Η Πειραματική, οι νέοι…

Στάθης Λιβαθινός

Έγραφα, χτες, για τον «Άδειο Χώρο» της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού και τις
προοπτικές του. Να επανέλθω, σε σχέση με την έκθεση νέων σκηνογράφων, που είχε
την ιδέα να οργανώσει, στο φουαγιέ του Γκαράζ, για πρώτη φορά, ο ο υπεύθυνος
της Πειραματικής, παράλληλα με τις παραστάσεις του «Άδειου Χώρου» που
φιλοξενήθηκαν εκεί. Μακέτες είκοσι παιδιών, από αυτή την πολύ – πολύ καλή και
ελπιδοφόρα καινούργια φουρνιά των σκηνογράφων – στην οποία, να το πούμε ότι τα
κορίτσια «τρώνε λάχανο» τα αγόρια… -, που άλλες τους είδαμε υλοποιημένες στη
σκηνή και άλλες όχι, και που οι περισσότερες είχαν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Ιδέα
πρώτης τάξεως. Αλλά η υλοποίησή της σαν να σκάλωσε κάπου. Ούτε ο στενός χώρος
βοηθούσε, ούτε ο καθόλου έξυπνος και κάθε άλλο παρά μουσειολογικός τρόπος που
η έκθεση στήθηκε – μια προχειρότητα διέκρινα – ενώ το γεγονός πολύ
«συγκρατημένα» δημοσιοποιήθηκε.

… και η έκπληξη που «κυοφορείται»

Επαναλαμβάνω ότι θεωρώ την ιδέα εξαιρετική. Η Πειραματική – και με το
Εργαστήριο Νέων Σκηνοθετών, που έχει αρχίσει να καρποφορεί, απ’ ό,τι μαθαίνω –
μπορεί να γίνει, μέσα από όλο το πλέγμα των δραστηριοτήτων της, φορέας
αναζωογόνησης του ελληνικού θεάτρου. Απλώς, πιστεύω ότι χρειάζεται μεγαλύτερη
ενεργοποίηση, μεγαλύτερη προβολή και άνθρωποι που θα τρέξουν για την αρτιότερη
οργάνωση των πραγμάτων. Και ότι ο Νίκος Κούρκουλος θα πρέπει να το
συνειδητοποιήσει καλά και να το πιστέψει βαθιά αυτό: μόνον από τις νέες
δυνάμεις θα προκύψει η έκπληξη. Η οποία διαισθάνομαι ότι «κυοφορείται». Και
μόνο μέσω αυτών θα «γράψει» στην ιστορία του Εθνικού Θεάτρου.