Και τώρα, τουρισμός και στα βάθη!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
8 λεπτά  |
 |
|
Υπολογίστηκε ότι στις δύο ώρες που κράτησε η τελευταία μάχη, τα αγγλικά |
Ακινητοποιημένο, μέσα στην άμμο του βυθού, το θωρηκτό «Βίσμαρκ» βρίσκεται στον
παγωμένο ωκεανό εδώ και 61 χρόνια. Βυθίστηκε το πρωινό της 27ης Μαΐου του 1941
από βρετανικά πολεμικά σκάφη. «Είναι η πρώτη φορά που θα επιχειρήσουμε να
μεταφέρουμε κόσμο στο ναυάγιο του “Βίσμαρκ”», λέει στα «ΝΕΑ» ο Τζον Μπρόντι –
Γκουντ, που είναι γενικός διευθυντής του αγγλικού πρακτορείου Wild Oceans
Travel, το οποίο έχει αναλάβει τις λεπτομέρειες της αποστολής. «Νωρίτερα
είχαμε οργανώσει αντίστοιχη επιχείρηση στο ναυάγιο του “Τιτανικού”. Με τέτοιες
αποστολές ασχολούμαστε από το 1998. Η ιστορία του “Βίσμαρκ” είναι ηρωική και
υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που έχουν διαβάσει τα γεγονότα τα οποία έγιναν
εκείνες τις 9 ημέρες του Μαΐου 1941».
Το θρυλικό θωρηκτό έφτασε στον πάτο του ωκεανού 15 με 20 λεπτά από τη στιγμή
που χάθηκε από την επιφάνεια της θάλασσας. Περισσότεροι από 2.200 άνθρωποι
πνίγηκαν και σώθηκαν μόνο 115. Το ναυάγιο του «Βίσμαρκ» εντόπισε για πρώτη
φορά τον Μάιο του 1989 ο Αμερικανός ωκεανογράφος, Ρόμπερτ Μπάλαρντ. Ο ίδιος το
1985 είχε εντοπίσει και το ναυάγιο του «Τιτανικού». Ήταν δύσκολη η προσπάθεια
να βρεθεί το «Βίσμαρκ». Τα αρχεία της μάχης που είχε στη διάθεσή του ο
Μπάλαρντ έδιναν τρία διαφορετικά στίγματα της τοποθεσίας βύθισης. Ο Αμερικανός
έπρεπε να ερευνήσει και τα τρία, καλύπτοντας μια έκταση περίπου 520
τετραγωνικών χιλιομέτρων. Τελικά τα κατάφερε.
Σε λίγες εβδομάδες από τώρα τα δύο ρωσικά βαθυσκάφη θα πλησιάσουν σε
απόσταση αναπνοής το βυθισμένο πλοίο. Τα βαθυσκάφη ανήκουν στο Ινστιτούτο
Ωκεανολογίας Ρ.Ρ. Shirshov της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Η επιχείρηση
οργανώνεται από κοινού με την αυστραλιανή εταιρεία Deep Ocean Expeditions.
Βυθίσατε το «Βίσμαρκ»…
 |
|
Το ναυάγιο του «Βίσμαρκ» είναι σε καλή κατάσταση. Τα ξύλινα καταστρώματα δεν |
Το πρωινό της 19ης Μαΐου 1941, το «Βίσμαρκ» σήκωσε τις άγκυρές του στο
γερμανικό λιμάνι Gotenhafen και, κάτω από τους ήχους που παιάνιζε η μπάντα του
στόλου, ξεκίνησε το μακρύ ταξίδι προς τις Γαλλικές ακτές. Θα έφτανε στην
κατεχόμενη Βρέστη συνοδευόμενο από το καταδρομικό «Πρίγκιπας Ευγένιος». Η
αποστολή τού «Βίσμαρκ» ήταν ιδιαίτερα φιλόδοξη. Ο ναύαρχος Γκέντερ Λέτγενς και
οι επιτελείς του είχαν σκεφθεί να συγκροτήσουν μια πανίσχυρη πολεμική αρμάδα,
αποτελούμενη από το «Βίσμαρκ» και άλλα τρία θωρηκτά. Η αρμάδα θα συγκέντρωνε
μια αξιοθαύμαστη δύναμη πυρός.
Όταν θα εξορμούσε στον Βόρειο Ατλαντικό, θα χτυπούσε κάθε νηοπομπή εμπορικών
σκαφών που θα επιχειρούσε να προσεγγίσει τα ευρωπαϊκά παράλια, και μάλιστα τις
Βρετανικές ακτές. Το «Βίσμαρκ», λοιπόν, θα απέκοπτε τον θαλάσσιο ανεφοδιασμό
της Αγγλίας. Η άνοιξη του 1941 ήταν η καλύτερη εποχή για να μπει το σχέδιο σε
δράση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είχαν δείξει ακόμη πρόθεση να εμπλακούν στον
πόλεμο. Το θέμα ήταν να φτάσει το «Βίσμαρκ» με ασφάλεια στη Βρέστη. Ή
τουλάχιστον κοντά σε αυτήν, ώστε να έχει την αεροπορική προστασία τής
Λουφτβάφε. Εκεί περίμεναν τα άλλα θωρηκτά. Στον δρόμο, όμως, καραδοκούσε ο
αγγλικός στόλος. Το γιγαντιαίο θωρηκτό θα ανέβαινε βόρεια, προς τη Νορβηγία,
θα έστριβε βορειοδυτικά από την Ισλανδία περνώντας δίπλα από τη Γροιλανδία και
θα κατέβαινε μετά νότια, μέχρι να φτάσει στο ύψος των Γαλλικών ακτών. Το
σχέδιο τελειοποιήθηκε στις 29 Απριλίου και έλαβε το όνομα «Επιχείρηση Ρήνος».
Έτσι, λοιπόν, το «Βίσμαρκ» μαζί με τον «Πρίγκιπα Ευγένιο» έβαλαν μπρος τις
μηχανές, χαράζοντας πορεία προς τον βορρά. Την επόμενη ημέρα, όμως, τα δύο
πλοία έγιναν αντιληπτά. Ένα τηλεγράφημα που πήρε στα χέρια του ο κυβερνήτης
του θρυλικού θωρηκτού, Ερνστ Λίντεμαν, έλεγε πως αγγλικά αεροσκάφη έχουν
κινητοποιηθεί για να τους εντοπίσουν. Το «Βίσμαρκ» και ο «Πρίγκιπας Ευγένιος»
προσορμίστηκαν σε ένα φιόρδ στη Νορβηγία.
Το βράδυ σήκωσαν για μία ακόμη φορά τις άγκυρες με κατεύθυνση βόρεια,
βορειοδυτικά. Ο καιρός ήταν ομιχλώδης και έτσι τα δύο πλοία μπορούσαν να
προχωρούν απαρατήρητα. Το «Βίσμαρκ» πήγαινε μπροστά, έχοντας αναμμένο τον
προβολέα της ομίχλης στην πρύμνη για να βλέπει και να ακολουθεί το
καταδρομικό. Η ταχύτητά τους ήταν 24 κόμβοι. Το «Βίσμαρκ» μπορούσε να τρέξει
με 31 κόμβους. Ήταν από τα γρηγορότερα πλοία της εποχής του.
Τα ξημερώματα στις 24 Μαΐου σήμανε συναγερμός. Δύο αγγλικά θωρηκτά, το
«Χουντ» που ήταν το καμάρι του αγγλικού στόλου και ο «Πρίγκιπας της Ουαλίας»
ήρθαν σε οπτική επαφή με τα γερμανικά σκάφη νότια της Ισλανδίας. Στις 05.52 το
πρωί, από απόσταση 23 χιλιομέτρων το «Χουντ» άνοιξε πυρ και ένα λεπτό αργότερα
ακολούθησε ο «Πρίγκιπας της Ουαλίας».
Η μία από τις οβίδες έπεσε κοντά στην πρύμνη του «Βίσμαρκ», πετώντας έναν
μεγάλο πίδακα νερού στο κατάστρωμα. Το γερμανικό θωρηκτό δεν απαντούσε στους
κανονιοβολισμούς. Τα επόμενα δύο λεπτά ήταν δραματικά. Ο αξιωματικός που ήταν
υπεύθυνος στους πυργίσκους με τα κανόνια ζητούσε επιμόνως άδεια για να ανοίξει
πυρ. Η γέφυρα όμως παρέμενε σιωπηλή. Κατά μία εκδοχή ο ναύαρχος Λέτγενς,
ακολουθώντας σχετικές οδηγίες, ίσως να μην ήθελε να εμπλακεί στη μάχη. Σαράντα
χρόνια αργότερα, ένας από τους επιζήσαντες του «Βίσμαρκ» έγραψε στο βιβλίο του
πως άκουσε τον Λίντεμαν να φωνάζει: «Ι wont let the ship be shot under my
ass… Permission to fire!».
Στις 06.01 το πρωί, από απόσταση 16.668 μέτρων, η πέμπτη κατά σειράν
ομοβροντία του «Βίσμαρκ» διατρυπά το «Χουντ», το οποίο τινάζεται στον αέρα.
Πλήττεται ακόμη και ο «Πρίγκιπας της Ουαλίας», που απομακρύνεται με σοβαρές
ζημιές. Το «Βίσμαρκ» όμως δεν αλλάζει πορεία για να τον βυθίσει. Φαίνεται πως
και στο θέμα αυτό υπήρχε διαφωνία ανάμεσα στον Λέτγενς και τον Λίντεμαν. Ο
τελευταίος απαιτούσε τη βύθιση και του δεύτερου αγγλικού σκάφους.
Η σύντομη μάχη προκάλεσε στο «Βίσμαρκ» μικρές ζημιές, χωρίς όμως να μειωθεί η
δύναμη πυρός του. Τα δύο πλοία συνέχισαν την πορεία προς τον νότο. Από πίσω
ακολουθούσαν τρία αγγλικά πολεμικά και κάθε τόσο αντάλλασσαν κανονιοβολισμούς.
Λίγο πριν από τα μεσάνυχτα της 24ης Μαΐου, μια τορπίλη που εκτοξεύθηκε από
αγγλικό αεροσκάφος χτύπησε ελαφρά το γερμανικό θωρηκτό, προκαλώντας τον θάνατο
ενός μέλους του πληρώματος και τον τραυματισμό άλλων έξι.
Νωρίτερα το γερμανικό θωρηκτό είχε αποχωριστεί από τον «Πρίγκιπα Ευγένιο». Οι
επιδέξιες μανούβρες που έκανε του επέτρεψαν για 31 ώρες να εξαφανιστεί από τα
εχθρικά ραντάρ. Τις ώρες αυτές, και ενώ επιδιορθώνονταν οι ζημιές από τις
προηγούμενες συγκρούσεις, στη γέφυρα του σκάφους έφτανε ένα ευχετήριο
τηλεγράφημα του Χίτλερ για τα 52α γενέθλια του Λέτγενς.
Το πρωί της 26ης Μαρτίου το «Βίσμαρκ» εντοπίστηκε ξανά. Τα αγγλικά
καταδρομικά που το ακολουθούν είναι πολύ μακριά πίσω του και δεν μπορούν να το
φτάσουν. Μόνη ελπίδα να του ανακόψουν τον δρόμο, είναι τα αεροσκάφη του
αεροπλανοφόρου «Αρκ Ρόγιαλ», που αποπλέει τώρα από το Γιβραλτάρ. Στις 20.47
της ίδιας ημέρας μια τορπίλη χτυπά το πηδάλιο του «Βίσμαρκ». Το πλοίο χάνει
την ικανότητα να μανουβράρει και ο Λέτγενς ειδοποιεί το γερμανικό Ναυαρχείο:
«Θα πολεμήσουμε μέχρι την τελευταία σφαίρα».
Το γερμανικό θωρηκτό άλλαξε πορεία και με μειωμένη ταχύτητα πήγαινε κόντρα
στον άνεμο, για να συναντήσει ακυβέρνητο τα αγγλικά πλοία που το καταδίωκαν.
Κυκλώθηκε από δύο θωρηκτά και δύο καταδρομικά που σφυροκοπούσαν το γερμανικό
θωρηκτό επί 74 λεπτά. Το «Βίσμαρκ» βυθίστηκε ύστερα από δύο ώρες μάχη, στις 10.39.
Στα βάθη επί 11 ώρες!
Τα μικρά υποβρύχια που θα επιχειρήσουν την κατάδυση στο «Βίσμαρκ» έχουν τη
δυνατότητα να φτάνουν σε βάθη 6.000 μέτρων. Αυτό σημαίνει ότι μπορούν να
πηγαίνουν στο 98% της έκτασης που καταλαμβάνει παγκοσμίως ο πυθμένας των
ωκεανών.
Κάθε βαθυσκάφος έχει μήκος 8 μέτρα και η διάμετρος της καμπίνας του είναι 2,1
μέτρα. Εκτός από τον πιλότο, μπορούν να χωρέσουν δύο ακόμη άνθρωποι. Τα
συγκεκριμένα βαθυσκάφη, που λέγονται MIR Ι και MIR ΙΙ αντίστοιχα, έχουν
πραγματοποιήσει περίπου 120 καταδύσεις στο ναυάγιο του «Τιτανικού».
Οι «ατρόμητοι εξερευνητές» που θα συμμετάσχουν στην περιπέτεια θα πρέπει να
είναι προετοιμασμένοι να μείνουν στα βάθη του ωκεανού περίπου 11 ώρες. Τόσο
υπολογίζεται πως θα διαρκέσει το ταξίδι προς το ναυάγιο. Όταν θα μπουν στο
βαθυσκάφος, οι δεξαμενές του θα αρχίζουν να γεμίζουν με νερό και στη συνέχεια
θα αρχίσει να βυθίζεται με ρυθμό 31 μέτρων το λεπτό.
Μόλις το υποβρύχιο φτάσει σε βάθος 250 μέτρων, τότε ακόμα και οι παραμικρές
ακτίνες φωτός θα έχουν σβήσει και από τα φινιστρίνια το μόνο που θα φαίνεται
θα είναι το απόλυτο σκοτάδι. Για λόγους εξοικονόμησης ενέργειας ο πιλότος δεν
θα ανάβει τα εξωτερικά φώτα παρά μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, για να
μπορούν οι επιβάτες να δουν τη θαλάσσια πανίδα.
Η κατάσταση στο εσωτερικό του σκάφους θα αρχίσει να μεταβάλλεται από τα 1.240
μέτρα και μετά, καθώς το κρύο θα είναι ιδιαίτερα αισθητό. Οι εξερευνητές θα
πρέπει να φορέσουν ζεστά ρούχα και, φυσικά, να έχουν έτοιμες τις κάμερές τους.
Οι προβολείς τού υποβρυχίου θα ανάψουν όλοι μαζί μόλις αυτό αρχίσει να
κινείται πάνω από το 250 μέτρων θωρηκτό.
Ο κυβερνήτης τού υποβρυχίου θα έχει την ευχέρεια να ακινητοποιήσει το σκάφος
σε σημεία απ’ όπου οι επιβάτες μπορούν να βγάλουν τις καλύτερες φωτογραφίες. Ο
Μάικ ΜακΝτόουελ λέει ότι, ακόμα και αν κάποιος από τους συμμετέχοντες δεν
είναι εξοικειωμένος με τη λήψη φωτογραφιών, δεν θα πρέπει να ανησυχεί, γιατί
στον καθένα τους θα δοθεί μια βιντεοκασέτα και μια σειρά φωτογραφιών από τη
συμμετοχή τους στην αποστολή.
30 βιβλία και δύο ταινίες
Τουλάχιστον 30 βιβλία έχουν γραφτεί για την ιστορία του θωρηκτού «Βίσμαρκ»,
ενώ δύο ταινίες με τον ίδιο τίτλο, «Sink the “Bismark”» («Βυθίσατε το
“Βίσμαρκ”») έχουν γυριστεί για τη μικρή και τη μεγάλη οθόνη. Η κινηματογραφική
μεταφορά της ιστορίας έγινε το 1960, ενώ η ταινία για την τηλεόραση γυρίστηκε
το 1996.
Αν ψάξει κανείς στο διεθνές ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο «Amazon», (http: //www.amazon.com) θα βρει γύρω στους
28 τίτλους σχετικών βιβλίων. Το πιο παλιό που διατίθεται είναι το «The sinking
of the “Bismarck”» του Άγγλου William L. Shirer, που εκδόθηκε το 1962.
INFO
Πληροφορίες για την αποστολή στη διευθύνση: http:
//www.deepoceanexpeditions.com. Αλλά και στο τηλ. 0044.117-9658.337.
Εξαιρετικό site για την ιστορία του «Βίσμαρκ» είναι το http: //www.kbismarck.com.
Google news
