… στο «Φανάρι»

Είχα μόλις κλείσει το τηλέφωνο έπειτα από μια συζήτηση με τον φίλο μου τον
Ντίνο για τις αστείες μεταφράσεις στα μενού στην Ελλάδα. Λες και ήταν
προγραμματισμένο να επισκεφθώ το ίδιο βράδυ, και με μια αγγλόφωνη παρέα
κιόλας, το «Φανάρι», ένα κεμπαπτζήδικο, όπου τα Αγγλικά στον κατάλογο είναι
απίστευτα αστεία. Με το που ανοίξαμε τον κατάλογο, σκάσαμε όλοι στα γέλια. Τι
να πρωτοπάρουμε λέγαμε, «jokiness balls fried» (κοινώς κολοκυθοκεφτέδες,
μεταγλωττισμένα από τη λέξη zucchini;) ή τις μελιτζανοκροκέτες, μεταφρασμένες
ως «eggplant croquettes raped with cheese (βιασμένες με τυρί)» ή το γιαλαντζί
«vine lives (αμπελοζωές)» γεμιστές.

Ευτυχώς, η εκτέλεση τον φαγητών ήταν σαφώς ανώτερη από τις περιγραφές τους στα
ξένα! Το «Φανάρι» είναι ένα απλό μαγαζί χαμένο σε ένα στενάκι της Νέας
Ερυθραίας. Το ντεκόρ είναι μινιμάλ, το περιβάλλον ρουστίκ, το σέρβις φιλικό.

Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στα κεμπάμπ και στα μαγαζιά που σερβίρουν τέτοιου
είδους κουζίνα. Είναι συνήθως οικογενειακές επιχειρήσεις, με μια κουζίνα
επίσης σπιτική. Ακόμα και τα μεταφραστικά τους λάθη είναι χαριτωμένα. Μου
αρέσει η απουσία του ύφους, χωρίς να λείπει όμως η υπερηφάνεια. Αυτό που μου
άρεσε περισσότερο απ’ όλα εδώ είναι το γεγονός ότι, παρά τις ανατολίτικες
γεύσεις, το φαγητό είναι σχετικά ελαφρύ. Λίγο τους ξεφεύγει το αλάτι σε
ορισμένα πιάτα.

Τα ορεκτικά είναι μπόλικα και όλα καλά: το εσμέ (πικάντικη σαλάτα με πιπεριές
και άλλα λαχανικά), σωστά καυτερό. Η μελιτζανοσαλάτα αυθεντική. Το χαϊντάρι
(τζατζίκι με καρότα), δροσιστικό. Η τυροκαυτερή σκέτη φωτιά (μας αρέσει αυτό).
Ο πουρές με καρότα και πατάτα όμορφος. Το μαντί – ζυμαρικά με κιμά και
γιαούρτι – καταπληκτικό. Η πίτα Καισαρείας μπουκιά και συγχώριο, λίγο όμως
αλμυρή. Το σουτζούκι σαγανάκι πλούσιο (και αυτό λίγο αλμυρό).

Η σπεσιαλιτέ εδώ είναι τα κεμπάμπ, με 14 είδη παρακαλώ. Όλα τα κλασικά είναι
παρόντα. Μας άρεσε το ματλιτζανλί – με κρέμα μελιτζάνας και το χορταστικό
γιαουρτλού, χωρίς όμως να μείνουμε ιδιαίτερα εντυπωσιασμένοι από το «φανάρι» –
κεμπάμπ τυλιγμένο μέσα σε μια λαδερή σφολιάτα.

Από τα γλυκά δοκιμάσαμε το καζάν ντιπί και το κιοντεφέ. Με πρότυπο το πλούσιο,
αρωματικό και τραγανό στην επιφάνεια καζάν ντιπί του Χατζή στη Θεσσαλονίκη,
δεν μπορώ να πω ότι βρήκα την καλύτερη εκδοχή εδώ. Δεν είχε καθόλου εμφάνιση
και στην υφή ήταν ένα πλαδαρό πράγμα. Το κιοντεφέ, καταΐφι γεμισμένο με
ανάλατο τυρί και αρωματισμένο με σιρόπι, ήταν πολύ καλύτερο.

Το «Φανάρι» δεν είναι το λαμπρότερο αστέρι της ανατολικής γεύσης στην Αθήνα,
αλλά ούτε το πιο θαμπό. Είναι ένα απλό αξιοπρεπές μαγαζί με καλές τιμές και
άνετο περιβάλλον.

«Φανάρι», Αγίων Αναργύρων 2, Ν. Ερυθραία, τηλ. 010-6253.535