Διαστάσεις Η αλαζονεία της αρπαγής

Το έχει γράψει ο Οκτάβιο Πας: «Σε έναν κόσμο κλειστό και χωρίς διέξοδο, σε
έναν κόσμο όπου όλα είναι θάνατος, το μόνο που αξίζει είναι ο θάνατος».

«Ο Πάουελ είπε ΝΑΙ σε ένα παλαιστινιακό κράτος». «Άρα το Ιράκ είναι καταδικασμένο» (σκίτσο από τη Ρεπούμπλικα)

«Η Δυτική Όχθη και η Λωρίδα της Γάζας έχουν αποσυντεθεί και τεμαχιστεί,
θυμίζοντας ένα ύφασμα φτιαγμένο από ανισομεγέθη κομμάτια. Συρματοπλέγματα
περιβάλλουν τόσο τους οικισμούς των εποίκων και τα μεθοριακά φυλάκια όσο και
τις περιοχές που υποτίθεται ότι ελέγχονται από την Παλαιστινιακή Αρχή:
προστατεύουν και αποκλείουν, ενώνουν χωρισμένες ζώνες και χωρίζουν συνεχόμενες
ζώνες, σχηματίζουν έναν λαβύρινθο νησιών που μαγνητίζονται και απωθούνται».

Έτσι περιγράφει ο Χουάν Γκοϋτισόλο αυτά που είδε την περασμένη εβδομάδα στο
ταξίδι που έκανε στο Ισραήλ και την Παλαιστίνη με αντιπροσωπεία του Διεθνούς
Κοινοβουλίου Συγγραφέων. Στη διαδρομή από τη Ραμάλα προς τη Γάζα – γράφει ο
Ισπανός συγγραφέας στην Ελ Παΐς – το τοπίο των οικισμών, κτισμένων πάνω
στα ερείπια των παλαιστινιακών χωριών, προκαλεί σύγχυση στον άπειρο επισκέπτη,
που μπερδεύει το «μέσα και το έξω». Για να φθάσει κανείς στους προσφυγικούς
καταυλισμούς του Χαν Γιούνις και της Ράφα, πρέπει να περάσει από το συγκρότημα
οικισμών του Γκους Κατίφ. Το συγκρότημα αυτό, με την τεράστια στρατιωτική του
βάση, δεν φιλοξενεί μόνο υπόστεγα αεροσκαφών, στρατώνες, αποθήκες, γιγαντιαία
ραντάρ, μπουλντόζες, παρατηρητήρια και οχήματα παντός καιρού, αλλά και
τουριστικές μονάδες, ξενοδοχεία και παραλίες αποκλειστικής χρήσης από τους
εποίκους. Τα επτά τελευταία χρόνια, ο οικισμός αυτός δεν έχει σταματήσει να
επεκτείνεται: η δύναμη κατοχής έχει ανατινάξει πολυάριθμα σπίτια και έχει
ξεριζώσει εκατοντάδες δέντρα. Η γη στην οποία συνωστίζονται πάνω από ένα
εκατομμύριο Παλαιστίνιοι συρρικνώνεται συνεχώς. Οι έποικοι που καταλαμβάνουν
το 40% του γόνιμου εδάφους της Λωρίδας της Γάζας δεν ξεπερνούν τους τρεις
χιλιάδες…

Αυτό το σύστημα, που ακολουθούν με ζήλο την τελευταία δεκαετία όλες οι
ισραηλινές κυβερνήσεις, δεν αποσκοπεί τόσο στην ασφάλεια της χώρας όσο στη
συλλογική τιμωρία ενός ολόκληρου λαού. Και δεν μπορεί να περιγραφεί παρά με
μια λέξη: απαρτχάιντ. Η διαφορά της σημερινής σύγκρουσης από τις προηγούμενες,
επισημαίνει ο Νιγηριανός Νομπελίστας Ουόλε Σογίνκα (που ανήκε κι αυτός στην
αντιπροσωπεία), έγκειται στην αλαζονεία της αρπαγής. Η γη δεν είναι
αντικείμενο πολυτελείας. Υπάρχει ένας συναισθηματικός δεσμός ανάμεσα στον
κόσμο και τη γη του. Όταν αρπάζουν από κάποιον τη γη, τα αισθήματα που
προκαλούνται δεν μπορεί να συγκριθούν μ’ εκείνα του ανθρώπου που του κλέβουν
το αυτοκίνητο. Η γη ήταν, για παράδειγμα, το κλειδί του πολέμου κατά της
αποικιοκρατίας στην Κένυα. Οδήγησε στο κίνημα Μάου Μάου. Αυτού του τύπου η
αποικιοκρατία, όπου η ξένη δύναμη καταλαμβάνει γη, συναντά πάντα λυσσαλέα
αντίδραση.

Η χθεσινή δέσμευση του προέδρου Μπους υπέρ του σχεδίου Μίτσελ, που συνδέει την
ειρήνη με τη διακοπή του εποικισμού, αφήνει να περάσει μέσα από το σκοτάδι μια
ακτίνα ελπίδας.