ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΤΣΑΚΝΗΣ «Καταλάγιασε πια ο θυμός μου»

Διονύσης Τσακνής: «Μεγάλωσα, τι να κάνουμε, να το κρύβουμε; Να βάφουμε το μαλλί, δηλαδή; …Το χαίρομαι να βλέπω τα παιδιά να μεγαλώνουν, χαίρομαι να νιώθω κι εγώ ότι μεγαλώνω ωραία»

Ο Διονύσης Τσακνής είχε πάντα τον τρόπο του με τις λέξεις. Μόνο που αυτήν τη
φορά αφήνει την ευφράδειά του να εξαντληθεί στις συνεντεύξεις και στα
δημοσιογραφικά του κείμενα και δίνει τον πρώτο… λόγο στον Κώστα Τριπολίτη, ο
οποίος είχε να εμφανιστεί στη δισκογραφία από την εποχή του «Ανεμολόγιου»
(τουτέστιν μία δεκαετία).

Οι «Γέφυρες» (Nitro) που θα δούμε στα δισκοπωλεία από τις 29 Απριλίου είναι
ένας δίσκος που – το λιγότερο – θα συζητηθεί. Πρώτον, γιατί περιέχει στίχους
που όλο και πιο σπάνια εμφανίζονται στην ελληνική δισκογραφία. Δεύτερον, γιατί
ο Διονύσης Τσακνής απελευθερώθηκε (όπως φαίνεται) από την εικόνα του
«ηλεκτρικού τροβαδούρου» που προέτασσε στους προσωπικούς του δίσκους και
εμφάνισε ολοκάθαρα όλες τις συνθετικές του πλευρές, οδηγούμενος από το αίσθημα
των στίχων. Τρίτον, έχοντας απόλυτη επίγνωση των φωνητικών του δυνατοτήτων –
«λαϊκά τραγούδια δεν μπορώ να τραγουδήσω» – εμπιστεύτηκε τα τραγούδια στους
κατάλληλους τραγουδιστές. Αποτέλεσμα;

Έχουμε στα χέρια μας έναν εξαιρετικό δίσκο που περιέχει από ηλεκτρικές
μπαλάντες μέχρι και δημοτικοφανή άσματα, καθαρά λαϊκά κομμάτια αλλά και
τραγούδια που παραπέμπουν στο ελληνικό θέατρο βασισμένα στις «έντεχνες»
ενορχηστρώσεις μικρού συμφωνικού σχήματος. Όσο για τις φωνές; Από τον Δημήτρη
Μητροπάνο, τον «παραδοσιακό» Γιώργο Μεράντζα και τον Κώστα Μακεδόνα μέχρι τον
Σταμάτη Κραουνάκη και τη μουσικοθεατρική του ομάδα «Σπείρα Σπείρα» και τον
Φίλιππο Πλακιά. Στις ηλεκτρικές μπαλάντες – που ωστόσο αποφεύγουν επιμελώς τα
άγρια σόλι και γενικά τις «επιθετικές» ενορχηστρώσεις – ο ίδιος ο Διονύσης
Τσακνής.

«Κανένας δεν μπορεί να πει ότι δεν αναγνωρίζει τον Διονύση Τσακνή σ’ αυτόν τον
δίσκο. Είναι σαν να λέω: “Θέλετε μια ταυτότητα για το ποιος ήμουν τόσα χρόνια;
Να τη λοιπόν. Είμαι αυτός που γνωρίσατε, αλλά νομίζω ότι πήγα κι ένα βήμα
παραπέρα”».

Ο λαϊκός Τσακνής ή ο Τσακνής που «έπαιζε» με τις μεγάλες ορχήστρες, παρ’
ότι υπήρχε σε δίσκο, δεν έβγαινε πολύ προς τα έξω…

«Απλά, δεν έβγαινε στους προσωπικούς μου δίσκους. Όμως αν πάρει κανείς μια μια
τις δουλειές που έχω κάνει, τα “Φώτα Παρακαλώ”, “Ο Μπαλαμός”, “Το τελευταίο
Αντίο”, “Business στα Βαλκάνια”, “Χωρικά Ύδατα” και αρκετά άλλα, λαϊκά,
ορχηστρικά, θεατρικά, κινηματογραφικά και τηλεοπτικά, θα δει ότι είναι η μισή
μου δισκογραφία. Αυτήν τη φορά λοιπόν αποφάσισα να κάνω ένα δίσκο χωρίς σχέδιο
και να αφεθώ εκεί που με πάει ο στίχος του Κώστα Τριπολίτη».

Ο θυμός σου, είπες, έχει κατασταλάξει, είσαι πλέον 47 ετών και δεν έχεις
ανάγκη να υπογραμμίζεις την εικόνα που έφτιαξες. Συγγνώμη, αλλά γιατί να είναι
κάποιος στη θέση σου θυμωμένος; Είσαι ένας ευκατάστατος αστός, καταξιωμένος
στη δουλειά σου…

«Εννοείς ότι θα έπρεπε να να ταυτίζω την ευτυχία με την οικονομική μου
ευμάρεια; Ή τα ιδεολογικά μου πιστεύω με την οικονομική μου κατάσταση; Κατ’
αρχήν δεν είμαι Κροίσος. Αν σταματήσω για λίγους μήνες να κάνω τη δουλειά μου
δεν θα διαφέρω από έναν νέο άνεργο. Μην ξεχνάς ότι έχω τέσσερα παιδιά. Όμως
αυτό δεν κόβει τη διάθεσή μου να συγκρουστώ – πράγμα που κάνω είτε μέσα από
την εφημερίδα όπου αρθρογραφώ είτε μέσα από τα τραγούδια. Αυτά τα τραγούδια,
κυρίως στιχουργικά, δεν είναι τραγούδια για βολεμένους, είναι κομμάτια
κατασταλαγμένων απόψεων. Νομίζω ότι το “Πρόεδρε, ο κόσμος πεθαίνει” είναι ένα
τραγούδι δεκαετίας – τουλάχιστον. Ο Τριπολίτης έχει έναν τόσο περιεκτικό λόγο
που εγώ θα χρειαζόμουν δέκα τραγούδια για να πω αυτά που λέει. Ο καθένας μας
έχει λόγους να αγανακτεί, να θυμώνει και να συγκρούεται. Αλλά αυτός ο θυμός
δεν είναι ο θυμός ενός εφήβου, είναι ο θυμός ενός ώριμου ανθρώπου…»

«Χαίρομαι που μεγαλώνω ωραία»

Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι αυτό το «να σκέφτεσαι περισσότερο και να μιλάς
λιγότερο» μπορεί να είναι μια έμμεση παγίδα για το τραγούδι; Ότι μπορεί να
χάνεται σιγά σιγά ο αυθορμητισμός και η αμεσότητα;

«Όχι δεν σημαίνει ότι χάνεται η αμεσότητα. Όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν
μπορώ να μιλήσω εκ μέρους του Κώστα Τριπολίτη, δεν μπορώ να ερμηνεύω τον
ποιητή. Ως αποδέκτης αυτών των στίχων λέω ότι είναι άμεσοι, αιχμηροί,
καταγγελτικοί. Στίχοι που σε κινητοποιούν. Αλλά ακόμη και τα δύο δικά μου
τραγούδια που συμπεριλαμβάνονται στον δίσκο δεν είναι τα θυμωμένα τραγούδια
που με γνώρισε ο κόσμος πριν από 15 χρόνια. Μεγάλωσα, τι να κάνουμε, να το
κρύβουμε; Να βάφουμε το μαλλί δηλαδή; Εδώ ο μεγάλος μου ο γιος μού ρίχνει ένα
κεφάλι. Και το χαίρομαι, ξέρεις, να βλέπω τα παιδιά να μεγαλώνουν, χαίρομαι να
νιώθω κι εγώ ότι μεγαλώνω ωραία».

Δεν σε φοβίζει αυτό;

«Γιατί να με φοβίζει; Όσο νιώθω καλά με τον εαυτό μου, με τη δουλειά μου δεν
με φοβίζει καθόλου. Έχεις δει τον Έρικ Κλάπτον τι ωραίος που είναι με τα
γκρίζα του μαλλιά; Το ροκ κατά τη γνώμη μου δεν γερνάει ποτέ. Ωριμάζει. Εκείνο
που είναι δράμα είναι το ποπ και το χέβι μέταλ. Εκεί είναι για κλάματα…»

Και το κοινό των 18 των 20 ετών; Αυτό το κοινό δεν σε ενδιαφέρει πια;

«Και βέβαια με ενδιαφέρει. Και ούτε είπε κανείς ότι αυτές οι ηλικίες
εξαφανίστηκαν από τις συναυλίες μου. Αν μείνει όμως κάποιος δέσμιος της
εικόνας που έχει δημιουργήσει, πάει, χάθηκε, αυτοευνουχίστηκε. Εγώ απλά
χρησιμοποιώ τα εκφραστικά εργαλεία που υπαγορεύονται από τις ανάγκες των
τραγουδιών. Αλίμονο αν έγραφα για να αρέσω ειδικά σ’ αυτές τις ηλικίες».