Επιθεωρησιακές ζούγκλες

Ύστερα από ένα χειμώνα μέσα στη «Ζούγκλα» της διαφθοράς, ο θίασος ανεβάζει έργο ελαφρύ επιθεωρησιακό και βγαίνει περιοδεία στις αλάνες της ελληνικής περιφέρειας, δίνοντας μια νέα διάσταση στην ερευνητική δημοσιογραφία και προοπτικές κονφερασιέ στους υπηρετούντες αυτή

Έχουμε δει «θιάσους» διαφόρων πρωινάδικων σόου, όπως της Ελένης Μενεγάκη ή και
βραδινών παλαιότερα, όπως της Ρούλας Κορομηλά, να παίρνουν σβάρνα τις πόλεις
της ελληνικής περιφέρειας κάθε καλοκαίρι, κάτι σαν τηλεοπτικά μπουλούκια
δηλαδή. Να που το φαινόμενο εμφανίστηκε και στις ενημερωτικές εκπομπές, με
πρωτοπόρο τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο.

Τον βλέπουμε σε ρόλο κάτι μεταξύ Μενεγάκη και Κορομηλά να
μπουλουκοπεριοδεύει, με παραστάσεις που περιλαμβάνουν από διάφορους
τραγουδιστές και συγκροτήματα, κατά προτίμηση δημοτικής μουσικής, διότι τιμά
τις παραδόσεις και έχει σκοπό να τονώσει το τοπικό φρόνημα, μέχρι και τον
εκάστοτε περιοδεύοντα από την Αθήνα λαϊκό βάρδο, που εμφανίζεται για μερικές
ημέρες στο τοπικό ξενυχτάδικο, και απαραιτήτως μία ατραξιόν. Προχθές, για
παράδειγμα, είχε την έμπνευση να συμπεριλάβει ατραξιόν χορού της κοιλιάς, όπου
νεαρή λουσμένη στη χρυσόσκονη και ντυμένη χανούμ, σειόταν και λυγιόταν, υπό
τους ήχους τούρκικου άσματος, στην πίστα που είχε στηθεί στις όχθες της λίμνης
των Ιωαννίνων, εκεί όπου ο Αλή Πασάς, λέει η παράδοση, είχε πνίξει την
κυρα-Φροσύνη και οι Γιαννιώτες τότε έτρεξαν με τα παγούρια ν’ αδειάσουν το
νερό για να την σώσουν.

Να, όμως, που οι γυμνασμένοι και χρυσοστόλιστοι κοιλιακοί της Ελληνίδας
χανούμ, διά της τριανταφυλλοπούλειας μεθόδου, έβαζαν τη λάγνα σφραγίδα τους
στη μνήμη του τόπου, αναδεικνύοντας τα καλά της σύμμειξης των πολιτισμών.

Με την ευκαιρία διαφημίζεται το κανάλι, ως έχον λαϊκό προφίλ,
ζεσταίνεται και η σχέση του σταρ-που-βρίσκεται-στο-πλευρό-του
φτωχού-κι-αδικημένου με το κοινό του. Άλλωστε δεν παραλείπει να κάνει τις
αναφορές του στα φρουτάκια και στα φακελάκια, σαν πρωταγωνιστής μπουλουκιού
που αναφέρει τα σουξέ του από τη σκηνή, για το χειροκρότημα του κόσμου.
Προβάλλει επίσης βίντεο με τα τοπικά μουσεία και μαζί τοπικά προβλήματα, ενώ
ατάκες για την ανεργία και την οικονομική δυσπραγία εκτονώνουν τη λαϊκή
δυσαρέσκεια. Δεν έλειψαν άλλωστε οι απλοϊκοί λαϊκίστικοι αφορισμοί, όπως «οι
φτωχοί είναι αξιοπρεπείς», «οι πλούσιοι είναι αναξιοπρεπείς», οι οποίοι
αποτελούν τον πυρήνα της τριανταφυλλοπούλειας τηλεοπτικής προσωπικότητας –
όλοι οι πολιτικοί είναι αδιάφοροι για τα προβλήματα του λαού, όλοι οι πλούσιοι
είναι κακοί, όλοι οι φτωχοί καλοί κοκ.

Αυτές οι τριανταφυλλοπουλικές επιθεωρήσεις ωστόσο δεν είναι τίποτε
περισσότερο από την εφαρμογή κατά γράμμα των βασικών κανόνων ενός ενημερωτικού
σόου της αμερικανικής παράδοσης: η περιπλοκότητα πρέπει να αποφεύγεται, οι
αποχρώσεις των εννοιών είναι επουσιώδεις, οι ειδικές λεπτομέρειες παρακωλύουν
το απλό μήνυμα, τα οπτικά ερεθίσματα αποτελούν υποκατάστατο της σκέψης.
Μεταφέρει δε στη σκηνή ακριβώς αυτό που ο Νιλ Πόστμαν, στο βιβλίο του
«Διασκέδαση μέχρι θανάτου» (Εκδόσεις Δρομέας) περιγράφει ως το πλαίσιο των
ενημερωτικών εκπομπών: «το σουρεαλιστικό πλαίσιο ενός ενημερωτικού σόου
απαρνείται τον ορθολογισμό, την επιχειρηματολογία, τη συνέπεια και τους
κανόνες της αντίθεσης. Στην αισθητική η θεωρία αυτή καλείται ντανταϊσμός, στην
ψυχιατρική σχιζοφρένεια, στη διάλεκτο του θεάτρου είναι γνωστή ως επιθεώρηση».

Με τον Θέμο Αναστασιάδη επί σκηνής, να τονώνει το τοπικό αίσθημα και αυτός,
λέγοντας πως από την Ήπειρο «είναι όλοι ευεργέτες, ενώ από την υπόλοιπη Ελλάδα
όλα τα λαμόγια» – απλοϊκός λαϊκισμός για χαζούς – και να προσπαθεί να
λικνιστεί με την καθοδήγηση της τσιφτετελούς, με την Υβέτ των πολίτικλι κορέκτ
αθηναϊκών δημοτικών προεκλογικών επιλογών να τραγουδάει στους Γιαννιώτες «ιτς
ρέινινγκ μεν, Αλλελούουουουουϊα», με κλαρίνα και τσιφτετέλια, οι
τριανταφυλλοπουλικές επιθεωρήσεις είναι η ζωντανή απόδειξη των παραπάνω.