ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Αύριο η διπλανή πόρτα μπορεί και να είναι δική σας

Εκείνοι στα Λαδάδικα έλεγαν πως η «Ιθάκη» θα τους «βρωμίσει τη γειτονιά». Το
ίδιο και οι άλλοι της Αλεξανδρούπολης, που θέλουν «αναβάθμιση της γειτονιάς»
και όχι θεραπευτικό πρόγραμμα του ΚΕΘΕΑ. Οι δικηγόροι της Ασκληπιού πάλι
(νόμιζαν πως) έχουν πιο σοβαρό επιχείρημα: φοβούνταν πως το «18» «θα τους
χάλαγε την πελατεία»…

Όλοι λοιπόν λέτε ναι στα προγράμματα απεξάρτησης. Δεν χάνετε ευκαιρία να
φλυαρήσετε για την πολύτιμη προσφορά τους.

Αλλά ελάχιστοι από εσάς θα θέλατε όχι δίπλα αλλά ούτε στο πιο κάτω τετράγωνο
από το σπίτι σας. Ακόμη λιγότεροι θα πηγαίνατε να δείτε από κοντά τη δουλειά
τους. Και κανένας σας δεν θα κοιτούσε ποτέ μέσα στα μάτια αυτών των παιδιών,
ούτε θα τους δίνατε το χέρι, ούτε θα καταδεχόσασταν να τους πείτε μια
κουβέντα. Μπορεί να πιστεύετε πως συμβαίνει μόνο στους άλλους. Μπορεί τελικά
να προτιμάτε την ασφάλεια του οίκτου (που γεμίζει τα λόγια και την έκφρασή σας
κάθε φορά που αναφέρεστε στα παιδιά). Μπορεί και να βολεύεστε στο γύρισμα της
πλάτης και του «δεν με αφορά».

Μπορεί πάλι και να φοβάστε πως όσο πιο κοντά σας το έχετε τόσο πιο ξεκάθαρο θα
γίνεται. Και να τρομάζετε στην ιδέα πως αν κοιτάξετε από τόσο κοντά θα δείτε
την αλήθεια που θα σας ξυπνήσει από το όνειρο.

Μπορεί όλα αυτά να είναι δικαίωμά σας.

Κάντε μου μόνο μια χάρη. Την επόμενη φορά που θα κρίνετε ότι πρέπει να
διαμαρτυρηθείτε γιατί κάποιοι δίπλα σας διεκδικούν τη ζωή, θυμηθείτε πως αύριο
η διπλανή πόρτα μπορεί και να ‘ναι η δική σας.