Πρωθυπουργικοί πονοκέφαλοι

Προσπαθώ για δεύτερη ημέρα να εξηγήσω τους λόγους για τους οποίους ο
Πρωθυπουργός ήταν τόσο δύσκολος στην εξόρμησή του στα Δωδεκάνησα. Τι με τη
Ν.Δ. τα έβαλε. Τι δεν καθόταν να φάει με τους Συμιακούς και ζήτησε να του
στρώσουν ειδικό τραπέζι με τον Ροζάκη (τελικώς, ενέδωσε και ήπιε μαζί τους
καφέ). Τι το είχε ρίξει στους περιπάτους με την κυρία Δάφνη στη Ρόδο και
έλειωσαν τα πόδια τους στα καλντερίμια.

Τι συνέβαινε λοιπόν; Δεν έχω απάντηση. Έχω όμως εκδοχές. Λοιπόν, πρώτον,
πληροφορούμαι ότι ο Πρωθυπουργός δεν ήθελε να κάνει Πάσχα στα Δωδεκάνησα, αλλά
στην Κίνα. Είναι όμως γνωστό ότι το ταξίδι στα βήματα του Μάρκο Πόλο είναι
γκαντέμικο για τον Πρωθυπουργό και διαρκώς αναβάλλεται. Αυτήν τη φορά δεν μας
έκατσαν οι Κινέζοι και το ταξίδι θα γίνει αρχές Ιουνίου (αν, φυσικά, δεν
αναβληθεί πάλι).

Ιστορικός του εκσυγχρονισμού με βεβαιώνει ότι αν το ταξίδι γινόταν θα ήταν η
δεύτερη φορά που ο Σημίτης θα έκανε Πάσχα εκτός συνόρων. Ποια ήταν η πρώτη; Το
1996, όταν πήγε να δει τον Κλίντον και οι εκσυγχρονιστές έκαναν «Πάσχα στη Νέα
Υόρκη» (ο δε φιλαναγνώστης Θέμελης διάβαζε το ομώνυμο ποίημα του Μπλεζ
Σεντράρ).

Δεύτερη εκδοχή είναι ότι ο αγών των δύο ενδιαφερομένων για την Τράπεζα της
Ελλάδος (ονόματα δεν ξαναγράφουμε) έχει εμπλέξει και τη Δάφνη Σημίτη, η οποία
πολιορκείται εκ της συζύγου τού ενός. Οπότε οι Σημίτηδες το έριξαν στους
περιπάτους για να συνεννοηθούν!