Η συνέλευση και τα λεωφορεία

Για την πρόσφατη στάση των λεωφορείων γράφει ο κ. Νότης Παρασκευόπουλος,
συγκοινωνιολόγος:

«Την Πέμπτη 6/6/2002 για έξι ώρες η Αθήνα δεν είχε λεωφορεία. Απίστευτη
ταλαιπωρία για πολλούς. Και αυτό για να κάνουν τη Γενική Συνέλευσή τους οι
μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι.

Οι αυτοκινητιστές της επαρχίας δεν διανοούνται να κάνουν τη συνέλευσή τους στη
μέση της εβδομάδας και σε ώρες εργασίας. Την κάνουν Σαββατοκύριακα και σε ώρες
εκτός αιχμής. Και αυτό γιατί το ψωμί τους εξαρτάται από την εξυπηρέτηση που
προσφέρουν, ενώ οι μόνιμοι της Αθήνας μάς ταλαιπωρούν για μια ακόμη φορά για
να ζητήσουν κι άλλα.

Πριν από δέκα χρόνια ο Μητσοτάκης φτιάχνοντας τις ΣΕΠ είχε προτείνει στους
εργαζομένους να πάρουν δικά τους τα λεωφορεία και με μια επιδότηση, πολύ
μικρότερη από τα σημερινά δισεκατομμύρια των ελλειμμάτων του ΟΑΣΑ, να
εκτελέσουν συγκοινωνίες. Το τότε ΠΑΣΟΚ είχε σπεύσει να καταγγείλει (τι;) και
να αποτρέψει τους εργαζομένους από το να γίνουν οι ιδιοκτήτες της επιχείρησης
στην οποία εργάζονταν. Ένας δεξιός πρωθυπουργός πρότεινε μια σοσιαλιστική
λύση, την αυτοδιαχείριση της επιχείρησης από τους εργαζομένους και η
σοσιαλιστική αντιπολίτευση σαμποτάρισε την προσπάθεια και δεσμεύθηκε στους
πρώην εργαζομένους, οι οποίοι στο μεταξύ είχαν αμπαρωθεί στα αμαξοστάσια και
έκαιγαν λάστιχα, ότι όταν γίνει κυβέρνηση, θα κρατικοποιήσει πάλι τις αστικές
συγκοινωνίες.

Έτσι και έγινε. Ο κ. Χαραλάμπους μόλις έγινε υπουργός γύρισε το ρολόι πίσω.
Μήπως θα πλήρωνε αυτός τα ελλείμματα από την τσέπη του; Τελικά σοσιαλισμός
σημαίνει αυτοδιαχείριση ή κρατισμός; Καμαρώνουμε πολύ για τα δεκάδες
δισεκατομμύρια που μας κοστίζουν οι αστικές συγκοινωνίες στην Αθήνα την ίδια
ώρα που τα ΚΤΕΛ των επαρχιακών πόλεων δεν επιδοτούνται ούτε δραχμή; Ή μήπως
μας αρέσει κάθε τόσο να μένουμε χωρίς συγκοινωνίες;».