Διαστάσεις Ποτέ μόνοι τα βράδια

Ο κύριος Πόκελ ανυπομονεί να πάει την προγραμματισμένη εκδρομή με τους
μαθητές του στη Βαλτική. Μέχρι τότε φροντίζει να μη μένει ποτέ μόνος τα
βράδια.

«Δεν μπορείς να με στείλεις τώρα στο κρεβάτι: τα γεγονότα εκτυλίσσονται τόσο γρήγορα» (σκίτσο από τον «Νιου Γιόρκερ»)

Αυτό που ενοχλεί περισσότερο τους δασκάλους του μοιραίου σχολείου της
Ερφούρτης είναι η λήθη. Μόλις τρεις εβδομάδες έχουν περάσει από εκείνο το
φονικό, και τα γκρουπ των τουριστών έχουν επιστρέψει στην πόλη, μπορεί κανείς
να τους συναντήσει μπροστά στο δημαρχείο να ακούνε συνεπαρμένοι την ιστορία
της πόλης. Και οι μαθητές στο φοιτητικό κέντρο του Ένγκελσμπουργκ, όμως,
ανυπομονούν να ξανανοίξουν οι ντισκοτέκ. “Αν δεν σταματήσετε τα μνημόσυνα, θα
‘ρθούμε με τα κυνηγετικά όπλα”, λένε στον Λουτζ Πόκελ, διαχειριστή του κέντρου
και δάσκαλο στο Γυμνάσιο Γκούτενμπεργκ, όπου ένας πρώην μαθητής σκότωσε στις
26 Απριλίου δεκαέξι ανθρώπους, οι δώδεκα από τους οποίους ήταν δάσκαλοι, και
στη συνέχεια αυτοπυροβολήθηκε.

Εκείνη τη μέρα, ο κύριος Πόκελ δεν βρισκόταν στην κανονική του τάξη γιατί
επιτηρούσε ένα διαγώνισμα στον τέταρτο όροφο. Αυτό τον έσωσε. Ο αντικαταστάτης
του, ο Πέτερ Βολφ, ήταν ένα από τα 16 θύματα του δολοφόνου, του Ρόμπερτ
Στάινχαουζερ. Την περασμένη εβδομάδα, ο κύριος Πόκελ προσπάθησε να παραδώσει
και πάλι φυσική στους μαθητές του, σε ένα άλλο σχολείο. Στα τετράδιά τους, οι
υπολογισμοί είχαν μείνει στη μέση, τούς είχαν διακόψει οι σφαίρες. Όμως κανείς
δεν είχε όρεξη πια να μάθει ο,τιδήποτε. Ο κύριος Πόκελ και οι μαθητές έκλαψαν
μαζί. Κανείς δεν έφυγε από την αίθουσα χωρίς να του σφίξει το χέρι ή να τον
αγκαλιάσει. Όμως εκείνος και άλλοι τρεις συνάδελφοί του δεν θέλουν να φύγουν
από το σχολείο. Θέλουν να βρουν και πάλι τη δύναμη να διδάξουν, το χρωστούν
στους νεκρούς δασκάλους και στους μαθητές. Θέλουν να ξεπεράσουν και τις τύψεις
τους που είναι ζωντανοί. Να, η Άνκε Ρόσκε κατάφερε να διδάξει την περασμένη
Τρίτη το Πυθαγόρειο Θεώρημα. Ήταν το πρώτο μάθημα από εκείνη τη μέρα που ήλθε
πρόσωπο με πρόσωπο με τον δολοφόνο, αλλά τη γλίτωσε γιατί είναι μικροκαμωμένη
και μοιάζει με μαθήτρια. “Η ζωή μου άλλαξε τελείως”, λέει. “Είναι σαν να
μαθαίνω ξανά να περπατώ…”.

Το δεύτερο πράγμα που έχει ενοχλήσει τον κύριο Πόκελ είναι η ανοιχτή επιστολή
του Γκέρχαρντ Σρέντερ μετά το μακελειό. Ο καγκελάριος είχε λόγια μόνο για τα
θύματα και τις οικογένειές τους. Δεν ανέφερε τίποτα για τους δασκάλους που
είχαν επιζήσει. “Οι πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι ασχολούνται μόνο με τον
δολοφόνο”, παραπονιέται ο κύριος Πόκελ, “κανείς δεν ρωτά πώς τα βγάζουμε πέρα
εμείς”. Ενδιαφέρον προκάλεσε μόνο η περίπτωση του Ράινερ Χάιζε, του δασκάλου
που (φέρεται να) σταμάτησε τον δολοφόνο. Οι περισσότεροι συνάδελφοί του δεν
αμφισβητούν αυτά που λέει. Θα ήθελαν βέβαια να μιλάει λιγότερο στα μέσα
ενημέρωσης, αλλά αναγνωρίζουν ότι είναι καλλιτέχνης και του αρέσει να
σκέπτεται με εικόνες.