Η Τουρκία… διίσταται

Συμπαθώ αυτές τις ημέρες σφόδρα τον Σενόλ Γκιουνές, τεχνικό διευθυντή της
Εθνικής Τουρκίας, που το σύνολο των Τούρκων κατακρίνει ασθμαίνον σε
ημι-ιδιωτικές συζητήσεις, «γιατί θα είχαμε πάρει και τους τρεις αγώνες» αν
είχε – απ’ όσο καταλαβαίνω – τοποθετήσει την ομάδα στο γήπεδο όπως ο καθένας
ξεχωριστά τον είχε νουθετήσει, επισημαίνοντας τα λάθη του, και, μάλιστα, προ
αμνημονεύτου χρόνου. Αντιπαθώ εκ παραλλήλου τα μάλα τον πρόεδρο της
ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας Χαλούκ Ουλούσοϊ, που όλοι φαίνεται να έχουν ξεχάσει
πως – όχι πολύ – έναν μήνα πριν αποδοκίμαζαν ως «γνήσιο μέλος» του κύκλου
πατέρων της τουρκικής μαφίας και απογοητευμένων αποστράτων, που έχει ως ύπατο
τεκμήριο υψηλοφροσύνης την πρόσφατη δημιουργία της ιστοσελίδας «Όζτουρκλερ»
(«Γνήσιοι Τούρκοι»).

Κατά τα άλλα, αν με ρωτούσατε ποια είναι η κατάσταση της Τουρκίας αυτόν τον
καιρό, θα σας απαντούσα «σαν την κατάσταση του Μπαϊράμ Μεράλ», προέδρου της
μεγαλύτερης εργατικής συνομοσπονδίας της Τουρκίας (Τουρκ-Ις), η υπογραφή του
οποίου ανέμιζε, πριν από μια εβδομάδα, κάτω από δύο εκ διαμέτρου αντίθετες
διακηρύξεις – τη Διακήρυξη Υπέρ της Ένταξης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση
και την άλλη που ήταν παράφορα κατά της ένταξης!

Ο άνθρωπος που ηγείται μιας συνομοσπονδίας με πάνω από δύο εκατομμύρια μέλη
και θα έπρεπε ίσως να σκεφτεί ότι αν δεν ενδιαφέρει τον ίδιο, ενδιαφέρει ίσως
τα μέλη του στα σοβαρά το θέμα της ένταξης, απάντησε, όταν τον ρώτησαν «πώς
έτσι», ότι «δεν ήθελε να δυσαρεστήσει κανέναν».

Από την άλλη πλευρά, οι Τούρκοι φορολογούμενοι πολίτες καλούνται να πληρώσουν
άμεσα πλέον τα σπασμένα τής «σε μεμονωμένες περιπτώσεις κακομεταχείρισης» στην
οποία υποβάλλει τους πολίτες του το τουρκικό κράτος. Γίνονται εδώ ετοιμασίες
για τη δημιουργία «Ειδικού Ταμείου» που θα χρηματοδοτείται από μερίδιο στον
φόρο καυσίμων, ΛΟΤΤΟ, κ.λπ., ώστε να πληρωθούν οι αποζημιώσεις που έχει
επιβάλει στην Τουρκία το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και
ανέρχονται – σήμερα – σε ένδεκα εκατομμύρια δολάρια (αναμένεται να
διπλασιαστούν). Το Ταμείο θα λέγεται: «Ταμείο για την Αντιμετώπιση των Ζημιών
που Προκλήθηκαν Κατά τον Αγώνα Κατά της Τρομοκρατίας».

Και κάτι ακόμα: ο παλαίμαχος δημοσιογράφος Τζουνέιτ Αρτζάγιουρεκ (γράφει στην
«Τζουμχουριέτ» και υπήρξε επί σειράν ετών σύμβουλος Τύπου του Ντεμιρέλ),
αποκαλύπτει στο βιβλίο του που μόλις κυκλοφόρησε ότι ο προηγούμενος Τούρκος
επιτελάρχης, Ισμαήλ Χακί Καράνταϊ, είχε σώσει τον Γιασάρ Κεμάλ από τη σύλληψη
το 1996, όταν ο διάσημος συγγραφέας είχε γράψει στο γερμανικό περιοδικό
«Σπίγκελ» άρθρο για το Κουρδικό. Ο ίδιος ο επιτελάρχης είχε τηλεφωνήσει, λέει,
στον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ και του είχε πει
«εμποδίστε τη σύλληψη, γιατί αυτό δεν θα μπορέσετε να το εξηγήσετε στην
παγκόσμια κοινή γνώμη»!

Κάνω μια γενίκευση, το ξέρω, αλλά, τέτοια είναι νομίζω η «κατάσταση». Εν τω
μεταξύ η ιστοσελίδα των «Γνήσιων Τούρκων» έμεινε επί μέρες απροσπέλαστη και
καλυμμένη με μια σελίδα που έγραφε «Δεν θα περάσει ο φασισμός». Της είχαν
επιτεθεί χάκερ.