Δρόμοι

Ο Ντε Γκωλ…

… είχε καλέσει στο γραφείο του, κάποτε στη δεκαετία του 1960, τον
στρατιωτικό διοικητή τού ΝΑΤΟ Λόρις Νόρσταντ. Αφού ο Νόρσταντ κάθησε μπροστά
του, ο Γάλλος πρόεδρος τον ρώτησε: «Στρατηγέ, πείτε μου σας παρακαλώ πόσους
πυρηνικούς πυραύλους έχει το ΝΑΤΟ στο γαλλικό έδαφος». «Δυστυχώς, αυτή η
πληροφορία είναι απόρρητη», είπε ο Νόρσταντ. «Δεν μπορώ να σας τη δώσω». Και ο
Ντε Γκωλ τού αποκρίθηκε: «Στρατηγέ Νόρσταντ, αυτή είναι η τελευταία φορά που
ένας διοικητής του ΝΑΤΟ απαντάει έτσι σε έναν Γάλλο πρόεδρο». Το 1966, η
Γαλλία αποσύρθηκε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ.

Στον Ψυχρό Πόλεμο…

… όσες φορές οι Ευρωπαίοι έτυχε να εξοργιστούν από τη μονομέρεια της
αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, άλλες τόσες φίμωσε την οργή τους η
σοβιετική απειλή. Σήμερα, που αυτό το «φίμωτρο» δεν υπάρχει πια, τίποτα δεν
τους εμποδίζει να εξοργίζονται με το δόγμα Μπους. Στη διπλωματική γλώσσα, όπως
παρατηρεί η γερμανική εφημερίδα «Ντι Τσάιτ», οι πρόσφατες αντιδράσεις της
ευρωπαϊκής πολιτικής ηγεσίας στον «άξονα του κακού» ισοδυναμούν με γλώσσα του
πεζοδρομίου. Ανάμεσα στο Ιράν, το Ιράκ και τη Βόρεια Κορέα, οι Ευρωπαίοι δεν
βλέπουν κανέναν «άξονα του κακού». Καθεμία χώρα έχει τις ιδιαιτερότητές της
και πρέπει να αντιμετωπίζεται ξεχωριστά.

Η Ιστορία…

… έχει διδάξει τους Ευρωπαίους πως από το απλοϊκό δόγμα Μπους το κυνικό
δόγμα Τσώρτσιλ είναι προτιμητέο: «Η υπονόμευση είναι πάντα καλύτερη από τον
πόλεμο». Οι Ευρωπαίοι προτιμούν, ας πούμε, την οικονομική και πολιτική
ενίσχυση του μετριοπαθούς Ιρανού προέδρου Μοχάμεντ Χαταμί από την ανατροπή
του. Χωρίς απτές αποδείξεις πως το Ιράκ βοηθάει τρομοκράτες, είναι αντίθετοι
σε οποιαδήποτε επίθεση εναντίον του. Και στη Βόρεια Κορέα, είναι πεπεισμένοι
πως η οικονομική και η διπλωματική προσέγγιση θα αποδώσουν πολύ περισσότερους
καρπούς από την πολεμική στάση του προέδρου Μπους.

Στο Μεσανατολικό…

… είναι που οι οργισμένες φωνές των Ευρωπαίων ηγετών ακούγονται δυνατότερα.
Σε πρόσφατη σύνοδό τους στην Ισπανία, πολλοί Ευρωπαίοι υπουργοί Εξωτερικών
είχαν ακούσει με συμπάθεια μια γαλλική πρόταση που καλούσε για την άμεση
διενέργεια εκλογών από την Παλαιστινιακή Αρχή, με ταυτόχρονη μονομερή
ανακήρυξη παλαιστινιακού κράτους, αναγνώριση από τον ΟΗΕ και κατόπιν
διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ. Σήμερα, οι Ευρωπαίοι παρακολουθούν τους
σιωνιστές να κυνηγούν με τα πολυβόλα ακόμη και εγκύους στα ερειπωμένα
παλαιστινιακά εδάφη, να ξηλώνουν μεθοδικά οτιδήποτε θα μπορούσε να αποτελέσει
την υποδομή για ένα μελλοντικό παλαιστινιακό κράτος, να ισοπεδώνουν δημόσια
κτίρια και έργα που για την κατασκευή τους δεν ξοδεύτηκαν δολάρια, αλλά
εκατομμύρια ευρώ, από το υστέρημα των Ευρωπαίων φορολογουμένων. Για τη στάση
των σιωνιστών υπάρχει η αμερικανική, αλλά όχι και η ευρωπαϊκή, ανοχή. Κάποτε,
οι ηγέτες των ναζί έλεγαν πως μπορούν να τα καταφέρουν χωρίς βούτυρο, αλλά όχι
και χωρίς κανόνια. Σήμερα πια οι Ευρωπαίοι ξέρουν καλύτερα.