ΜΑΤΙΕΣ Πασχαλιά…

«… Αχ, τόσο λίγο να βαστάξει / τούτ’ η γιορτή κι η Πασχαλιά…». Τέτοιες
μέρες, θυμάμαι πάντα αυτούς τους στίχους του Βάρναλη, με το στόμα γεμάτο
στάχτες. Πέρασε κι αυτό. Πέρασε κι αυτή η Λαμπρή. Τώρα, πάλι στο κουπί. Ώσπου
ν’ αρχίσουν τα μπάνια του λαού. Και να κλείσει τα παραθυρόφυλλά της και τούτη
η στήλη. Και να βγει ο Μόλυβος στην προκυμαία της Μυτιλήνης, ν’ αγκαλιαστούμε
και να φτιάξουμε σχεδίες και σχέδια, για το καλοκαίρι…

Δεν είναι που τελείωσαν οι γιορτές, μόνο. Είναι που τελειώνει και το
Πρωτάθλημα. Σήμερα. Και τι θ’ απογίνουμε χωρίς Πρωτάθλημα όλοι εμείς που
ενδιαφερόμαστε ζωηρά για το ποδόσφαιρο, για την ποδοσφαιρική περιπέτεια, πιο
σωστά; Θα περιμένουμε ν’ αρχίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο, στο οποίο, για μία φορά
ακόμη, η Ελλάδα δεν μετέχει; Δύσκολοι καιροί, με το βλέμμα κολλημένο στον
δέκτη της τηλεόρασης…

Πρωτάθλημα τέλος. Απολογισμός. Νομίζω, ότι η έκπληξη της εφετινής διοργάνωσης
ήταν η ΑΕΚ. Πέρυσι, κανείς δεν θα μπορούσε να πιστέψει ότι αυτή η ομάδα, με τα
αναρίθμητα διοικητικά, οικονομικά και «τεχνικά» προβλήματα, θα ήταν σε θέση να
κατακτήσει το Κύπελλο Ελλάδος, σε κόντρα, μάλιστα, με τον Ολυμπιακό και να
βρεθεί στην ίδια βαθμολογική ευθεία μ’ αυτή την ΠΑΕ των δισεκατομμυρίων, στην
τελευταία αγωνιστική!

Κακά τα ψέματα: η ΑΕΚ έχει τρεις παίκτες πρώτης γραμμής (Νικολαΐδης, Τσάρτας,
Γκαμάρα), δύο άλλους αρκετά καλούς αλλ’ όχι άριστους (Ζήκος, Ζαγοράκης), τον
Ίβιτς, που είναι πολύ παλιάς εσοδείας, τον Πετκόφ και τον Μαλαδένη, που
συνεχώς τραυματίζονται, τον Κασάπη, που τελευταία είναι ντεφορμέ και μερικούς
νέους και άπειρους (Χιώτης, Καψής, Γεωργέας, Κωνσταντινίδης). Μ’ αυτούς τους
ποδοσφαιριστές, που η αξία τους, σε χρήμα, είναι πέντε φορές μικρότερη απ’
αυτήν των παικτών του Ολυμπιακού, η ΑΕΚ διέπρεψε! Πού οφείλεται η μεταμόρφωση;
Νέα διοίκηση, τακτικές πληρωμές, σπουδαίος προπονητής και με «όνομα», πίστη
και πάθος.

Ο Ολυμπιακός, επί σειράν ετών πρωταθλητής, με ποδοσφαιριστές αστέρια διεθνούς
φήμης και με αναπληρωματικούς που όλοι θα μπορούσαν να παίξουν στην ΑΕΚ,
πρωταγωνίστησε και πάλι, αλλά ήταν κατώτερος των προσδοκιών των φίλων του. Η
αλαζονεία των παικτών, κυρίως, ο κορεσμός από τις συνεχείς επιτυχίες τους, η
αίσθηση ότι «εμείς είμαστε οι γιοι του πάρ’ τα όλα», τους οδήγησαν σε κακές
εμφανίσεις και απώλειες βαθμών. Θα χρειαστούν μπόλικα σκωτσέζικα ντους, για να
ξαναβρούν τον βηματισμό τους.

Ο Παναθηναϊκός, τέλος, ήταν η καλύτερη ελληνική ομάδα! Το απέδειξε στους
αγώνες για το Τσάμπιονς Λιγκ. Στο Πρωτάθλημα και στο Κύπελλο, όμως, δεν τα
κατάφερε. Ο λόγος: οι Έλληνες παίκτες δεν έχουν μάθει, ακόμη, να παίζουν
εξίσου καλά στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Κουράζονται. Και είναι κρίμα.