Αφιερωμένο εξαιρετικά

Έχω και τη Μαριλίτα:

– «Εγώ, Σταμάτη μου, πηγαίνω λαϊκή».

– «Μπράβο, κορίτσι μου, κρατάς την παράδοση».

– «Άλλο λέω. Που είναι όλα ίδια. Παλιά, τι παλιά δηλαδή, τώρα προσφάτως επί
ΠΑΣΟΚ. Πόσο είναι, είκοσι χρόνια; Δεν είναι παραπάνω. Μέχρι χθες, λοιπόν,
πήγαινα στον πάγκο με τις ντομάτες, διάλεγα άλλη ζουμερή άλλη στρουμπουλή,
άλλη στραβοχυμένη, πήγαινα στις μελιτζάνες η μια έτσι η μια αλλιώς…».

– «Καθεμιά την προσωπικότητά της».

– «Αυτό, που είσαι έξυπνος και ειρωνεύεσαι τους απλούς ανθρώπους του λαού τι
να σου πω!».

– «Για τη λαϊκή να μου πεις που είναι όλα ίδια».

– «Ναι. Τι φοβερό πράγμα είναι αυτό, τι ανάτριχο. Βλέπεις όλες τις μπανάνες,
τις πατάτες, τα αγγούρια, τα αχλάδια, τα μήλα, τα κρεμμύδια, όλα ίδια. Σαν να
βγήκανε από καλούπι. Όλα κλωνοποιημένα. Δεν ξεχωρίζεις τίποτα. Τι ήταν αυτό;».

– «Ποιο αυτό;».

– «Δεν άκουσες κάτι σαν υπόκωφο; Σαν εκπυρσοκρότηση, σαν σιγαστήρα;».

– «Ναι κάτι σαν… η τηλεόραση… κλείσ’ την κι αυτή… να την κλείσω;».

– «Όχι άσ’ τη για παρηγοριά… Αυτά έλεγα και στο Λενάκι…».

– «Τι κάνει; Άλλαξε λέει τηλέφωνο…».

– «Το ‘χω να στο δώσω… αλλά το ‘χω στο κινητό, δεν το θυμάμαι απέξω. Παλιά
το τι τηλέφωνο θυμόμουνα! Τώρα που τα ‘χω βάλει στο κινητό δεν θυμάμαι ούτε
της κόρης. Ό,τι τηλέφωνο να μου πεις, ίδιο μου φαίνεται. Όλα ίδια. Νάτο…
νάτο».

– «Ποιο;».

– «Το υπόκωφο».

– «Ναι, στην τηλεόραση είναι. Κάτι σκοτώνονται πάλι. Στην Παλαιστίνη. Κοίτα
αίματα».

– «Όχι, παιδί μου, ποια Παλαιστίνη. Ο διαιτητής είναι μες στα αίματα…».

– «Δεν είναι ο διαιτητής. Αφού είναι ριάλιτι».

– «Α, ναι, είναι αυτός που τον έπιασε η γυναίκα του με την καντηλανάφτισσα της
Αγια-Σωτήρας. Και του κατέβασε τη μούρη… Δε βαριέσαι… ίδια… όλα ίδια».