Τηλεοπτική φρενίτιδα

Πηγαδάκια μετά τον πανικό, κινητά και ασύρματοι που έχουν πάρει φωτιά, κατόπιν εορτής, μια επίθεση ενός τοξικομανούς σε απόγνωση εξελίχθηκε σε μείζον πολιτικό ζήτημα, εφόσον κατέληξε σε επίθεση στο σπίτι του ίδιου του Πρωθυπουργού και τα δελτία ειδήσεων άλλο που δεν ήθελαν

Συναρπαστικά σενάρια, απίθανες διηγήσεις, που διασταυρώνονται ακυρώνοντας η
μία την άλλη, γεγονότα που περιγράφονται σαν σκόρπιες ψηφίδες συνθέτουν ένα
σουρεαλιστικό παζλ για την απονενοημένη επίθεση στο σπίτι του Πρωθυπουργού
ενός τοξικομανούς το περασμένο Σάββατο. Πήραν φωτιά οι κάμερες, ξεχύθηκαν οι
ρεπόρτερ στα Εξάρχεια και το Κολωνάκι και την ίδια ώρα στα τηλεπαράθυρα
διασταύρωναν τα ξίφη τους αρμόδιοι και αναρμόδιοι σε μία από τις συνήθεις
παραστάσεις πάθους και οργής. Βρήκαν πεδίο δράσης τα κανάλια και δεν άφησαν
ανεκμετάλλευτη την παραμικρή λεπτομέρεια. Είδαμε σε πάνελ (Alter) έως και τον
Κώστα Βουτσά, σε απευθείας σύνδεση με το θέατρο όπου παίζει, επειδή το πρωί
του Σαββάτου βρισκόταν στην περιοχή του Κολωνακίου.

Επίσης τα ρεπορτάζ δεν παρέλειψαν την αριθμητική του δράματος που
παίχτηκε μεταξύ Εξαρχείων, Κολωνακίου και Κουκακίου όπως «Τα 8 μεγάλα λάθη της
αστυνομίας» ή «Τα 6 ασυγχώρητα λάθη». Στη συνέχεια προστέθηκαν οι πληροφορίες
για τον ίδιο τον δράστη. Για άλλους είχε φοιτήσει δύο μόλις χρόνια στην
Κοινωνιολογία, για άλλους είχε πτυχίο, για άλλους είχε σπουδάσει Πολιτικές
Επιστήμες, για άλλους σπούδασε στη Ρώμη και για άλλους στο Παρίσι. Επειδή
υπήρξε συνεργάτης για μικρό χρονικό διάστημα του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου,
ανέλαβε ο δημοσιογράφος να κάνει το ψυχογράφημά του από κανάλι σε κανάλι.

Και φυσικά, μετά ήρθαν οι εικόνες. Ζουμ στην τρύπα που έκανε η σφαίρα
σε τζαμαρία κομμωτηρίου, ζουμ στο πρόσωπο του δράστη. Κατόπιν το χειρότερο
μέρος: όρμησαν οι κάμερες στο νοσοκομείο, μπήκαν μέσα στο δωμάτιο που δίνονταν
οι πρώτες βοήθειες στον συλληφθέντα (Star) και χωρίς ενδοιασμό κατέγραψαν την
εικόνα ενός ανθρώπου με το βλέμμα χαμένο, ταπεινωμένου, με το παντελόνι του
κουβαριασμένο επάνω του ίσα να κρύβει πρόχειρα τη γύμνια του. Ένα είδος
θλιβερής, απάνθρωπης τιμωρίας, που την πρόσφερε η κάμερα προς εκτόνωση της
έντασης, ένας θρίαμβος της εξουσίας της, που εδώ ποιος θα την αμφισβητήσει.
Ένας εξαθλιωμένος τοξικομανής που προκάλεσε τόσο κακό, είναι εύκολο θύμα για
τον αδιάντροπο φακό.

Το θέαμα ολοκληρώθηκε με πινελιές ηρωισμού, αυτού που επέδειξε ο
«Ζητάς» Βάιος Φουρκιώτης, ο οποίος κυνήγησε και συνέλαβε τον δράστη, αλλά
υπάρχει και ένας απλός πολίτης, που λέει πως έβαλε φράγμα το μηχανάκι του στην
τρελή πορεία του αυτοκινήτου του δράστη και μετά ήταν αυτός που τον συνέλαβε.
Εγώ τον σταμάτησα και μετά «ανέλαβε ο συνάδελφος», δηλώνει. Αστυνομικός με
πολιτικά θα είναι σκεφτήκαμε. Όμως όχι, απλώς ένα παιδί που είχε καημό να
γίνει αστυνομικός, όπως είπε γνωστός του στις κάμερες. Ο Φουρκιώτης λέει πως
δεν τον θυμάται καν. Ο νεαρός ισχυρίζεται πως αυτός κρατούσε ακινητοποιημένο
τον δράστη. Βοήθησε στ’ αλήθεια ο νεαρός ή τα φαντάστηκε όσα έλεγε.

Το κομφούζιο συμπληρώνουν οι συζητήσεις και αλληλοκατηγορίες
αστυνομικών, συνδικαλιστών, πρώην και νυν αξιωματικών. Αρχίζουν άλλα σενάρια
για το τι θα γινόταν αν ήταν τρομοκράτης και ξεκινάει το γαϊτανάκι του τρόμου:
«είμαστε απροστάτευτοι». Η ευκαιρία είναι ιδανική για δημαγωγική αξιοποίηση
του γεγονότος, με αποκορύφωμα την απίστευτη παρατήρηση του κ. Βλάχου, του
συνεργάτη της Άννας Παναγιωταρέα: «επιτέλους διαπίστωσε και ο Πρωθυπουργός την
απειλή που αντιμετωπίζει ο απλός πολίτης κάθε μέρα» – να μην του χαλάσουμε το
σενάριο, αλλά πολύ σινεμά βλέπει. Του είδους οι απόψεις άλλωστε στρώνουν το
χαλί σε επικίνδυνες νοοτροπίες και αντιλήψεις που θέλουν περισσότερη και
σκληρότερη αστυνομία, με όπλα και ελευθερίες να δρα, που δεν συνάδουν με
δημοκρατικές λειτουργίες. Τις ακούσαμε και αυτές. Και τι δεν ακούσαμε. Άκρη
δεν βγάλαμε.