ΤΖΑΚ ΝΙΚΟΛΣΟΝ «Δεν με γνωρίζει ούτε ο εαυτός μου»

Τζακ Νίκολσον: «Από την αρχή ήθελα να παίζω διαφορετικούς ρόλους, σε διαφορετικές ταινίες. Αυτό σε κρατάει ζωντανό και ενεργητικό»

Στην μελαγχολική κομεντί «Ο κύριος Σμιντ» του Ελληνοαμερικανού Αλεξάντερ Πέιν,
ο Τζακ Νίκολσον τολμάει και παίζει τον ρόλο ενός εβδομηντάρη φαλακρού,
υπέρβαρου, χρεοκοπημένου συνταξιούχου χήρου. Ενός κοστουμαρισμένου ερειπίου
που λόγω στατιστικών των ασφαλιστικών εταιρειών έχει κλείσει ραντεβού με τον
θάνατο σε εννιά χρόνια! Στη συνέντευξη ήταν όπως… ήταν. Με κατάλευκο
φανελάκι, με γυαλιά ηλίου, με ψιλοκουρεμένο γενάκι και με το ίδιο σαρκαστικό
χαμόγελο που ροκανίζει το σύμπαν.

Αν πηγαίνατε να μείνετε σε κάποιο έρημο νησί ποιες ταινίες θα παίρνατε μαζί
σας;

«Τι να πω; Τον Φρεντ Αστέρ, τις ταινίες του Σατιγιάτ Ρέι, το “8 1/2” του
Φελίνι, τις κλασικές χολιγουντιανές κωμωδίες; Εδώ που τα λέμε θα έπαιρνα όλες
τις δικές μου. Όλες, μα όλες μου αρέσουν. Αλλά guys να πας σε έρημο νησί με
ταινίες το θεωρώ βλακεία. Καταλαβαίνετε τι εννοώ».

Καριέρα η ηθοποιία;

«Την αλήθεια; Όλοι οι ηθοποιοί ονειρεύονται μεγάλη καριέρα. Αλλά έτσι και
παγιδευτείς σ’ αυτή τη χίμαιρα είσαι νεκρός. Μετά την πρώτη μεγάλη επιτυχία θα
σου προτείνουν να επαναλάβεις τον εαυτό σου παίζοντας τον ίδιο ρόλο σε μια
άλλη ταινία. Τελείωσες. Εγώ από την αρχή ήθελα να παίζω διαφορετικούς ρόλους,
σε διαφορετικές ταινίες. Αυτό σε κρατάει ζωντανό και ενεργητικό. Στο κάτω κάτω
της γραφής αυτό είναι που έχει πλάκα».

Μόνο αυτό;

«Αυτό και το μπάσκετ μπολ».

Υπάρχει κανείς σ’ αυτόν τον πλανήτη που να γνωρίζει τον αληθινό Τζακ
Νίκολσον;

«Κανείς! Ούτε ο εαυτός μου. Για τους σκηνοθέτες και το κοινό είμαι οι ρόλοι
μου. Και αισθάνομαι ένας από τους ευτυχέστερους του κόσμου. Συνεργάστηκα με
την αφρόκρεμα των σκηνοθετών. Χιούστον, Αντονιόνι, Ράφελσον. Απίστευτο και
εντελώς διασκεδαστικό».

Ποια είναι καλύτερη μέθοδος; Ν’ αρχίζεις απέξω ή από μέσα;

«Και από μέσα και απέξω. Όσο μπαινοβγαίνεις στον ρόλο σου, τόσο καλύτερα
μαθαίνεις την ψυχοσύνθεση του χαρακτήρα που υποδύεσαι. Και κάτι ακόμα. Οι
σκηνοθέτες νομίζουν πως με ξέρουν καλύτερα απ’ όλους αλλά εγώ τους ξέρω
καλύτερα».

Έχετε συνειδητοποιήσει πως έχουν περάσει 31 χρόνια από τότε που ήρθατε για
πρώτη φορά στις Κάννες κουβαλώντας υπό μάλης την κόπια του «Ξένοιαστου
καβαλάρη»;

«Α, τότε. Αλησμόνητες ημέρες. Εδώ παρακάτω στην παραλία και στα καφέ συνάντησα
μερικά από τα πιο κοφτερά μυαλά της οικουμένης και είχα μερικά ανεπανάληπτα
γλέντια. Γεμίσαμε τις μπαταρίες μας με πολλά πράγματα τότε».

Σαν τι;

«Ανθρώπους, εμπειρίες και άλλα» (το χαμόγελο έφτασε μέχρι τ’ αυτιά).

Με grass; (ρώτησε κάποιος ψιθυριστά).

«Πάντως από τότε έμαθα πως αν δεν δουλεύει καλά αυτό το όργανο (και δείχνει
την κοιλιά του), είσαι για πέταμα. Πρώτα είσαι “όργανο” και μετά Νίκολσον.
Όσες γωνίες λήψεις κι αν αλλάξεις, όσα φίλτρα κι αν βάλουν. Ανταποκρίνεται,
δουλεύει… αυτό; Ε, τότε λειτουργείς κι εσύ».

Αναζήτηση του «διαφορετικού»

Οι διαφορές ανάμεσα στις περασμένες δεκαετίες και τον 21ο αιώνα;

«Στον κινηματογράφο; Μα τώρα υπάρχουν 7.000 κανάλια και άλλα τόσα ριάλιτι σόου
που δείχνουν live αληθινούς θανάτους αληθινών ανθρώπων. Τώρα επομένως είναι
απαραίτητο να κάνεις κάτι διαφορετικό. Πώς θα συγκινήσεις τους θεατές;
Δείχνοντας ψεύτικους φόνους; Μα βλέπουν αληθινούς δωρεάν από τα κανάλια. Αυτό
έμαθα κοντά στον Αντονιόνι και τον Χιούστον. Το έχω πει. Είμαι τυχερός γιατί
ευλογήθηκα απ’ αυτούς. Κάπως έτσι έγινα άνθρωπος»!