Για το «Μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα»

Το άρθρο του κ. Γιάννη Χάρη «Μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα», που δημοσιεύτηκε
στα «ΝΕΑ» στις 2 Μαρτίου, σχολιάζουν πολλοί αναγνώστες μας. Η κ. Σ.
Λαμπροπούλου, ερευνήτρια του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Φλωρεντίας, γράφει:

«Τι σημαίνει “είναι προελληνικές λέξεις”, δεν είναι της ελληνικής γλώσσας.
Γιατί; Πού είναι οι Προέλληνες; Δεν είναι το αίμα μας, μέσα στις φλέβες μας,
δεν ακούει τους σφυγμούς του, γιατί δεν πρέπει να λέμε όσα αυτοί έλεγαν; Τι
σημαίνει η λέξη “χιτών” είναι φοινικική. Μήπως το είδε γραμμένο στη Φοινίκη;
Τι αποδείξεις έχει; Η Φοινικική μάς παραδόθηκε γραπτή, προφορική, σε
επιγραφές, σε περγαμηνές, σε χαράγματα, σε βράχους, σε πέτρες, σε χαλίκια;

Πού την βρήκε, ποιος την μετέφερε, ποιος την παρέδωσε;».

Για το ίδιο άρθρο η κ. Ε. Κορωνάκη-Τσοτανίδου, από την Ξάνθη, παρατηρεί:

«Όταν ανοίγουμε το ελληνικό λεξικό στη λέξη κεφτές και διαβάζουμε προέλευση
τουρκική, ενώ ανάλυση γλωσσολόγων την φέρει προερχόμενη από τη βυζαντινή
κοπτόν (κρέας), και πόσες εκατοντάδες άλλες σ’ αυτήν την κατηγορία του
αντιδανείου, τι θα απαντούσατε κ. Χάρη;;; Ενδιαφέρον αλήθεια για τους
γλωσσολόγους».

Ο κ. Κώστας Μελάς σημειώνει:

«Το να περιγράφει κανείς μια πραγματικότητα, η οποία αφορά στην ολοένα και
μεγαλύτερη χρήση ξένων λέξεων, δεν σημαίνει απαραίτητα την εξαφάνιση της
ελληνικής γλώσσας. Δείχνει όμως κάτι. Κανείς δεν μίλησε για αφελληνισμό ή
εξαγγλισμό της γλώσσας μας, τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που αποδίδεται από
τον κ. Χάρη».

Από την πλευρά της, η κ. Μάρα Μαρτίνη, γράφει:

«Δεν έχει τίποτε να γράψει για τις ομηρικές λέξεις που χιλιάδες χρόνια
νοηματοδοτούν και ηθοποιούν τον ελληνικό πολιτισμό; Λέξεις όπως: έρως, λόγος,
αρμονία, θυμός, κεραυνός, αναπνέω, άνθος, άνεμος, δώρον, χώρος και χρόνος».

Τέλος, ο κ. Δημήτριος Π. Δημόπουλος, σημειώνει:

«Πολλές από τις αναφερόμενες σαν “ξένες” λέξεις της ελληνικής γλώσσας είναι
πράγματι ελληνικότατες, αλλά ο χώρος δεν επαρκεί για την παρουσίαση καθεμιάς
ξεχωριστά. Ας δεχθούμε όμως ότι, όχι μόνον 50, αλλά 500 ξένες λέξεις έχουν
παρεισφρήσει στο ελληνικό λεξιλόγιο (που βέβαια δεν θα τις βρει κανείς ούτε
“με το ντουφέκι”) ή ακόμη και 5.000 ξένες λέξεις. Αυτό θα αντιστοιχούσε σε
λιγότερο από 1% του ελληνικού λεξιλογίου, το οποίο απαρτίζουν, ως γνωστόν,
(βλ. Mac Donald) 6 εκατομμύρια λεκτικοί τύποι. Μήπως γνωρίζει ο αρθρογράφος,
ποιο είναι το ποσοστό των καθαρών ελληνικών λέξεων μέσα στο αγγλικό, ας πούμε,
λεξιλόγιο; Είναι μεγαλύτερο του 30% ­ και, κατά μερικούς ερευνητές, μεγαλύτερο
του 60%».