Πρόσωπα Ανεπαίσθητοι θάνατοι

Μαργκερίτ βαν Ντόρεν. «Η μοναξιά και η απομόνωση μπορεί να συμβούν σε οποιονδήποτε»

Κάθε μήνα στο Λονδίνο ώς 1.000 άνθρωποι, κυρίως ηλικιωμένοι, πεθαίνουν μόνοι
τους. Τα πτώματά τους ανακαλύπτονται αρκετά αργότερα, μερικές φορές έπειτα από
εβδομάδες, ακόμη και μήνες. Ένας νεκρός τον οποίο κανείς δεν αναζητεί και
μένει απαρατήρητος για τόσο καιρό, πρέπει να είναι αδέκαρος, περιθωριακός,
είναι η πρώτη σκέψη που κάνει κανείς. Ωστόσο η Μαργκερίτ βαν Ντόρεν ξέρει πως
το σημαντικό εδώ δεν είναι η φτώχεια, αλλά η απομόνωση που επιβάλλει η μεγάλη
πόλη.

«Όταν πρωτοπήρα αυτή τη δουλειά, με εξέπληξε ότι άνθρωποι ζουν και πεθαίνουν
στο Λονδίνο χωρίς να το ξέρει κανένας», λέει η Βαν Ντόρεν, διευθύντρια τελετών
του δημοτικού συμβουλίου του Ουέστμινστερ. «Στη δουλειά μου δεν ασχολούμαι
σχεδόν ποτέ με άστεγους», εξηγεί στην «Γκάρντιαν». «Οι άστεγοι συχνά έχουν ένα
δίκτυο στον δρόμο ή τους επισκέπτεται ο Στρατός Σωτηρίας ή συνδέονται με
νοσοκομεία. Οι άνθρωποι με τους οποίους έχω να κάνω, έχουν δικά τους σπίτια
και πολύ συχνά είναι πολύ εύποροι. Η μοναξιά και η απομόνωση είναι κάτι που
μπορεί να συμβεί σε οποιονδήποτε».

Τις προάλλες η Βαν Ντόρεν ειδοποιήθηκε ότι σ’ ένα διαμέρισμα βρέθηκε το πτώμα
μιας ηλικιωμένης γυναίκας. Οι γείτονες την ήξεραν μόνον ως ένα χέρι που
πρόβαλλε από την πόρτα για να δώσει έναν κατάλογο με ψώνια και χρήματα στον
θυρωρό. «Η γυναίκα αυτή είχε διατελέσει επικεφαλής ενός οίκου μόδας του
Λονδίνου», λέει η Βαν Ντόρεν. «Δύο εβδομάδες αφότου είχε επιστρέψει από το
ταξίδι του μέλιτος, ο σύζυγός της έπεσε ξαφνικά νεκρός ενώ περπατούσαν στο
Χάυντ Παρκ. Εκείνη κλείστηκε στο ωραίο τους διαμέρισμα στο Μπέυσγουώτερ και
σταδιακά έγινε ερημίτισσα, έζησε εκεί δεκαετίες χωρίς να βλέπει κανέναν και
χωρίς να τη βλέπει κανείς. Όλοι οι συγγενείς της πέθαναν πριν από αυτή».

Η Μαργκερίτ βαν Ντόρεν ασχολήθηκε με αυτή τη δουλειά ως ένα είδος… θεραπείας
από την προηγούμενη δουλειά της, στο ινστιτούτο αισθητικής των καταστημάτων
Χάροντς. «Ήμουν επικεφαλής του τμήματος που προσέφερε μασάζ, πεντικιούρ,
αισθητικές θεραπείες. Οι πελάτες ήταν πολύ κακομαθημένοι άνθρωποι, με άπειρα
χρήματα και άπειρο χρόνο να ξοδέψουν περιφερόμενοι με μπουρνούζια και
προσπαθώντας να γίνουν ωραίοι». Στις κηδείες που οργανώνει τώρα, είναι πάντα
παρούσα. «Αρνούμαι να φύγει κάποιος μόνος του», εξηγεί. «Δεν ξέρω τι γίνεται
με την ψυχή ή το πνεύμα του, αλλά δεν αντέχω στη σκέψη ότι δεν υπάρχει κανείς
να στηρίξει το γεγονός ότι ο άνθρωπος αυτός έζησε μια ζωή… Τούτη η δουλειά
σε κάνει να συνειδητοποιείς πόσο σημαντικό είναι να ζεις τη ζωή, εξ ου και
κάνω όσο πιο πολλά ταξίδια μπορώ… Πεποίθησή μου είναι να παίρνω τη ζωή πολύ σοβαρά».