Ηδονική προσβολή του Καλού

Καθημερινό σόου στα δελτία ειδήσεων αποτελούν τα εγκλήματα. Το ίδιο συνέβη και με τη δολοφονία της 13χρονης στην Πελασγία Φθιώτιδας

Εγκλήματα άγρια, σώματα βασανισμένα γίνονται ρεπορτάζ σε δελτία ειδήσεων, σε
μια πεισματική αποκάλυψη λεπτομερειών που μοιάζει να επαναλαμβάνει το κακό,
αυτήν τη φορά με τη μορφή της ύπουλης απόλαυσης και, ακόμη χειρότερα, με τον
στόχο της τηλεθέασης. Η Μεγάλη Εβδομάδα της Ορθοδοξίας, η υπέρτατη αυτή
θρησκευτική τιμή στον άνθρωπο, ταπεινώνεται στα μέτρα μιας μικρής οθόνης
τρομολαγνικής, που διηγείται τον θάνατο, όχι για να τον ξορκίσει, αλλά για να
τον καταναλώσει, σε μια ηδονική προσβολή του Καλού.

Το ένα κακό μετά το άλλο, ένας 15χρονος δολοφόνος «χωρίς αιτία» και μια
13χρονη δολοφονημένη επίσης «χωρίς αιτία», έγιναν τα κεντρικά θέματα των
δελτίων ειδήσεων των ημερών (Alpha, Alter, Star, Mega) δίπλα στις ειδήσεις για
την λεπενική λαίλαπα στη Γαλλία.

Ακόμη και αν αποδεχθούμε τον κυνισμό ότι μια κοινωνία λειτουργεί με αφετηρία
τα ελαττώματά της, τα αρνητικά της στοιχεία, επομένως η εμμονή σ’ αυτά από την
καθημερινή ειδησεογραφία λειτουργεί περίπου σαν τον κινητήριο μοχλό της, δεν
μπορεί να μη φτάσουμε με αυτόν τον βομβαρδισμό εγκλημάτων κάθε είδους, στα
όρια της ναυτίας που καθηλώνει.

Τόση αναπαραγωγή και θέαση του Κακού, αντί να το απενεργοποιεί, το επανεισάγει
και μάλιστα ως κάτι διόλου τρομερό, ως κάτι καθημερινό και μοιραίο.

Ο ρεπόρτερ έξω από το σπίτι που βρέθηκε η 13χρονη κατακρεουργημένη γίνεται ένα
είδος «γέφυρας» με τον διαβολικό τόπο, οι καταθέσεις γειτόνων, οι μαρτυρίες
για τη σχέση του πατρός με την μικρή πλέκουν έναν πέπλο συγκίνησης που
υποκρύπτει τη διαστροφή του κουτσομπολιού.

Μαζί με τις διωκτικές αρχές το φιλοθέαμον κοινό «ερευνά» διά μέσου των
ρεπορτάζ και των υπονοουμένων για τα μυστικά της οικογένειας, υποθέτει,
συμπεραίνει, «συμμετέχει» καθοδηγούμενο στην αποκάλυψη του ενόχου. Και φυσικά
επενδύει προσωπικά πάθη, μίση, καταπιεσμένα συναισθήματα στην κάθε υπόθεση,
καταδικάζει ελπίζοντας στη δική του άφεση αμαρτιών. «Να κρεμαστεί στην πλατεία
από τη γλώσσα και να την κόβουν κομματάκια», πρότεινε μία κυρία από τον Αλμυρό
Βόλου, να είναι η τιμωρία της κ. Τέντα, που λέγεται ότι μαζί με τον εραστή της
πήραν τη ζωή του άντρα της.

Η φαντασία της κυρίας μοιάζει πιο τρομακτική και από το έγκλημα των δύο
εραστών. Χωρίς να έχει προσωπικό όφελος από την υπόθεση, παθιάζεται και
τιμωρεί, τουλάχιστον διά της τηλεοπτικής κάμερας.

Μόνο που η τηλεοπτική εκτόνωση του πάθους για ηθική αποκατάσταση συντελεί στην
κατασκευή της εικόνας μιας ψευδο-«καθαρής» κοινωνίας, η οποία καλύπτει φυσικά
τα πάθη και τις σχέσεις εξουσίας και καταπίεσης που οδηγούν, κάτω από
ορισμένες συνθήκες, ως τα δολοφονικά ξεσπάσματα. Όσο για τους ανθρώπους που
οδηγούνται ως αυτά, τους αντιμετωπίζουμε σαν να φύτρωσαν από το πουθενά, σαν
να μπορούμε να απαλλαγούμε απ’ αυτούς με εγχείρηση και να επιστρέψουμε στον
πρότερο ήρεμο και έντιμο βίο χωρίς κόστος.

Τα τηλεθεάματα μάλιστα που επιμένουν στο καθημερινό σόου της αδικίας και του
Κακού (εκτός από δελτία ειδήσεων και πρωινές ενημερωτικές εκπομπές, π.χ.
«Σήμερα με την Άννα», που δεν έχει αφήσει έγκλημα και δίκη την οποία να μην
παρουσιάσει), αναδεικνύουν τα τηλεοπτικά προτερήματα της διαφθοράς, που είναι
τα αποτελέσματά της, η δυστυχία την οποία επιφέρει σε ανθρώπους, συσκοτίζοντας
το γεγονός ότι ούτε στο ελάχιστο μπορούν να την περιορίσουν, καθώς ο θρίαμβός
της είναι αυτή η καθημερινή δήθεν διαφάνειά της, που συντηρεί τις νοοτροπίες
για την αναπαραγωγή της.