ΜΑΤΙΕΣ Τα υπέροχα!

Τέσσερις μέρες πέρασαν από την εκδήλωση για τον Μπιθικώτση στο Στάδιο Ειρήνης
και Φιλίας, αλλά εγώ εξακολουθώ να είμαι εκεί. Και όχι αδικαιολόγητα, πιστεύω:
ήταν η πρώτη φορά, ύστερα από πάρα πολλά χρόνια, που πλημμύριζε ασφυκτικά ένα
γήπεδο, για να τιμηθεί για την προσφορά του ένας μεγάλος τραγουδιστής. Ένας
τραγουδιστής, όχι από τους «πλαστικούς ερμηνευτές», που παράγει η εμπορική
τηλεόραση, αλλά από τους ατόφιους, τους γνήσιους. Τους καλλιτέχνες που είναι
δεμένοι με τον λαό και το τραγούδι του, εδώ και μισόν αιώνα!

Τρεις ώρες πριν κατεβώ στο Φάληρο για τη συναυλία, η Ηλέκτρα, φίλη της κόρης
μου, μεγαλωμένη κι αυτή με τις νάιλον «επιτυχίες» της TV, με ρωτούσε να της πω
ποια σπουδαία τραγούδια έχει ερμηνεύσει ο Μπιθικώτσης. Αναφέρθηκα σε καμιά
εικοσαριά. Γνώριζε τα μισά, αλλά κι αυτά όχι πολύ καλά. (Αφήνω που είχε και…
αντιρρήσεις, τη μια για τη μουσική, την άλλη για τους στίχους!). Όταν, όμως,
εμφανίσθηκαν στην εξέδρα η Χαρούλα, ο Νταλάρας, ο Πάριος, ο Παπακωνσταντίνου,
ο Μητροπάνος κ.λπ. και άρχισαν να τραγουδούν Μπιθικώτση και Θεοδωράκη,
Μπιθικώτση και Ξαρχάκο, Μπιθικώτση με Μούτση και Σπανό, γύρισε ­ καθόταν δίπλα
μου ­ και μου ψιθύρισε: «Μα, αυτός έχει τραγουδήσει όλο το ελληνικό τραγούδι!
Και το καλύτερο!». Και ύστερα: «Περνάω μια από τις ωραιότερες βραδιές της ζωής
μου! Δεν θέλω να τελειώσει η γιορτή…».

Έτσι ένιωσαν σίγουρα και όλοι οι άλλοι νέοι ­ γιατί νέοι, κυρίως, πήγαν στο
Στάδιο ­ που κατέκλυσαν τις κερκίδες. Ήρθαν σε επαφή, μερικοί για πρώτη φορά,
με ό,τι σπουδαιότερο έχει παρουσιάσει το ελληνικό τραγούδι, στον εικοστό
αιώνα. Και μαγεύτηκαν! Και αντιλήφθηκαν ότι τα «σουξέ» που τους σερβίρουν σε
σελοφάν, χάρτινες τραγουδίστριες και πέτσινοι τραγουδιστές, δεν έχουν σχέση μ’
αυτό τον τόπο, με τους πατεράδες τους, με τη ζωή τους. Γι’ αυτό και
χειροκροτούσαν συνεχώς! Αποθεώνοντας τους ερμηνευτές και, μέσω αυτών, τους
δημιουργούς.

Ήμουν ομιλητής στην εκδήλωση. Είπα ότι «ο Μπιθικώτσης είναι ο μεγαλύτερος εν
ζωή λαϊκός τραγουδιστής. Χωρίς τις ερμηνείες του Γρηγόρη δεν θα είχαν φτάσει,
ίσως, ώς το τελευταίο χωριό της πατρίδας μας κι ώς τα πέρατα του κόσμου, το
“Άξιον Εστί”, η “Ρωμιοσύνη”, ο “Επιτάφιος” και όλα τα άλλα μεγάλα τραγούδια,
του Θεοδωράκη, του Ξαρχάκου, του Σπανού, του Μούτση, του Κουγιουμτζή και τόσων
άλλων». Οι συνομήλικοί μου γνώριζαν αυτή την αλήθεια. Οι νέοι ζούσαν το παρόν.
Με τους μαθητές του Μπιθικώτση. Και καταλάβαιναν. Και παραληρούσαν!

Θέλω να σφίξω το χέρι, και αποδώ, του Ε. Βενιζέλου, του Γ. Πανταγιά και της
Άννας Νταλάρα, πρωτίστως, που σήκωσαν στους ώμους τους την εκδήλωση. Και να
ευχηθώ «πάντα τέτοια». Πάντα πρωτοβουλίες ευγενείς, για να τιμώνται οι
καλλιτέχνες που άφησαν βαθιά τα χνάρια τους στο τραγούδι. Μια τέχνη λαϊκή και
σπουδαία. Που δοξάστηκε στη χώρα μας.