Δρόμοι

Το βάθος…

… της ντροπής, όπως θα το έλεγε ο Πίντερ, είναι μερικές φορές απύθμενο. Στα
Βαλκάνια, χιλιάδες αθώοι άνθρωποι, Σέρβοι και αλβανόφωνοι, θα ήταν σήμερα
ζωντανοί, αν οι ηγέτες της Δύσης δεν είχαν κλωτσήσει τις ευκαιρίες που τους
είχαν δοθεί για ειρήνη. Οι δύο από εκείνες τις ευκαιρίες ήταν στις συνομιλίες
του Ραμπουγέ. Μα όταν οι Σέρβοι ήταν έτοιμοι να τα δώσουν σχεδόν όλα, οι
ΝΑΤΟϊκοί τούς ζήτησαν τα πάντα: δηλαδή την κατάλυση της κυριαρχίας της χώρας
τους, προκειμένου η διεθνής κοινότητα να προστατεύσει τα δικαιώματα των
αλβανοφώνων. Στο τέλος, αυτή την κατάλυση την πέτυχαν με τη βία.

Τρία χρόνια αργότερα…

… πάνω – κάτω το ίδιο σκηνικό στη Μέση Ανατολή. Το Ισραήλ του Σαρόν
επικαλείται την κυριαρχία του σε εδάφη που δεν του ανήκουν ­ σύμφωνα με όλα τα
μετά το 1967 ψηφίσματα του ΟΗΕ ­ για να αρνηθεί την ανάπτυξη διεθνούς
ειρηνευτικής δύναμης στην περιοχή. Τα δικαιώματα του παλαιστινιακού λαού
παραβιάζονται κατάφωρα, αλλά οι ηγέτες της Δύσης περιορίζονται σε φραστικές
«επεμβάσεις».

Τα σκέλη…

… του άξονα του Κακού άραγε ποια είναι; Σε αυτόν τον προβληματισμό μάς είχε
βάλει ο πρόεδρος Μπους να εξαντλούμε τη σκέψη μας και να αναζητούμε μαζί του
τρομοκράτες στα πέρατα της Γης. Και πάνω που είχαμε πέσει σε βαθιά
περισυλλογή, άξαφνα μας φανέρωσαν την αλήθεια: Τους βρήκαμε τους τρομοκράτες
και είναι οι Παλαιστίνιοι. Το παλαιστινιακό απελευθερωτικό κίνημα είναι ένα
εκκολαπτήριο τρομοκρατών. Και είναι λοιπόν φυσικό στα παλαιστινιακά εδάφη να
μη μείνει λίθος επί λίθου. Σίγουρα σε αυτά τα συμπεράσματα κατέληξαν από
κοινού ο πρόεδρος Μπους και ο Σαρόν κατά την πρόσφατη συνάντησή τους στην
Ουάσιγκτον. Μετά την επιστροφή του, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός καταπιάστηκε
αμέσως με την εξόντωση των τρομοκρατών.

Οι πρόσφυγες…

… Παλαιστίνιοι, οι οποίοι είναι τέσσερα εκατομμύρια και είναι σπαρμένοι στις
χώρες της περιοχής, είναι η βασική αιτία που το παλαιστινιακό ζήτημα δεν
μπορεί να βρει ειρηνική λύση. Οι Παλαιστίνιοι, που σήμερα είναι τρία
εκατομμύρια στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα, δεν μπορούν να κάνουν χωρίς αυτούς.
Όμως, οι Ισραηλινοί, που είναι πέντε εκατομμύρια (συν ένα εκατομμύριο
Παλαιστίνιοι που ζουν στο Ισραήλ), δύσκολα θα δεχθούν την επιστροφή των
προσφύγων. Σήμερα, το 53% από τα περίπου εννέα εκατομμύρια του πληθυσμού του
Ισραήλ, της Δυτικής Όχθης και της Γάζας είναι Εβραίοι. Μέχρι το 2010, λόγω
χαμηλής γεννητικότητας, οι Εβραίοι θα είναι μειοψηφία, σύμφωνα με τους
υπολογισμούς του Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ. Δεν είναι λοιπόν μόνο η
τρομοκρατία που τους κάνει να μην αισθάνονται ασφαλείς, αλλά και οι αριθμοί.
Γι’ αυτό, πολλοί από αυτούς εύκολα υποκύπτουν στις απλοϊκές «λύσεις» της ωμής
βίας του Σαρόν και ακόμη πιο εύκολα ξεχνούν τις άλλες, τις πιο δύσκολες αλλά
πιο ελπιδοφόρες λύσεις, για τις οποίες έδωσε τη ζωή του ο Γιτζάκ Ράμπιν.