ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Απρόσιτο

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Κυριάκος Τοσουνίδης, Διβόλη 23,
Θεσσαλονίκη, γράφει:

«Όπως γνωρίζετε, αποκτήσαμε κι εμείς εδώ, οι Θεσσαλονικείς, το Μέγαρό μας:
ένα, ομολογουμένως, εξαίρετο αρχιτεκτονικά κτίριο, αισθητικά άψογο, για την
προαγωγή της μουσικής μας καλλιέργειας.

Έλα, όμως, που οι διευθύνοντες έχουν ιδιάζουσα άποψη για τον ρόλο που πρέπει
να διαδραματίσει το Μέγαρο Μουσικής στα μουσικά δρώμενα της “συμπρωτεύουσας”!
Θέλουν να το καταστήσουν ένα ελιτίστικο κέντρο συνάντησης των εχόντων. Δείτε
τις τιμές και βγάλτε τα συμπεράσματά σας: 30.000 δρχ. – 22.000 δρχ. – 15.000
δρχ. – 9.000 δρχ. και τα φοιτητικά 5.000 δρχ. (Αλήθεια, θα ήταν σωστό,
εξηντάρης και πλέον, να γραφτώ σε καμιά πανεπιστημιακή σχολή, για να
εξασφαλίσω ένα φοιτητικό εισιτήριο; Κι αν ακολουθήσουν την ίδια τακτική κι
άλλοι, τότε τι θα γίνει;).

Πείτε μου εσείς, μ’ αυτές τις τιμές των εισιτηρίων, ποιος εργαζόμενος,
δημόσιος ή ιδιωτικός υπάλληλος (οι συνταξιούχοι αποκλείονται, έτσι κι αλλιώς)
μπορεί να πλησιάσει το κατώφλι της εισόδου του Μεγάρου;

Δεν θα είχα αντίρρηση νά ‘ταν και διπλάσιες ή τριπλάσιες οι τιμές των
εισιτηρίων, αν αυτοί, οι ίδιοι πάντοτε, οι έχοντες, είχαν αναλάβει τα έξοδα
της κατασκευής του κτιρίου. Έλα, όμως, που το Μέγαρο Μουσικής έγινε με χρήματα
του Δημοσίου, δηλαδή του φορολογούμενου λαού. “Ευφυέστατη” αντίληψη
κατασκευής. Κτίζω, με χρήματα του Δημοσίου, πολυδάπανα κτίρια για να τα
απολαμβάνουν οι λίγοι, οι “εκλεκτοί”.

Και μένω με την απορία: γιατί να ξοδευτούν πάνω από 14 δισεκατομμύρια, αφού
είναι απαγορευτική η είσοδος για τη μέγιστη πλειονότητα του λαού της πόλης;
Δεν είναι πρόκληση; Άλλος να πληρώνει ­ ή τουλάχιστον να σηκώνει το μεγαλύτερο
βάρος ­ κι άλλος να απολαμβάνει; Πολιτισμός με αποκλεισμούς δεν γίνεται.
Πολιτισμός για τους λίγους, τους ελάχιστους, δεν είναι πολιτισμός. Ήθελα νά
‘ξερα τι λέει ο ευφυής υπουργός μας, ο συμπολίτης μας, ο δημιουργός του
αξιόλογου έργου. Συμφωνεί; Αν όχι, ­ και πιστεύω ότι δεν συμφωνεί ­ ας ανοίξει
την κάσα του υπουργείου του και να ενισχύσει το Μέγαρο Μουσικής. Να το
καταστήσει σχολειό, φορέα της μουσικής καλλιέργειας των πολλών».

Αλληλογραφία

Άρη Βασματζή, Αθήνα: Καθυστερημένη απάντηση, αλλά επιβεβλημένη:
Δημοσιεύουμε όλες τις επιστολές, χωρίς σχόλια. Δεν συνηθίζεται το σχόλιο «εις
τοιαύτας περιπτώσεις», όπως ισχυρίζεστε. Στείλτε κι εσείς μια επιστολή, που θα
λέει ό,τι πιστεύετε, και θα δημοσιευθεί. Αρκεί να μη σκοντάφτει στην ποινική νομοθεσία.