. Ποια διαφορά έχει ο σημερινός εργολάβος από τον
δουλοκτήτη; Εκείνος χρησιμοποιούσε τη βία και ο σημερινός την πείνα. Έτσι, οι
σημερινοί σοσιαλιστές δεν υπηρετούν απλώς το σημερινό οικονομικό σύστημα.
Τείνουν να υπηρετήσουν εκείνο για το οποίο μαρτύρησαν ο Σπάρτακος και οι
επαναστάτες δούλοι».