«Δεν είναι όλα μόνον glendi»

«Όποιος έχει καθήσει σε ελληνικό ταβερνάκι κι έχει ακούσει τον ήχο του
μπουζουκιού να φτάνει από ένα μικρό ηχείο, κρεμασμένο από το κλαδί μιας ελιάς,
ίσως να σκέφτηκε ότι ο ενθουσιασμός που υπάρχει στις μέρες μας για την έθνικ
μουσική, σ’ αυτή τη γωνιά της Μεσογείου τουλάχιστον, είναι κάπως…
παρεξηγημένος. Βέβαια η ελληνική μουσική περιλαμβάνει πολλά περισσότερα απ’
τον Zorba the Greek».

Μία εκ των εκπροσώπων της νεώτερης γενιάς του ελληνικού τραγουδιού, έφτασε
αυτές τις μέρες στο Λονδίνο για να συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Μεσογειακής
Μουσικής στο Barbican Center και όπως όλα δείχνουν είχε τη διάθεση να
ξεκαθαρίσει τις «παρεξηγήσεις».

Το ημισέλιδο άρθρο των «Financial Times» έκανε ό,τι μπορούσε για να συστήσει
στους αναγνώστες του την καταγωγή και την εξέλιξη του ελληνικού τραγουδιού
παρακολουθώντας ταυτόχρονα, βήμα προς βήμα, την πορεία της Ελευθερίας
Αρβανιτάκη, που χθες εμφανίστηκε στο Barbican. Της θέτει ερωτήσεις για το
ρεμπέτικο, για το γκρουπ με το οποίο μας πρωτοσυστήθηκε («Οπισθοδρομική
Κομπανία»), τις αναζητήσεις της με τους Night Arc, τη μελοποίηση στίχων του
Ελύτη («Τραγούδια για τους Μήνες»), τα διεθνή της βήματα σε φεστιβάλ όπως το
Βρετανικό Womad και το Jazz Φεστιβάλ του Μοντρέ. Κάποια στιγμή η Ελευθερία
λέει ότι οι Έλληνες νιώθουν οικειότητα με τις μουσικές της Ισπανίας και της
Κάτω Ιταλίας και ότι σίγουρα υπάρχει μια κοινή βάση στις χώρες αυτές. «Υπάρχει
και αυτή η αίσθηση του βάθους και της μελαγχολίας που είναι και χαρακτηριστικό
δικό μας», απαντάει.

Ναι, αλλά οι συναυλίες της δεν είναι και μια ευκαιρία για glendi (ρωτάει ο
δημοσιογράφος Peter Aspden). «Αυτό είναι το παράδοξο με την ελληνική μουσική»,
λέει εκείνη. «Μπορεί να γλεντάς από τη μια μεριά αλλά νιώθεις και λύπη
ταυτόχρονα… Το ελληνικό τραγούδι είναι μια συνεχής μάχη, μια προσπάθεια να
μετατραπούν θλιμμένα συναισθήματα σε χαρά».