Ποιητικοί διάλογοι και αφιερώσεις

Ιδού μία ποιητική ανθολογία με προσωπικότητα… Ποιήματα που μιλούν για
ποιητές, που είναι αφιερωμένα σε ομοτέχνους. Ευαίσθητοι άνθρωποι που μιλούν
για άλλους ευαίσθητους ανθρώπους, κάτι που σπανίως το συναντάμε, αφού συνήθως
η ευαισθησία (πρέπει να) δηλώνεται διά της καταγγελίας. Την ανθολογία (που
κυκλοφόρησε το Σάββατο από τον «Καστανιώτη») υπογράφει ο Θανάσης Νιάρχος. Δεν
είναι όλα τα ποιήματα του ιδίου ύφους. Αλλά δεν ήταν αυτός ο στόχος της
ανθολόγησης. Σκοπός ήταν πιο πολύ να αναδειχθούν οι ιδιαίτερες προτιμήσεις, οι
ποιητές που ενέπνευσαν ποιητές, και μάλιστα όχι μόνον όταν πρόκειται για
μεγάλους ποιητές, αλλά και – ιδίως – όταν αναδεικνύονται συγγένειες ανάμεσα σε
φωνές ξεχασμένες. Έτσι, στο βιβλίο «Ποιητές για ποιητές – Χειραψία πάνω από
την άβυσσο» μπορούμε να συναντήσουμε ποικίλες αφιερώσεις: Από τον Φώτο
Γιοφύλλη, που γράφει για τον Καρυωτάκη, μέχρι τον Βασίλη Ρώτα, που γράφει για
τον Μάρκο Αυγέρη. Και από τον Οδυσσέα Ελύτη, που γράφει για τον Διονύσιο
Σολωμό, μέχρι τον Κλέαρχο Μιμίκο, που γράφει για την Αιμιλία Δάφνη. Ένα από τα
πολύ ωραία ποιήματα είναι του Ν. Δ. Καρούζου για τον Γιώργο Σαραντάρη: «Θα
πέθαινε σε πενιχρά λουλούδια τυλιγμένος/ για ν’ αβγατήσει έναν πόντο την
άβυσσο/ τότε που μόλις είχε μάθει κλειδαράς/ και πάλευε/ ν’ ανοίξει με το
δίκιο του τη νύχτα…»