Δρόμοι

Φίλε μου…

… ξέρεις τι θα γουστάριζα τώρα; Ένα βαθύ πιάτο μακαρονάδα, πηγμένο στη
σάλτσα, με μπόλικο κρεμμύδι και καυτερή πιπεριά. Άι στο καλό! Ήταν ανάγκη να
φάω τόσο βαριά το μεσημέρι; Ας μην ήμουν χορτάτος και θα σου ‘λεγα εγώ. Θα
πήγαινα γραμμή στο καλύτερο ρεστοράν, στην καλύτερη γειτονιά της πόλης, και θα
έχωνα τη μούρη μου μέσα σε ένα βαθύ πιάτο ιταλική μακαρονάδα. Έλα όμως που έχω
φάει το καταπέτασμα. Θα σκότωνα άνθρωπο αυτή τη στιγμή, για ένα πιάτο φαΐ.

Νομίζετε…

… πως νιώθω ωραία με τόσα λεφτά στην τσέπη και να μην μπορώ να τα ξοδέψω
ούτε σε ένα πιάτο φαΐ; Χθες πέρασα από την τράπεζα και έχω ακόμη στην τσέπη
τρία εικοσάρικα. Δεν ξοδεύονται, τα άτιμα. Όχι πως παραπονιέμαι που έχω λεφτά,
αλλά, να, θα ‘θελα να μην ήταν το στομάχι μου τόσο γεμάτο. Το μεγάλο μου λάθος
ήταν που κοντοστάθηκα σε εκείνο το σουβλατζήδικο και με πήραν οι μυρωδιές στη
μύτη. Τι το ‘θελα ο αθεόφοβος ένα ολόκληρο σουβλάκι; Αφού ξέρω πως με κρατάει
χορτάτο τουλάχιστον μια ώρα. Ας έτρωγα το μισό. Αυτά παθαίνει κανείς, όταν το
παρακάνει.

Θεέ μου!..

… Τι μου ήρθε τώρα! Στο κινέζικο παρακάτω έχουν σήμερα προσφορά ψητή πατάτα.
Αναθεματισμένη λαιμαργία. Αν δεν ήμουν τόσο χορτάτος, θα έκανα βουτιά μέσα σε
ένα βαθύ πιάτο με σάλτσα από στρείδια και καυτά μπαμπού και μανιτάρια και θα
ξεκοκάλιζα μια ροδοκόκκινη φτερούγα από πάπια. Ας όψεται εκείνο το σουβλάκι.
Τώρα, η νύχτα μπροστά μου προμηνύεται δύσκολη. Νιώθω κιόλας όλες τις μυρωδιές
και όλες τις γεύσεις του κόσμου να με τυλίγουν και να μου σφίγγουν τον λαιμό
αποπνικτικά, να με βασανίζουν σαν άπιαστες υποσχέσεις. Δεν το πιστεύω. Την
έπαθα σαν αγράμματος. Λες και δεν ήξερα. Θεέ μου, γιατί να μην μπορώ να νιώσω
και εγώ αληθινά πεινασμένος, όπως τόσοι και τόσοι συνάνθρωποί μου; Πεινασμένος
έστω για μια ζουμερή μπριζόλα, έστω για μια αφράτη και μυρωδάτη πίτσα. Όσο
σκέφτομαι πόσο καλά περνάνε όλοι εκείνοι που διαρκώς πεινάνε σε άλλες χώρες
του κόσμου! Βάζω στοίχημα πως πεινάνε τόσο πολύ, που έχουν πάντα όρεξη να φάνε
ό,τι τραβάει η ψυχή τους.

Ο πεινασμένος…

… νιώθει βασιλιάς σε αυτή τη χώρα. Όπου και αν κοιτάξει, όπου και αν σταθεί,
οι μαγαζάτορες τον περιμένουν στο κατώφλι. Όπως αυτός εδώ. Τι είναι σήμερα,
Τετάρτη; «Πιάτο ημέρας: Φιλέ μινιόν». Θεέ μου, δεν θα τελειώσει ποτέ αυτό το
βασανιστήριο; Όμως, ας μην είμαι αχάριστος, επειδή έτυχε να είμαι χορτάτος.
Αυτή η χώρα είναι παράδεισος για κάθε πεινασμένο. Δεν μου φταίει κανείς άλλος,
μονάχα το κακό μου το κεφάλι. Ας πάω να πιω τουλάχιστον κάτι χωνευτικό, να
ξαλαφρώσω λιγάκι, για να μπορέσω να φάω έστω ένα σουβλάκι. (Από μια ιδέα του
περιοδικού «Όνιον»).