Ευλύγιστα κλαράκια

Με αμήχανο χαμόγελο, θολωμένη, μπερδεμένη προσπαθεί να δείξει πως τίποτε δεν την πειράζει, πως όλα είναι ένα παιχνίδι, ακόμη και το ότι δεν μπορεί να βασίζεται σε φίλους η Αμαλία, σαν αυθεντικό παιδί της γενιάς των «ευλύγιστων»

Έναν άντρα θέλει να βρει στη ζωή της, έξυπνο και κυρίως να μην είναι
«μπουχέσας». Καταλάβατε τι εννοώ, ρώτησε η Αμαλία, η άρτι εκδιωχθείσα από το
μπιγκμπραδερόσπιτο. Όχι, δεν καταλάβαμε τι εννοεί η νεαρή, όπως ούτε και η
ίδια. Γιατί η εσωτερική της ανάγκη για παραδοσιακές σχέσεις υπονομεύτηκε από
την μπιγκμπραδερική συμμετοχή της. Εμφανώς σε εσωτερική αναταραχή η νεαρή, από
τις πρώτες ημέρες του εγκλεισμού, έδωσε δείγματα επικίνδυνης έξαρσης
τελευταίως, τόσο που η παραγωγή της επέτρεψε να βγει να πάει στο κομμωτήριο
και για ψώνια. Τελικώς βρέθηκε εκτός μπιγκμπραδερικών τειχών και όπως
συνηθίζεται κλήθηκε στον Πρωινό Καφέ για κουβεντούλα.

Ούτε που θυμόταν τις δύσκολες στιγμές. «Πέρασα υπέροχα», επέμενε και το
πίστευε. Τι κι αν την ψήφισε πολλές φορές ο συγκάτοικός της και φίλος της
Κωστάκης. Έτσι είναι το παιχνίδι, ψέλλιζε στην Ελένη Μενεγάκη. Και εκείνη,
όπως απαιτεί η κανιβαλική δήθεν ειλικρίνεια του Μπιγκμπράδερ, γύρναγε το
μαχαίρι στην πληγή. «Ναι, όμως τη Φραντσέσκα δεν την ψήφισε ποτέ ο Κώστας». Τι
να απαντήσει το κορίτσι, που είχε καβαλήσει ευχαρίστως ένα πόνι για να κάνει
θεαματική εμφάνιση στην εκπομπή, η οποία είχε ντεκόρ πισίνες ξενοδοχείου εκτός
Αθηνών, ευχαρίστως είχε μαντιλοδεθεί με γαλάζια παρεό και ευχαρίστως απαντούσε
στις ερωτήσεις. Λίγο χαμένη, λίγο μπερδεμένη, λίγο όλα, τίποτε πολύ. Ένα
κορίτσι, της οποίας η εξομολόγηση στο περίφημο «δωμάτιο επικοινωνίας» που
προβλήθηκε κατά τη διάρκεια της εκπομπής, έμοιαζε σπαραχτική, κι ας νόμιζε η
ίδια πως ήταν αστείο: «Έναν άνδρα να βασιστώ επάνω του, θέλω».

Κλαράκι στους ανέμους της ζωής που κλήθηκε να υπηρετήσει με τη συμμετοχή της
στο μπιγκμπραδεροπαίχνιδο η Αμαλία, ήταν ένα ακόμη δείγμα των παιδιών που
καλούνται να γίνουν πρότυπα του νέου «ευλύγιστου» κόσμου. Όπως και όλοι οι
συγκάτοικοί της, όπως και όλοι οι συγκάτοικοι του Μπαρ, αποτελούν υβρίδια,
άνθρωποι που παραπαίουν μεταξύ της ακινησίας που τους προκαλεί μια χαλαρή έστω
παράδοση, η οποία έχει σχέση με την οικογένεια και τον τόπο καταγωγής τους –
ιδίως αν κατάγονται από την περιφέρεια – και μεταξύ της απαίτησης να αλλάξουν
για να επιβιώσουν. Μια αλλαγή όμως, που δεν σημαίνει κίνηση, με την έννοια της
διαλεκτικής, αλλά ρευστότητα. Απλώς πρέπει να μην έχουν ιδιομορφίες, ούτε
αντιπαλότητες. Anything goes ( όλα «παίζουν»), είναι το σύνθημα των οπαδών της
τάσης και σημαίνει πως ουδείς αντιστέκεται σε αυτό που συμβαίνει. Οφείλουν να
χωρούν στα καλούπια της κάθε κατάστασης και να είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή
να βρεθούν σε μια άλλη καινούργια χωρίς κόστος.

Είναι η νέα κουλτούρα της ευλυγισίας (culture of flexibility) που ετοιμάζει
γενιές για τα μέτρα της αγοράς. Μια κουλτούρα που καταλαμβάνει την πολιτική,
την οικονομία, τους οργανισμούς και πρωτίστως τον ανθρώπινο οργανισμό, που
πρέπει να προσαρμοστεί στο νέο μοντέλο. Τι κι αν η Αμαλία αναζητεί ταυτότητα
γυναίκας ψάχνοντας «άντρα να βασιστεί». Την επόμενη στιγμή, με χαμόγελο
αμήχανο, δέχεται σαν πολύ φυσικό το ότι την ψήφισαν να φύγει από το σπίτι
φίλοι της, το ότι δεν μπορεί να βασιστεί πουθενά στον μπιγκμπραδερικό κόσμο.
Κι αν η ίδια τα ‘χασε και δεν καταλάβαινε τι της φταίει από τις πρώτες κιόλας
ημέρες του εγκλεισμού της κι αν η Μαιρούλα του Μπαρ πάνιασε μόλις είδε πως τα
151.000 ευρώ έφυγαν μέσα από τα χέρια της για να πάνε σ’ εκείνα του Αντρέα,
όλοι μαζί και οι συγκάτοικοί τους, χαμογελαστοί και χαρούμενοι, παρουσιάζονται
στα πρωινάδικα, για να επιδείξουν την ψυχική τους ευλυγισία, όπως τους ζητάει
το… συμβόλαιο.