Αθώα μυστικά στην αυγουστιάτικη Αθήνα

Νέα γυναίκα μόνη με τον γιο της ψάχνει για σπίτι στην άδεια αυγουστιάτικη Αθήνα και η Ταμίλα Κουλίεβα παίρνει κουράγιο από τον μικρό Στέφανο Καραντινάκη και οδηγίες από τη Δώρα Μασκλαβάνου που την… ηρεμεί λέγοντας «… Κι αύριο μέρα είναι»

Αν υπάρχει ένας μήνας του χρόνου κατά τον οποίο η Αθήνα είναι ανθρώπινη,
μοναχική και ερωτική αυτός είναι, ασφαλώς, ο Αύγουστος. Και η Ταμίλα Κουλίεβα
με τον μικρό γιο της, τον Στέφανο Καραντινάκη, περπατάει τις ήσυχες ημέρες του
Αυγούστου στην άδεια Αθήνα… Συναντιέται με ανθρώπους που θα δώσουν άλλο φως
στη ζωή της και η αθώα ματιά του παιδιού της θα την ηρεμήσει ώστε να σκεφτεί:
«… Κι αύριο μέρα είναι». Όλα αυτά μέσα από το φιλμ της Δώρας Μασκλαβάνου, το
οποίο αποτελεί τη μοναδική ελληνική ταινία που κάνει πρεμιέρα στα θερινά
σινεμά τις πρώτες ημέρες του Αυγούστου…

«Η αγάπη υπάρχει και έρχεται όταν τη θέλουμε περισσότερο απ’ όλα. Το πολύ
πολύ, η ζωή να μας ταπεινώσει, να μας απελπίσει λίγο προτού μας φανερώσει το
άλλο, το φωτεινό της πρόσωπο», συλλογίζεται η γνωστή ηθοποιός της «Γλυκιάς
συμμορίας», Δώρα Μασκλαβάνου, που τώρα περνάει πίσω από την κάμερα και
σκηνοθετεί την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της – το ’93 είχε σκηνοθετήσει το
μικρού μήκους φιλμ «Έρως – Ήρως» και όλα αυτά τα χρόνια ασχολείται με το
τραγούδι και με τηλεοπτικές παραγωγές…

“… Κι αύριο μέρα είναι”, αλλά το σημερινό πρότυπο ζητάει “εδώ και τώρα”.
Δεν νιώθεις ότι σε ξεπερνάει η πραγματικότητα και η υστερία του τρεξίματος της
καθημερινότητας;

«Είναι αλήθεια ότι ξοδεύω τον χρόνο μου ανορθόδοξα, σε σχέση με τα ισχύοντα
μοντέλα σήμερα. Με ξεπερνάει η πραγματικότητα, αλλά δεν με φοβίζει ακόμα.
Εξάλλου, ο τίτλος της ταινίας δεν εκφράζει την τεμπελιά, ας πούμε, ή την
αναβλητικότητα, αλλά την υπομονή και την πίστη στα αληθινά πολύτιμα στοιχεία
της ζωής μας. Οι επιθυμίες δεν υπάρχουν για να εκπληρώνονται πάντα, αλλά για
να ξεκαθαρίζουν απ’ αυτές οι βαθιές ανάγκες μας και να κερδίζουμε ό,τι αγαπάμε
βαθιά, ό,τι μας είναι αληθινά πολύτιμο, υποστηρίζει η σκηνοθέτης».

«Αν ήταν να κυλήσει ο ουρανός / σαν ήρεμος και απαλός Ηριδανός / με φως
σβησμένο να’ ρθει να καθίσει σαν φίλος / και τη νύχτα να κυλήσει ώς την αυγή»,
τραγουδάει η Ελένη Τσαλιγοπούλου στους τίτλους της ταινίας – μουσική Νίκος
Ξυδάκης, στίχοι Διονύσης Καψάλης – και η Ταμίλα Κουλίεβα με τον γιο της,
Στέφανο Καραντινάκη, γυρίζει στην έρημη αυγουστιάτικη Αθήνα για να βρει σπίτι,
αφού της έχουν κάνει έξωση… Και συναντιέται με πολλούς και διαφορετικών
«φυλών» επώνυμους: Μηνά Χατζησάββα, Μάγια Λυμπεροπούλου, Καλή Καλό, Άννα
Μακράκη, Δαμιανό Ζαρίφη, Λάζαρο Ανδρέου, Άρη Λεμπεσόπουλο, Εύα Βλαχάκου, Κώστα
Τριανταφυλλόπουλο, Κώστα Κόκλα, Γιώργο Μωρόγιαννη, Δημήτρη Αλεξανδρή, Αιμιλία
Υψηλάντη, Γιώργο Γιαννόπουλο, Χρήστο Τσίρτση, Σαράντο Γεωργλερή…

«Είναι μια πολύ τρυφερή, ανθρώπινη ταινία. Με ηρωίδα μια γυναίκα που προσπαθεί
να σταθεί στα πόδια της με μοναδικό στήριγμα τον γιο της ο οποίος θα της
θυμίσει αθώα μυστικά και όνειρα που εμείς οι μεγάλοι τα έχουμε ξεχάσει. Μέσα
απ’ αυτό το οδοιπορικό της στην άδεια Αθήνα, θα ανακαλύψει έναν άγνωστο κόσμο
και θα καταλάβει ότι ορισμένες φορές οι ξένοι είναι πιο πρόθυμοι να μας
βοηθήσουν, σε αντίθεση με πολλούς κοντινούς μας», λέει η Ταμίλα Κουλίεβα, η
«Βασιλική» του Βαγγέλη Σερντάρη ή η Ρωσίδα με τη γερή θεατρική παιδεία, η
οποία έπειτα από 10 χρόνια στην πατρίδα μας είναι πολιτογραφημένη Ελληνίδα.

«Λατρεύω το σινεμά αν και δεν νομίζω ότι δεν θα μπορούσα να αφήσω ποτέ το
θέατρο. Αυτό που με γοητεύει στο σινεμά είναι το να νιώθω ότι δένουν μεταξύ
τους τα πλάνα με συναισθηματικά ρακόρ, ενώ στο θέατρο η επαγρύπνηση, για να
είσαι ανά πάσα στιγμή σε απόλυτη ετοιμότητα, δεν αντικαθίσταται με τίποτα»,
τονίζει εύστοχα.

Τελικά τι υπερισχύει μέσα σας, το ρωσικό ή το ελληνικό ταμπεραμέντο στη ζωή
σας και στην υποκριτική;

«Το ελληνικό ταμπεραμέντο, με ρωσική νοοτροπία. Στην Ελλάδα ζω το ένα τρίτο
της ζωής μου. Ανήκω σε αυτόν τον τόπο και νιώθω να μου ανήκει!»

Αποφασισμένη να συνεχίσει να δουλεύει στο σινεμά – «συγκινούμαι με όλη τη
διαδικασία της παραγωγής του και τις δυσκολίες του» – η Δώρα Μασκλαβάνου
χαίρεται ιδιαίτερα όταν βρίσκεται «υπό την σκέπη» του. Γι’ αυτό και μέχρι τώρα
έχει δουλέψει σε διάφορες ειδικότητές του – από ηθοποιός και σκηνοθέτης, μέχρι
σεναριογράφος, σε διεύθυνση παραγωγής, art director, πολιτιστικά σποτ για το
Mega κ.α.

Ελπίδες για το ελληνικό σινεμά

Πώς βλέπει η Ταμίλα Κουλίεβα το παρόν και το μέλλον του ελληνικού
κινηματογράφου;

«Δεν θέλω να κινδυνολογώ. Τα τελευταία χρόνια γίνονται περισσότερες
ταινίες. Και ανεξάρτητες και χαμηλού budget, και αυτό είναι ενθαρρυντικό,
γιατί εκφράζει τη διάθεση και τη λαχτάρα των ανθρώπων που τις κάνουν παρόλα τα
εμπόδια και τους περιορισμούς. Ως προς την αγορά και τα κέρδη δεν έχει βρεθεί
διέξοδος, αφού δεν υπάρχει μέθοδος. Όσο γίνονται, όμως, ταινίες τόσο μπορεί να
ελπίζουμε σε μια, ας πούμε, ζωή του ελληνικού σινεμά. Οι ελληνικές ταινίες
είναι ακόμη προσωπικά ψυχικά προϊόντα, αλλά πώς αλλιώς να γίνει εδώ; Πάντως,
όταν κανείς πεινάει, μαγειρεύει συχνά με ό,τι έχει στο ντουλάπι του… Αυτό,
βέβαια, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αν δεν έχει ακριβά και εκλεκτά υλικά δεν
θα κάνει ένα νόστιμο φαγητό…».

INFO

Η ταινία «… Κι αύριο μέρα είναι», θα προβάλλεται στις αίθουσες από την
Παρασκευή 2 Αυγούστου