Απ’ τα Ιεροσόλυμα στην Ιερουσαλήμ

Στη σκηνή της πραγματικής Ιστορίας, που μοιάζει περισσότερο με αρχαία τραγωδία
και με τον Σαίξπηρ παρά με Μπρεχτ, συνεχίζουν να σκοτώνονται ώς τη στιγμή που
θα πιστέψουν ότι κέρδισαν ό,τι δίκαια διεκδικούσαν.

Αυτό που συμβαίνει στην Παλαιστίνη έχει τα χαρακτηριστικά της τραγωδίας. Και
οι τραγωδίες είναι πολύ σοβαρές υποθέσεις για να μπορούμε να τις εμπιστευθούμε
σε πολιτικούς ή στρατιωτικούς.

Σίγουρα στις μέρες που ζούμε δεν ενδιαφέρει τόσο η Ιστορία όσο οι επείγουσες
υποθέσεις του παρόντος. Δεν ενδιαφέρει τόσο ότι για πολλές δεκαετίες το κράτος
του Ισραήλ ήταν επικηρυγμένο από το περιβάλλον του – «Σάλμαν Ρούσντι της Μέσης
Ανατολής» το αποκαλεί ο Άμος Οζ – ούτε οι λόγοι για τους οποίους ο σιωνισμός
του Μπεν Γκουριόν μεταλλάχθηκε στον σιωνισμό του Αριέλ Σαρόν.

Δεν ενδιαφέρει καν αν οι υπόλοιποι Άραβες ήταν οι πρώτοι που άφησαν
ξεκρέμαστους τους Παλαιστίνιους. Για «προφανείς πολιτικούς λόγους» θα πουν
πολλοί. Για φαντασθείτε όμως αν, τηρουμένων των αναλογιών, η Ελλάδα του ’22
άφηνε ξεκρέμαστους τους Μικρασιάτες πρόσφυγες για «προφανείς πολιτικούς
λόγους», για να παίζει το χαρτί της εκκρεμότητας με την Τουρκία;

Σήμερα το μόνο που ενδιαφέρει είναι να κλείσει ο κύκλος του αίματος.

Μπαίνω στη θέση του Παλαιστίνιου ποιητή Μαχμούντ Ντάρβις που έκανε
έκκληση μεσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σε όλον τον διανοούμενο κόσμο για να
βοηθήσει στην αναχαίτιση της σφαγής, όπως μπαίνω και στη θέση του κατοίκου της
Ιερουσαλήμ που έχασε κάποιον δικό του επειδή απλώς είχε πάει στη γειτονική
πιτσερία τη στιγμή που κάποιος άνθρωπος-βόμβα είχε αποφασίσει να χτυπήσει.

Κι αυτό όχι χάριν αντικειμενικότητας, ούτε της εν γένει θέσης ότι είμαι υπέρ
της ειρήνης, ως άλλη Τζέιν Φόντα παρά τω Χο Τσι Μινχ. Είναι γιατί ξέρω ότι δεν
έχω εγώ το δικαίωμα να αποφασίσω ποιος είναι ο αθώος και ποιος είναι ο ένοχος.
Τη χειρότερη υπηρεσία που μπορώ να προσφέρω στην ειρήνη είναι να παραστήσω εγώ
τον κριτή της Ιστορίας, όπως ακούω να γίνεται καθημερινά γύρω μου.

Σοφά η αντιπροσωπεία του Διεθνούς Κοινοβουλίου των Συγγραφέων που επισκέφθηκε
την Παλαιστίνη δεν δέχθηκε να προσυπογράψει τη θέση του Σαραμάγκου που
συνέκρινε το σημερινό Ισραήλ με τους ναζί.

Αν στα Βαλκάνια περισσεύει η Ιστορία, στην Παλαιστίνη περισσεύουν οι
θρησκείες. Όλοι έχουμε την τάση να αντιμετωπίζουμε την Ιερουσαλήμ, την πόλη
του 21ου αιώνα, ως Ιεροσόλυμα, ως το προσκύνημα των αιώνων που απαιτεί από μας
κάποια ομολογία πίστεως. Και ξεχνάμε ευχαρίστως ότι κάθε ομολογία πίστεως
αφαιρεί ένα κομμάτι από την ελευθερία των πνευματικών μας δικαιωμάτων.

Λες και δεν βλέπουμε ότι εκεί κάτω, στην Παλαιστίνη όπως κι αλλού, το παρόν
μας εκβιάζει να του εκχωρήσουμε τα δικαιώματα αυτής της ελευθερίας.

Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος είναι συγγραφέας