Το «φορτωμένο» θέρος της Επιδαύρου

![]() |
![]() |
|
Από τις δοκιμές των «Βακχών» του Ευριπίδη, που ανεβάζει ο Πίτερ Χολ, στο |
Επίδαυρος, καλοκαίρι 2002: ένα από τα πιο «φορτωμένα» – ίσως το πιο
«φορτωμένο» – καλοκαίρια που έχει ζήσει το αρχαίο θέατρο του Πολυκλείτου. Παρά
τις, εδώ και χρόνια, αντιρρήσεις των αρχαιολόγων για τη «διεύρυνση» της χρήσης
του. Αντιρρήσεις που φαίνεται να έκαμψε η Πολιτιστική Ολυμπιάδα, ενώ, από τους
αρχαιολόγους, ως «άλλοθι» χρησιμοποιείται η ολοκλήρωση των εργασιών στήριξης
του θεάτρου.
Για δεκατρία Παρασκευο-Σάββατα (αν και δεν έχει οριστικοποιηθεί η εκδήλωση που
θα οργανώσει ο Δήμος Ασκληπιείου – το Λυγουριό -, στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου,
ημερομηνίες που του έχουν, τελικά, παραχωρηθεί) το θέατρο θα δοθεί σε
ελληνικούς και ξένους θιάσους, για να δείξουν τη δουλειά που έχουν προτείνει.
Τα δέκα διήμερα «υπάγονται» στο επίσημο Φεστιβάλ Επιδαύρου, το οποίο, από
φέτος έως και το 2004, έχει τεθεί «υπό την σκέπη» της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας.
Τα γεγονότα της Επιδαύρου; Ουδείς μπορεί να τα προείδει. Η… «νεκροψία» θα
δείξει. Σίγουρα, υπάρχουν πρόσωπα και πράγματα που μπορεί να ερεθίσουν το
κοινό. Η παρουσία, για παράδειγμα, ξένων σκηνοθετών του «διαμετρήματος» ενός
Πέτερ Στάιν, ενός Πίτερ Χολ, ενός Αντρέι Σερμπάν, ενός Ταντάσι Σουζούκι… Ή
το σχέδιο για την παρουσίαση, μέσα σε ένα διήμερο – δύο παραστάσεις την ημέρα
– από το «Θέατρο του Ντίσελντορφ», ενός «Θηβαϊκού Κύκλου» τεσσάρων παραστάσεων
τεσσάρων σκηνοθετών διαφορετικών εθνικοτήτων, με άξονα τη Θήβα, όπου
διαδραματίζονται οι τέσσερις τραγωδίες, και το – κοινό – σκηνικό του διάσημου
Έλληνα Γιάννη Κουνέλλη. Αλλά και ονόματα από την τρέχουσα ελληνική θεατρική
πραγματικότητα, που μπορούν να αποτελέσουν πόλο έλξης. Παρά το τέλμα στο οποίο
έχουν βυθιστεί οι περισσότεροι από τους ασχολούμενους στον τομέα της ερμηνείας
του αρχαίου δράματος και παρά την έλλειψη τόλμης και φαντασίας εκ μέρους του
ίδιου του Φεστιβάλ, στην κατάρτιση του προγράμματός του.
Στον χώρο της τραγωδίας, από τις ελληνικές παραγωγές της φετινής
Επιδαύρου, «σεφτέ» κάνει ο Σπύρος Ευαγγελάτος, με το «Αμφι-Θέατρό» του και τη
συμπληρωμένη από τον Τάσο Ρούσσο, άπαιχτη στη σύγχρονη εποχή, μια και μόνο
αποσπάσματά της σώθηκαν, «Υψιπύλη» του Ευριπίδη – ο πιο «ευνοημένος» του
φετινού Φεστιβάλ, με έξι παραστάσεις πέντε τραγωδιών του και με πιο «ριγμένο»
τον Αισχύλο, με μία. Στον επώνυμο ρόλο, η Λήδα Τασοπούλου (12, 13 Ιουλίου).
Ακολουθεί το Εθνικό Θέατρο. Ο Κώστας Τσιάνος θα κάνει «Ιφιγένεια εν Αυλίδι»
του Ευριπίδη, με τη Μαρία Σκουλά και Ακύλλα Καραζήση, Μαρία Κεχαγιόγλου,
Αιμίλιο Χειλάκη, Φάνη Μουρατίδη, Νίκο Χατζόπουλο (2, 3 Αυγούστου) και η
Νικαίτη Κοντούρη, «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, με τη Λυδία Κονιόρδου και Σοφοκλή
Πέππα, Μαρία Κατσιαδάκη, Νίκο Αρβανίτη, Μιράντα Ζαφειροπούλου, Κοσμά Φοντούκη,
Θέμι Πάνου, Κώστα Τριανταφυλλόπουλο, Θόδωρο Κατσαφάδο (9, 10 Αυγούστου).
Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος μετακάλεσε τον διάσημο Αντρέι Σερμπάν, για
να ανεβάσει τον «Ηρακλή» του Ευριπίδη, με τον Στέφανο Κυριακίδη στον επώνυμο
ρόλο και τη Λυδία Φωτοπούλου (16, 17 Αυγούστου).
Τις «Φοίνισσες» του Ευριπίδη θα παρουσιάσει, φέτος, ο Θεατρικός Οργανισμός
Κύπρου, σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους, με Τζένη Γαϊτανοπούλου, Στέλιο
Καυκαρίδη, Στέλλα Φυρογένη, Αντώνη Κατσαρή, Γιώργο Μουαΐμη, Νεοκλή
Νεοκλέους… (23, 24 Αυγούστου).
Το επίσημο Φεστιβάλ κλείνει (30, 31 Αυγούστου) με μια συγκινητική
«αποχαιρετιστήρια» του Γιώργου Λαζάνη στην Επίδαυρο. Ερμηνεύει τον Οιδίποδα
στον «Οιδίποδα επί Κολωνώ» του Σοφοκλή, τον οποίο συν-σκηνοθετεί με τον Μίμη
Κουγιουμτζή, που, επίσης, κρατάει ένα ρόλο. Συστρατευμένοι στη διανομή, ο
Γιάννης Φέρτης, ο Βασίλης Παπαβασιλείου, η Ρένη Πιττακή, η Κάτια Γέρου, ο
Γιάννης Καρατζογιάννης…
Οι… Γερμανοί ξανάρχονται
![]() |
|
Ο σκηνοθέτης Αντρέι Σερμπάν, πάνω από τη μακέτα του σκηνικού του Διονύση |
Οι ξένοι θίασοι, παρά την καχυποψία με την οποία, συνήθως, αντιμετωπίζονται
εδώ και παρά τη, συχνή, απόρριψη, αυξάνονται και πληθύνονται στην Επίδαυρο.
Με ξένη παράσταση, άλλωστε, άνοιξε χθες το θέατρο, έστω και «εκτός Φεστιβάλ».
Και, μάλιστα, με έργο, που, για πρώτη φορά στην Επίδαυρο, δεν είναι αρχαίο
δράμα. Ο Γερμανός Πέτερ Στάιν ανέβασε, στα ιταλικά, την – κλασική, πάντως και
με θέμα αντλημένο από την αρχαιότητα – «Πενθεσίλεια» του Κλάιστ, παράσταση που
έκανε εδώ την παγκόσμια πρώτη της, με τη Μανταλένα Κρίπα στον επώνυμο ρόλο.
Το επόμενο διήμερο (28, 29 Ιουνίου) ο Πίτερ Χολ και το Βασιλικό Εθνικό Θέατρο
της Βρετανίας εγκαινιάζουν το επίσημο Φεστιβάλ με τις «Βάκχες» του Ευριπίδη,
που θα δούμε δύο φορές, φέτος, στην Επίδαυρο, παράσταση που, ήδη,
παρουσιάστηκε στο Λονδίνο. Πρωταγωνιστές του, ο Γκρεγκ Χικς, ο Ντέιβιντ Ράιαλ
και ο Ουίλιαμ Χιούστον.
Η επόμενη ξένη παρουσία είναι… γερμανόφωνη, αλλά με διεθνή ταυτότητα: ο
«Θηβαϊκός Κύκλος», από το «Θέατρο του Ντίσελντορφ». Στις 19 Ιουλίου θα
παιχτούν οι «Βάκχες» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία του δικού μας Θόδωρου
Τερζόπουλου και, αμέσως μετά, ο «Οιδίπους τύραννος» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία
Ταντάσι Σουζούκι και στις 20, οι «Επτά επί Θήβας» του Αισχύλου και η
«Αντιγόνη» του Σοφοκλή, με σκηνοθέτες, αντίστοιχα, τον Βαλέρι Φόκιν και την
Άννα Μπαντόρα.
Αριστοφάνης υπό «περιορισμόν»
Περιορισμένη, φέτος, η κραταιά, άλλοτε, παρουσία του Αριστοφάνη στην Επίδαυρο.
Γεγονός, σίγουρα, εντελώς τυχαίο.
Η «Λυσιστράτη» του παρουσιάζεται από τη «Θεατρική Διαδρομή», με τη Μίρκα
Παπακωνσταντίνου στον κύριο ρόλο. Σκηνοθέτης, ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, που
μετέχει και στη διανομή, μαζί με Τάσο Χαλκιά, Ελένη Γερασιμίδου, Γιάννη Θωμά,
Ελένη Τζώρτζη, Θωμαΐδα Ανδρούτσου (5, 6 Ιουλίου).
Ο Θύμιος Καρακατσάνης επανέρχεται στο… «γήπεδό» του, με τον Θεατρικό
Οργανισμό «Αριστοφάνης» και με «Όρνιθες» πάλι, αλλά, αυτή τη φορά, σε δική του
σκηνοθεσία. Θα κρατήσει τον ρόλο του Πεισθέταιρου, έχοντας πλάι του τον Τάκη
Παπαματθαίου, τον Περικλή Καρακωνσταντόγλου, τον Λευτέρη Λουκαδή, την
τραγουδίστρια Μαρίνα Σκιαδαρέση και άλλους (26, 27 Ιουλίου).
Υπάρχει, όμως, και η «Λυσιστράτη» του Μίκη Θεοδωράκη. Η όπερά του, που
παίχτηκε στο Μέγαρο Μουσικής και θα επαναληφθεί στην Επίδαυρο, στη σκηνοθεσία
του Γιώργου Μιχαηλίδη. Τον επώνυμο ρόλο, στο Μέγαρο, είχαν κρατήσει, εναλλάξ,
η Δάφνη Ευαγγελάτου και η Τζούλια Σουγλάκου.
















