Πολιτική «κολοκυθιά»

Θα πάει εδώ, θα πάει εκεί, πού άραγε θα πάει ο Δημήτρης Αβραμόπουλος έψαχναν να βρουν καθ’ όλη τη, διόλου ευκαταφρόνητη, διάρκεια του «Ενώπιος Ενωπίω» προχθές οι τρεις δημοσιογράφοι

Συνέντευξη που θύμιζε το παιχνίδι της κολοκυθιάς ήταν αυτή που πήραν οι τρεις
δημοσιογράφοι, ο Νίκος Χατζηνικολάου ως οικοδεσπότης, με την Όλγα Τρέμη και
τον Γιώργο Παπαδάκη, από τον Δημήτρη Αβραμόπουλο: «σε ποιο κόμμα θα πάτε;»,
«θα πάτε σε αυτό το κόμμα ή στο άλλο», «και γιατί να πάω σε αυτό», «τότε σε
ποιο θα πάτε», «αν δεν πάτε σε αυτό που νομίζουμε πως θα ‘πρεπε να πάτε, τότε
σε ποιο θα θέλατε να πάτε».

Εκείνος πάλι με την εμπειρία του χειρισμού του μιντιακού λόγου και των
εντυπώσεων, τεχνική διά της οποίας έφτασε ώς την ίδρυση κόμματος, δεν είχε
παρά να παρακολουθεί αμετακίνητος τις δημοσιογραφικές γυμναστικές επιδείξεις
στις οποίες είχαν επιδοθεί απέναντί του οι τρεις δημοσιογράφοι, κυνηγώντας την
εντύπωση που θα έκαναν αν αποσπούσαν την είδηση, που ήταν προφανές ότι δεν
έχει αποφασίσει να δώσει.

Άλλωστε από την πρώτη στιγμή όταν ρωτήθηκε αν είναι αποφασισμένος να
επανέλθει στη Νέα Δημοκρατία, η απάντησή του θύμιζε μάλλον εντολή σκηνοθέτη
θριλερικού παιχνιδιού παρά πολιτικού: «Έχουμε 55 λεπτά εκπομπής ακόμη μπροστά
μας, ας μη βιαζόμαστε να απαντήσουμε». Και η κουβέντα εξελίχθηκε ακριβώς σαν
τηλεπαιχνίδι, κάτι σαν το κυνήγι του «θησαυρού» πού-θα-πάει-ο-Αβραμόπουλος,
μέσα από μια περίεργη, αν και πολύ συνηθισμένη στις ημέρες μας, λογιστική της
πολιτικής, που δεν έχει σχέση με λύσεις στα προβλήματα του πολίτη, με την
καθημερινότητά του και τις ανάγκες του, αλλά με το ποιος θα πάει πού, για να
συνυπολογιστούν τα «κουκιά» που θα τον ψηφίσουν.

Πρόκειται για ένα σύστημα εκλογικών προσθαφαιρέσεων και υποθετικών
συμπερασμάτων, που βοηθιούνται και από αυθαίρετες ερμηνείες διαφόρων γκάλοπ,
έτσι ώστε να δικαιολογούνται οι τηλεοπτικές επιλογές και οι δημοσιογραφικές
εμμονές στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζουν την πολιτική και τον πολιτικό
διάλογο. Ένα σύστημα το οποίο πλέον έχει τεθεί στην υπηρεσία της σκηνοθεσίας
του πολιτικού θεάματος και έχει αντικαταστήσει σχεδόν εξ ολοκλήρου τον
πολιτικό λόγο.

Διόλου δύσκολο για τον κ. Αβραμόπουλο να κρατήσει τη στάση
σιγά-μη-σας-πω-το-μυστικό-όταν-θέλετε-εσείς, γλιστρώντας στον μιντιακό πολτό,
που αξιοποίησε και αξιοποιεί θαυμάσια όλο αυτό το σκηνοθετημένο σασπένς
σε-ποιο-κόμμα-θα-πάει-ο-Αβραμόπουλος, όπως αξιοποίησε και το προηγούμενο
θα-κάνει-δεν-θα-κάνει-κόμμα-ο-Αβραμόπουλος, διατηρώντας το πλεονέκτημα να
είναι ο μοναδικός πρωταγωνιστής των συγκεκριμένων αυτών μιντιακών θρίλερ.

Γι’ αυτό και το κόμμα του άνοιξε και έκλεισε σαν εμπορικό κατάστημα, λόγω
οικονομικών δυσκολιών με απόφαση του ιδίου προσώπου. Σύνθημα ήταν η αλλαγή του
δικομματικού πολιτικού σκηνικού, αλλά με ποιο τρόπο; Με την ίδρυση ενός
κόμματος του οποίου ο ιδρυτής το χαρακτηρίζει ως «έντιμο, καθαρό, άδολο και
ειλικρινές». Αυτά τα ηθικά χαρακτηριστικά επιστρατεύτηκαν και σε όλη τη
διάρκεια της προχθεσινής συνέντευξης από τον κ. Αβραμόπουλο αντί πολιτικών.
Επανερχόταν διαρκώς και τόνιζε την «άδολη και ειλικρινή στάση» του κόμματός
του. Όχι ότι και αυτό ακόμη δεν αποτελεί πολιτική στάση, εφόσον όμως
συνδυαστεί με δράση ώστε να επαληθευτεί, η οποία δεν μπορεί να συνοψίζεται
αποκλειστικώς στο θέμα του χειρισμού των οικονομικών του.

Τέλος πάντων, η πρώτη τηλεοπτική παρουσία του Δημήτρη Αβραμόπουλου μετά
τη διάλυση του κόμματός του ήταν ακριβώς στο ίδιο κλίμα και εκείνων που
προηγήθηκαν της ίδρυσής του. Γεγονός που επαληθεύει ότι είχε πλήρως την αρωγή
του εγκλωβισμένου μιντιακού λόγου στις εμμονές εκείνων που τον εκφράζουν – εν
προκειμένω του κ. Χατζηνικολάου, της κ. Τρέμη και του κ. Παπαδάκη, οι οποίοι
κυνηγώντας την καταναλωτική είδηση, αντί της πολιτικής ουσίας, διευκολύνουν
απολύτως την αβραμοπούλεια μέθοδο διαρκούς πολιτικής παρουσίας.