Δρόμοι

Δεν γνωρίζουμε…

… πού βρισκόταν ο Τζορτζ Μπους το 1979, αλλά σίγουρα κάτι θα θυμάται από την
εξέγερση του ιρανικού λαού που ανέτρεψε τον Σάχη, την κυριότερη μαριονέτα της
Αμερικής στην περιοχή.

Το κίνημα που ανέτρεψε τον Σάχη είχε μέσα του σοσιαλδημοκράτες, κομμουνιστές
κάθε είδους, φοιτητές, αγρότες, διανοούμενους, μεσοαστούς και ισλαμιστές κάθε
απόχρωσης. Όταν ανέλαβε την εξουσία ο Χομεϊνί, αυτός και η θεοκρατική
κυβέρνησή του επέβαλαν ένα μισαλλόδοξο καθεστώς και φίμωσαν κάθε διαφορετική
φωνή. Αυτές οι πράξεις, μαζί με τις χρηματοδοτούμενες από την Αμερική
επιχειρήσεις κατά της ιρανικής κυβέρνησης (χρηματοδότηση ενός μέρους της
αντιπολίτευσης και του αιματηρού πολέμου του Ιράκ κατά του Ιράν), έσβησαν τις
ελπίδες του ιρανικού λαού για αλλαγή και οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή
κατάσταση.

Ο ιρανικός λαός…

… είναι σήμερα αποφασισμένος, ό,τι και αν συμβεί, να μην επιτρέψει στην
Αμερική να ξαναπάρει στα χέρια της τις τύχες της χώρας του. Μολονότι υπάρχουν
βαθιές διαιρέσεις στο ιρανικό πολιτικό φάσμα, οποιαδήποτε επίθεση από την
Αμερική – με ή χωρίς τη συνεργασία του Ισραήλ – θα τις έσβηνε αμέσως. Επίσης,
μια τέτοια επίθεση θα σήμαινε το τέλος των μετριοπαθών στοιχείων στο Ιράν,
αφού πάντα ένας πόλεμος βγάζει στην επιφάνεια τα πιο αντιδραστικά στοιχεία
μιας κοινωνίας. Αν θέλουμε παραδείγματα, φτάνει να ρίξουμε μια ματιά στο
σημερινό δεξιόστροφο αμερικανικό πολιτικό κλίμα. Και όμως, παρά τον
ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής επί Κλίντον,
είχαν καταβληθεί τότε προσπάθειες για να ανοίξει ένας διάλογος με τα κράτη που
θεωρούσε «απείθαρχα» η Αμερική (όπως το Ιράν). Τώρα, που πάνω από την
Ουάσιγκτον πετάνε μόνο τα «γεράκια», αυτός ο διάλογος έχει ξεχαστεί.

Οι Ιρανοί…

… που διαδηλώνουν αυτές τις μέρες στην Τεχεράνη και άλλες ιρανικές πόλεις
κατά της Αμερικής εκφράζουν την αντίθεσή τους στον πόλεμο τον οποίο ετοιμάζει
ο πρόεδρος Μπους εναντίον του «άξονα του κακού» (Ιράκ, Ιράν, Βόρεια Κορέα).
Μπορεί να διαφωνεί κανείς με πολλές πολιτικές και κοινωνικές καταστάσεις που
υπάρχουν σε αυτές τις χώρες, αλλά αυτές δεν τις κάνουν περισσότερο «κακές» από
οποιαδήποτε άλλη χώρα.

Γιατί…

… αν εφαρμόσουμε και στην Αμερική την ίδια λογική που εφαρμόζει η ίδια για
να συμπεριλάβει κάποιες χώρες στον «άξονα του κακού», τότε πού καταλήγουμε;
Στο ότι η Αμερική είναι και αυτή μέρος του άξονα. Γιατί αν η εξαγωγή όπλων
μαζικής καταστροφής από μια χώρα είναι αιτία για να εξαπολύσει κανείς πόλεμο
εναντίον της, τότε η Αμερική, που είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας τέτοιων όπλων
σε όλον τον κόσμο, θα μπορούσε να αποτελέσει έναν «λογικό» στρατιωτικό στόχο.
Φυσικά κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί (ελπίζουμε) στην Αμερική. Όμως, δεν
πρέπει να συμβεί και πουθενά αλλού.