ΝΤΑΝΙΕΛ ΚΟΝ ΜΠΕΝΤΙΤ «Μας απειλεί ένα… κόμμα φόβου»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
Πάνω απ’ την Ευρώπη δεν πλανάται το φάσμα του φασισμού, αλλά ένα κόμμα φόβου: |
Ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ, ο άλλοτε «κόκκινος Ντάνι», ηγετική φυσιογνωμία το Μάη
του ’68, μπορεί να οδήγησε στο καλύτερο αποτέλεσμα της ιστορίας τους τους
Γάλλους Πρασίνους και να καταξιώθηκε σε «σταρ» της ευρωπαϊκής πολιτικής, όμως
ποτέ δεν αποποιήθηκε του χαρακτήρα του και των δυνατών σημείων του. Δεν τηρεί
τα προσχήματα, είναι αθυρόστομος και τα μίντια τον λατρεύουν!
Το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των γαλλικών εκλογών τον σόκαρε. «Έπαθα σοκ.
Δεν είναι δυνατόν, σκέφτηκα. Δεν το περίμενα, παρόλο που οι δημοσκοπήσεις
έδιναν χαμηλό ποσοστό στον Ζοσπέν. Κατάλαβα όμως πόσο άρρωστη είναι η γαλλική
κοινωνία», λέει στα «ΝΕΑ».
Ζούμε τον κίνδυνο αναβίωσης του φασισμού στην Ευρώπη; «Όχι, σε καμία
περίπτωση. Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι δεν πήγαν να ψηφίσουν. Υπάρχουν
άνθρωποι που δεν ψηφίζουν ποτέ. Και ο κίνδυνος δεν είναι ο φασισμός, αλλά το
να κάνεις τον φόβο πολιτική. Κι αυτό πια είναι μια πραγματικότητα στη γαλλική
κοινωνία».
Αυστρία, Χάιντερ, Γαλλία, Λεπέν. Η ακραία Δεξιά ανεβαίνει σε όλη την Ευρώπη.
Είναι μια νέα μορφή Δεξιάς ή βλέπουμε ένα νέο κοινωνικό φαινόμενο; «Δεν
ανεβαίνει η Δεξιά. Ανεβαίνει ένα κόμμα φόβου και αποκλεισμού σε ολόκληρη την
Ευρώπη. Κι αυτό επειδή ο κόσμος κινείται πάρα πολύ γρήγορα κι εμείς είμαστε
ανίκανοι να τον σταθεροποιήσουμε. Οι άνθρωποι ψηφίζουν με γνώμονα τους φόβους
τους. Και ο φόβος είναι κίνδυνος για τη δημοκρατία. Η δημοκρατία μπορεί να
λειτουργήσει μόνο όταν υπάρχει πραγματική ελευθερία σκέψης, όταν δεν είσαι
φοβισμένος», τονίζει.
Σε μια από τις δηλώσεις σας την επομένη των εκλογών είπατε ότι οι Γάλλοι
σοσιαλιστές απέτυχαν επειδή προσπάθησαν να… τετραγωνίσουν τον κύκλο: από τη
μια ήθελαν να εξασφαλίσουν τα δικαιώματα των εργαζομένων και το κοινωνικό
κράτος και από την άλλη να κάνουν ιδιωτικοποιήσεις. Μήπως τελικά η αριστερά
είναι καλύτερα να μείνει… αιωνίως στην αντιπολίτευση και να αφήσει τη Δεξιά
να κάνει όλη τη δουλειά; Μήπως η Αριστερά έκλεισε τον κύκλο της;
«Όχι βέβαια. Προς το παρόν στη Γαλλία θα ψηφιστεί η Δεξιά. Η Αριστερά έχει
ακόμα να λύσει μεγάλα προβλήματα: της κοινωνικής ισότητας, της οικολογικής
ευθύνης, της απελευθέρωσης της δυνατότητας πρωτοβουλίας στους ανθρώπους, της
αναδιανομής του πλούτου. Αυτή είναι η ρεφορμιστική Αριστερά. Η Δεξιά θα
εφαρμόσει νεοφιλελεύθερη στρατηγική».
Δεν είναι πολύ ουτοπικές αυτές οι ιδέες για τη σημερινή κοινωνία; «Όχι.
Μπορείς να είσαι ελευθεριακός ρεφορμιστής, δηλαδή να εξασφαλίσεις την
κοινωνική ασφάλεια και ισότητα, τη συμμετοχή, να φτιάξεις μια κοινωνία όπου
όλοι θα συμμετέχουν στον πλούτο και όπου η πρωτοβουλία θα είναι δυνατή.
Μπορούμε να αναδιοργανώσουμε την κοινωνία. Είναι δύσκολο, αλλά όχι ουτοπικό».
Αλήθεια, ο Τόνι Μπλερ πού κατατάσσεται; Είναι η αρσενική εκδοχή της
Θάτσερ; «Ο Τόνι Μπλερ έκανε την επιλογή του και η κατάσταση που έχει
δημιουργήσει μοιάζει περισσότερο με νεοφιλελεύθερη, παρά με κοινωνική. Άρχισε
να αλλάζει όταν αύξησε τους φόρους. Αλλά και το οικολογικό του πρόγραμμα είναι
πολύ φτωχό, δεν έχει οικολογική ευθύνη: η ιδιωτικοποίηση ειδικά στον τομέα των
μεταφορών και μάλιστα στους σιδηροδρόμους είναι καταστροφή για την Αγγλία».
Μια νέα «γραμματική»
Ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ ήταν ανάμεσα στους πολιτικούς που μαζί με συγγραφείς και
διανοούμενους απηύθυναν στις 25 Απριλίου έκκληση προς τους Γάλλους πολίτες να
ψηφίσουν Ζακ Σιράκ στον δεύτερο γύρο. «Πρέπει να φτιάξουμε μια νέα
γραμματική», λέει και κάνει ένα παιχνίδι, αντιστοιχίζοντας ένα ένα τα γράμματα
του ονόματος Chirac, για να πει ότι «μια τέτοια ψήφος θα είναι ψήφος ενάντια
στο μίσος (hate), την αδιαλλαξία(intolerance), τον ρατσισμό (racism) και τον
αντισημιτισμό (antisemitism). Μια ψήφος ενάντια στους φόβους. Αν το πετύχουμε
θα είναι κάτι διαφορετικό. Θα είναι ένα δημοψήφισμα για τη δημοκρατία.
Ακόμα και οι ψήφοι της άκρας Αριστεράς θα πάνε στον Σιράκ, λέει. «Τώρα πρέπει
να ψηφίσουμε Σιράκ. Είναι μεγάλο ψέμα, αλλά πρέπει να το πούμε. Αυτή όμως
είναι η ειρωνεία της δημοκρατίας».
Όσο για τους Πράσινους και το ποσοστό τους που ανέβηκε στις γαλλικές εκλογές,
σχολιάζει ότι «μπορεί να ανέβηκε το ποσοστό, αλλά δεν είναι και το υψηλότερο
ποσοστό όλων των εποχών, αν σκεφτείτε ότι στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψηφίστηκαν
με ποσοστό 10%».
Στη Σαξωνία, όμως, το ποσοστό τους μειώθηκε. Υπάρχει διαφορά μεταξύ Γερμανών
και Γάλλων Πρασίνων; «Όχι. Και στις δύο χώρες συνέβη το ίδιο. Είχαμε χαμηλή
συμμετοχή στις εκλογές. Αυτό είναι το πρόβλημα. Κι αυτό συνέβη επειδή και στις
δύο χώρες οι υποψήφιοι παραήταν πραγματιστές και συντηρητικοί, δεν ήταν αρκετά
μοντέρνοι».
Ωραία. Πάμε στον δεύτερο γύρο. Και το μεγάλο ποσοστό των ανθρώπων που δεν θα
εκπροσωπηθεί εκεί δεν είναι κίνδυνος για τη δημοκρατία; «Είναι. Όμως αυτό
είναι το σύστημα και δεν μπορούμε να το αλλάξουμε τώρα».
Τα παιδιά του ’68
Οι έρευνες που βγήκαν λίγες ημέρες μετά τον πρώτο γύρο των εκλογών δείχνουν
ότι και ψηφοφόροι της άκρας Αριστεράς μετακινήθηκαν προς τον Λεπέν. Μήπως και
κάποιοι απ’ τους παλιούς του συντρόφους του ’68 ψήφισαν Λεπέν; Στο άκουσμα της
ερώτησης θυμώνει. Μετά γελάει ειρωνικά: «Τι είπατε; Ότι η άκρα Αριστερά ψήφισε
Λεπέν; Και πώς μπορούν αυτοί να ξέρουν; Αυτές οι έρευνες είναι ένα ηλίθιο
παιχνίδι. Κανένας απ’ αυτούς δεν ψήφισε Λε Πεν. Ψήφισαν Σιράκ,
νεοφιλελεύθερους, Πράσινους, Ζοσπέν, ριζοσπαστική Αριστερά. Κάποιοι απ’ αυτούς
δεν πήγαν καν να ψηφίσουν. Ξέρετε, το ’68 θέλει να πάρει την «εκδίκησή» του.
Γι’ αυτό ποτέ οι άνθρωποι του ’68 δεν θα ψήφιζαν Λεπέν».
Τότε, γιατί οι σοσιαλιστές βρέθηκαν τόσο γρήγορα εκτός παιχνιδιού; Μήπως
φταίει το γεγονός ότι δεν κατέβηκαν ενωμένοι στις εκλογές, αλλά
κατακερματίστηκαν σε μικρότερα κόμματα; «Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπήρχαν
πολλά κόμματα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν κατάφεραν να κάνουν τον κόσμο να τους
ψηφίσει, ότι ο κόσμος δεν πήγε καν να ψηφίσει. Ο Ζοσπέν δεν μπόρεσε να
κινητοποιήσει το παλιό του στρατόπεδο».
Google news
